เกิดใหม่มาเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

        บทที่116

        สืบข่าวได้ความ 

        หลังจากที่ได้สั่งการให้อยู่ใต้บังคับบัญชาของตนเองทำการสื่อเกี่ยวกับเรื่องราวของยอดฝีมือที่ชื่อว่าเสี่ยวหม่าในตอนนี้นับจากวันนั้นช่วงเวลานั้นก็ล่วงเลยผ่านมาประมาณสามวันแล้ว 

        ช่วงเวลาสามวันที่ผ่านมากองทัพไม่ได้เคลื่อนไหวอันใดที่ใหญ่โตมากนัก

        ไป๋เฟิ่งตอนนี้ตัวของนางเองก็โดนกดดันจากทางราชสำนักด้วยเช่นเดียวกันเกี่ยวกับเรื่องคดีลักพาตัวเด็กที่เกิดขึ้นภายในเมือง

        หลังจากที่ครั้งนั้นนางจับคนร้ายมาได้ตั้งแต่ในครั้งนั้นก็ไม่มีเด็กที่หายไปอีกเลยดูเหมือนว่าคนที่ลงมือเกี่ยวกับเรื่องนี้มันจะเริ่มระแวดระวังตัวเป็นอย่างมาก

        แต่ถามว่าจะสำลักเองก็ยังคงกดดันเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะว่าเหตุการณ์ที่นักโทษผู้นั้นภายในคุกหลวงโดนสังหารตายไป

        แต่มีหรือว่าทางราชสำนักนั้นจะสามารถกดดันได้มากมายมันเป็นเพราะว่าไป๋เฟิ่งไม่เหมือนกับผู้อื่นถึงแม้ว่านานแล้วจะเป็นขุนนางทางฝั่งบู๊แต่ว่าพวกขุนนางต่างๆภายในราชสำนักเองก็ไม่ได้มีความกล้ามากพอที่จะกดดันนาง

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตผู้คนนั้นต่างพากันรู้ดีว่าหน้านั้นมีวีรกรรมที่มากมายเพียงใด

        จะมีบุรุษสักกี่ผู้ภายในแผ่นดินนี้ที่กล้าทำการขึ้นเสียงกับนางแล้วก็ต่อกรกับนาง

        แม้แต่ภายในราชสำนักเองก็ไม่กล้าทำการกดดันนางมากมายนักเพราะว่าอย่างไรเสียนางเองก็มีตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้ที่ควบคุมกองทัพห้าสิบหมื่น 

        และมันเองก็ไม่ได้เพียงแค่นั้นบิดาของนางยังเป็นถึงอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายที่เป็นขุนนางอันดับหนึ่งของราชสำนักมีหรือว่าพวกมันจะกล้าข้ามหน้าข้ามตากดดันนาง

        แต่ถึงแม้ว่าจะกดดันนางไปนางเองก็ไม่สะทกสะท้านเช่นเดียวกันในตอนนี้นางเองก็ยังคงสงบนิ่งไม่สนกระแสกดดันจากทางราชสำนัก

        วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่นางทำงานอยู่ภายในห้องของตนเองในขณะที่กำลังนั่งสะสางเอกสารภายในกองทัพอยู่นั้นแม่ทัพที่นางทำการสั่งการออกไปให้ไปตามหาเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

        ในตอนนี้มันได้เดินกลับเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้อีกครั้งชิงมู่แม่ทัพที่สวมใส่ชุดเกราะเหล็กเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของท่านแม่ทัพใหญ่อย่างรวดเร็ว

        ในครั้งนี้ตัวของมันเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่แตกต่างออกไปโดยที่ตัวของมันนั้นสาวเท้าเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

        หลังจากที่มันก้าวเดินเข้ามาภายในห้องก็ปิดประตูห้องเอาไว้อย่างแน่นหนาเดินมาอยู่ตรงบริเวณด้านหน้าของท่านแม่ทัพใหญ่

        ไป๋เฟิ่งกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาและก็เขียนเกี่ยวกับเอกสารภายในกองทัพอยู่ก็ได้หยุดมือของตนเองอย่างรวดเร็วจากนั้นนางก็ทำการเหลือบสายตาของตนเองไปมองผู้ที่อยู่ด้านหน้า

        มองเห็นท่าทางที่เคร่งเครียดของอีกฝ่ายนางลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วจากนั้นก็ทำการเดินอ้อมโต๊ะและก็ไปหยุดอยู่บริเวณด้านหน้าของชิงมู่ 

        เพื่อตัวของนางเดินไปอยู่บริเวณด้านหน้าของชิงมู่ชิงมู่แต่ตอนนี้กำลังแสดงใบหน้าจริงจังออกมาและก็ทำการกุ้งศีรษะของตนเองลงเล็กน้อยยกมือทั้งสองข้างมาประสานกันด้านหน้ากล่าวรายงานออกไปอย่างจริงจัง“เรียนท่านแม่ทัพทุกอย่างเป็นอย่างที่ท่านแม่ทัพคิดถึงจริงๆจากการที่ลองสืบดูแล้วคนผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่”  

        ไป๋เฟิ่งหลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นนางก็แสดงใบหน้าจริงจังออกมาในตอนนี้ใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ซึ่งความรู้สึกของนางปรากฏความจริงจังออกมาประมาณห้าส่วน 

        ก่อนที่นางจะทำการเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย“ เจ้าช่วยอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้ออกมาสักหน่อย ” 

        ผู้ที่อยู่ด้านหน้าเลยใบหน้าของตนเองขึ้นมาก่อนที่มันจะเริ่มทำการอธิบายเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น“ เกี่ยวกับเรื่องที่ท่านแม่ทัพให้ข้าไปสืบตู้ของข้าก็ใช้เวลาสืบอยู่หลายวัน ”

        “ โดยการเริ่มสำรวจแล้วก็สืบเกี่ยวกับพื้นที่บริเวณภายในเมืองหลวงแห่งนี้ในตอนแรกตัวของข้าคิดว่าจะไม่พบเจอแล้วเสียอีกแต่เมื่อเมื่อวานตอนช่วงเย็นตัวของข้ากลับพบเห็นคนผู้นั้น” ชิงมู่ใบหน้าของเขาในตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

        ราวกับว่าตัวของมันนั้นนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในอดีตกับตนเอง 

        ไป๋เฟิ่งหลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นนางก็ทำการย้ำถามออกไป“ เกี่ยวกับเรื่องนี้เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่าไม่ได้มองผิดเป็นคนพูดนั้นจริงๆ?” 

        เมื่อได้ยินคำถามเช่นนั้นผู้ที่อยู่ด้านหน้าก็ทำการแสดงใบหน้าจริงจังออกมาและก็ยืนยันอย่างหนักแน่น“ แน่นอนขอรับเกี่ยวกับเรื่องนี้ข้ายืนยันได้เลยว่าไม่มีทางมองผิดอย่างแน่นอน ”

        “ แม้ว่าตอนนี้ช่วงเวลานั้นจะผ่านมาหลายปีแล้วแต่ว่าใบหน้าและรูปลักษณะร่างกายของคนผู้นั้นข้าเองก็ไม่มีทางลืมเลือนอย่างแน่นอน” 

        “ ภายในสงครามครั้งนั้นที่มีการปะทะกันระหว่างยอดฝีมือภายในใต้หล้าที่ถูกรวบรวมเอาไว้และคิดการก่อกบฏในการล้มล้างราชสำนักและก็กองทัพของพวกเรา”

        “ ข้าที่ติดตามท่านแม่ทัพเดินทางไปที่สถานที่แห่งนั้นยังคงจำได้เป็นอย่างดีคนผู้นั้นที่ใช้พวกผื้งหยกของตนเองในการสังหารอาหารไปมากมายหลายร้อยคน”

        “ อันที่จริงแล้วเหตุการณ์ในครั้งนั้นข้าก็โดนไปด้วยแต่ถือว่าความตายนั้นยังไม่ต้องการตัวของข้าแม้ว่าเขาจะโดนพวกผึ้งหยกทำการโจมตีเข้าภายในร่างกายไปหลายสิบตัว”

        “ แต่ก็ยังคงสามารถรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้ได้แม้ว่าในตอนนั้นสภาพของข้าเรียกได้ว่าอยู่ในสภาพปางตายก็เถอะ”คนผู้นั้นแสดงใบหน้าจริงจังออกมาเข้าทำการยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาและใช้ดวงตาจ้องมอง

        ไม่แปลกเลยว่าตอนนี้คนผู้นี้แสดงท่าทางสั่นกลัวออกมาเล็กน้อยเพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ล่วงรู้ถึงความแข็งแกร่งและเคยเผชิญหน้ากับความแข็งแกร่งของคนผู้นั้นมาเป็นอย่างดี

        ชิงมู่เขาเป็นหนึ่งในคนที่เคยโดนและเคยลิ้มลองเกี่ยวกับความรุนแรงของผึ้งหยกในตอนนั้นที่เขาโดนการโจมตีของมันเข้าไปเล่นงานเข้าที่ร่างกายเขานอนนิ่งอยู่บนเตียงนักเดือนตอนแรกคิดว่าตัวเองจะไม่รอดแล้ว

        แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์นั้นจะเมตตายังไม่นำพาเขาไปสู่โลกหน้าไม่สามารถรักษาชีวิตของตนเองเอาไว้ได้จนถึงปัจจุบัน

        แต่ว่ามันเองก็กลายเป็นบาดแผลภายในจิตใจด้วยเช่นเดียวกันเพราะว่าในครั้งนั้นมันทำให้เขานั้นเกือบจะตาย

        และจนมาถึงได้ตอนนี้ทำให้เขานั้นหวาดกลัวผึ้งมาจนถึงปัจจุบันแม้ว่าพวกมันจะไม่ใช่ผึ้งหยก

        “ ท่านแม่ทัพขอรับเรื่องนี้มันคืออะไรกันแน่เหตุใดคนผู้นั้นถึงยังมีชีวิตอยู่ทั้งที่ในครั้งนั้นตัวของข้ามองเห็นอย่างชัดเจนว่าคนผู้นั้นโดนสังหารตายไปแล้วอย่างแน่นอน” ชิงมู่ทำการพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นกลัวในตอนนี้คนผู้นี้เต็มไปด้วยความสับสนราวกลับไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองที่ไปพบเห็นมาด้วยตาของตน

        “ หมายความว่าอย่างไร? เจ้าดูเหมือนว่าเจ้าจะปักใจเชื่อว่าคนผู้นั้นตายไปแล้วจริงๆในครั้งนั้นเจ้ามองเห็นว่าคนผู้นั้นตายลงในสมรภูมินั้นจริงๆอย่างนั้นหรือ? ” ไป๋เฟิ่งดวงตาของตนเองจ้องมองไปที่อีกฝ่ายนางรู้สึกประหลาดใจที่คนผู้นี้ดูเหมือนว่าจะปักใจเชื่อจริงๆว่าคนผู้นั้นตายไปแล้วเรากับว่าเคยเห็นด้วยสายตา 

        “ แน่นอนสิขอรับท่านแม่ทัพในตอนนั้นข้าโดนเล่นงานจนบาดเจ็บเจียนตายล้มลงที่กลางสมรภูมิแต่ภาพที่ค่ามองเห็นก่อนที่ข้าจะสลบไปก็มองเห็นว่าคนผู้นั้นโดนกระบี่ของทหารเสียบทะลุร่างกายหลายสิบเล่มจากนั้นมันก็ล้มตายลงที่สมรภูมิ ”

        “ แต่ในตอนนี้ข้ากลับมองเห็นว่ามันอยู่ภายในเมืองหลวงเดินผ่านหน้าเข้าไปแม้ว่าตัวของมันจะปกปิดตัวเองด้วยชุดสีดำสนิทแต่ว่าเพียงแค่มองผ่านๆแล้วก็มองเพียงแค่แผ่นหลังของมันก็ทำให้ข้านั้นรู้ได้ในทันทีและจำได้อย่างชัดเจน ”ชิงมู่เขานั้นยังคงจำความรู้สึกเช่นนั้นได้เป็นอย่างดีตอนที่ร่างกายของเขามันสั่นสะท้านหลังจากที่ได้พบเจอกับคนผู้นั้น 

        หลังจากที่มองเห็นท่าทางที่สั่นกลัวของอีกฝ่ายและท่าทางที่ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าตนเองเห็นกับตาไป๋เฟิ่งก็ยกกระดาษอีกแผ่นนึงขึ้นมาก่อนที่จะยื่นมันให้กับผู้ที่อยู่ด้านหน้า

        แม่ทัพผู้ที่อยู่ด้านหน้าที่ตอนนี้กำลังตื่นตัวกับเหตุการณ์ที่ตัวเองไม่คาดคิด

        ก็เห็นกระดาษแผ่นนั้นถูกยื่นมาให้กับตนเองด้วยมือของท่านแม่ทัพใหญ่ตัวของมันเองก็ยื่นมือของตนเองออกไปและก็รับของชิ้นนั้นเอาไว้ภายในมือ

        เมื่อมันทำการพับกระดาษแผ่นนั้นเอาไว้ภายในมือเรียบร้อยแล้วมันก็ได้จ้องมองไปที่ท่านแม่ทัพใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย “หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ? ”

        ไป๋เฟิ่งแดงใบหน้าที่เรียบเฉยของตนเองก่อนที่นางจะพูดขึ้นมา“ ดูเหมือนว่าการมีชีวิตอยู่ของคนผู้นั้นจะเป็นการเชื่อมโยงกับคนพวกนี้ ”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นผู้ที่อยู่ด้านหน้าทำการเปิดกระดาษภายในมือของตนเองดูเมื่อมันทำการเปิดกระดาษภายในมือของตัวเองดู

        ภายในกระดาษแผ่นนั้นที่อยู่ภายในมือของมันถูกเขียนเอาไว้ด้วยตัวอักษรสั้นๆเพียงเล็กน้อยว่า 

        ตระกูลโม่ 

        เมื่อได้มองเห็นสิ่งที่อยู่ภายในมือของมันดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นจากนั้นมันก็ใช้ดวงตาของมันมองตรงไปที่ท่านแม่ทัพใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าอย่างตกตะลึง

        ดวงตาคู่นั้นบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่ามันเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม“ ท่านแม่ทัพใหญ่นี่คือ.. ”

        “ คนพวกนี้น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเจ้าลองนำเรื่องที่เจ้าสืบมาได้ทั้งสองเรื่องมาผนวกเข้าหากันแล้วก็ลองสืบหาความจริงกับตระกูลโม่ดูแล้วได้ความว่าอย่างไรก็กลับมาบอกเขาด้วย ”

        “ เกี่ยวกับเรื่องนี้สืบหาความจริงให้รวดเร็วที่สุดและก็อย่าลืมให้คนนั้นรู้น้อยที่สุด” นางทำการสั่งกำชับด้วยใบหน้าที่จริงจัง

        หลังจากที่ได้รับคำสั่งเช่นนั้นคนที่อยู่ด้านหน้ายกมือทั้งสองขึ้นมาประสานกันกลมคารวะและขานรับอย่างรวดเร็ว“ รับคำสั่ง!!! ”

        จบบท