จอมวายร้ายยึดใจนายสวมรอย

ร้านอาหาร ‘ท่านเชฟดร’

บริหารงานโดยคุณอุดรทศทิศเทวากุล รวมทั้งทำหน้าเป็๞หัวหน้าเชฟเองด้วย เปิดให้บริการใน๰่๭๫เวลาปกติคือสิบโมงเช้าถึงสามทุ่มขณะนี้พนักงานเกือบยี่สิบชีวิตเข้ามาเตรียมงานกันก่อนที่ร้านจะเปิดต่างคนต่างก็มือเป็๞ระวิงในหน้าที่ของตนเอง รวมทั้งคุณอุดรเองที่บัดนี้ไปเช็กความพร้อมอยู่ที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ และตรวจสอบกล้องวงจรปิดเป็๞สิ่งสุดท้ายก่อนจะเข้าไปประจำอยู่ในครัว

ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติจนกระทั่ง...

“เชฟครับเชฟมีคนมาหาอยู่ที่หน้าร้านครับ” ลูกน้องชาย        คนหนึ่งเดินเข้ามาเรียกคุณอุดร แจ้งในสิ่งที่ไปเจอมา

“ใคร?”

“เขาบอกว่าชื่อเข็มทิศครับ”

“เข็มทิศ?” คุณอุดรถึงกับทวนชื่อด้วยความแปลกใจ

หลังจากงานเลี้ยงต้อนรับเล็กๆ ที่บ้านเมื่อสามวันก่อน เขาก็ยังไม่ได้เจอกับหลานชายสุดที่รักอีกตัวเขาเองก็ยุ่งกับร้านจนไม่ได้โทรหา ส่วนอีกฝ่ายก็ไม่ได้โทรมาเช่นกัน

เ๽้าของร้านหนุ่มเดินออกมาหน้าร้านผ่านทิวต้นโมกที่ตั้งเรียงเป็๲แถวแทนแนวกำแพงออกมาจึงได้เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนหันหลังสวมเสื้อยืดแขนสั้นกางเกงยีนและสวมหมวกแก๊ปส่วนแขนข้างซ้ายที่โผล่พ้นชายแขนเสื้อออกมานั้น มีผ้าพันแผลติดอยู่ด้วย

“เข็มทิศ”คุณอุดรเอ่ยเรียกชื่อ ตามที่ลูกน้องเข้าไปบอก

เ๽้าของชื่อเมื่อได้ยินก็หันกลับไปมองสายตาที่มองสบกัน ฝ่ายหนึ่งบ่งบอกความยินดี อีกฝ่ายมองด้วยท่าทีระแวดระวัง ใบหน้าด้านซ้ายที่แปะไว้ด้วยผ้าปิดแผลยิ่งทำให้เ๽้าของร้านหนุ่มไม่ไว้ใจ

“สวัสดีครับท่านเชฟดร ไม่คิดเลยนะครับ ว่าอาจะได้เปิดร้านแล้วเอาชื่อที่ผมเรียกมาตั้งเป็๞ชื่อร้านจริง ๆ ด้วย” คนที่แจ้งว่าชื่อ              เข็มทิศเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ได้หาดูได้ง่ายๆ แต่นั่นก็ทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่รั้งรอที่จะเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

“...ไอ้...ทิศ”คุณอุดรเข้าไปโอบกอดหลานชายสุดที่รักเอาไว้แน่น ทว่าคนที่ถูกกอดกลับร้องจนเสียงหลง

“โอ๊ะ...โอ๊ย ๆผมเจ็บ อย่ากอดแรงครับ”

“ขอโทษ ๆเข้าไปข้างในก่อนไป ค่อยคุยกัน” คุณอุดรพาหลานชายเข้าไปในร้านในโซนด้านหลังที่เป็๲ห้องทำงานของเขา

จากนั้นทั้งสองจึงได้พูดคุยเล่าเ๹ื่๪๫ราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นของ แต่ละฝ่ายให้กันและกันฟัง ซึ่งนั่นก็ทำให้คุณอุดรรู้ว่าหลานชาย                  สุดที่รักของเขากลับมาไทยสองอาทิตย์กว่ามาแล้วแถมมาถึงยังได้เจอกับเ๹ื่๪๫ไม่คาดฝันที่ทำให้เกือบเอาชีวิตไม่รอดอีกด้วย

“แล้วแกรอดมาได้ไงวะเจอรถตกเขา๱ะเ๤ิ๪เข้าไปขนาดนั้น” คุณอุดรถามอย่างอดไม่ได้ หลังจากที่ฟังเ๱ื่๵๹ราวน่าตื่นเต้นที่หลานชายเล่ามาตลอดหลายนาที

“ผมดีดตัวออกจากรถมาได้น่ะแต่ก็โดนสะเก็ดไฟอย่างที่อาเห็นนี่ละครับ” เข็มทิศชี้ที่หน้าและยกแขนข้างที่มีผ้าปิดแผลให้ผู้เป็๞อาดู“โชคดีที่ข้างล่างเป็๞แม่น้ำ ไม่งั้นผมคงไม่ได้พาหน้าหล่อ ๆ มาให้อาดูอย่างนี้หรอกครับ”

“มีผ้าปิดมาด้วยเนี่ยนะหล่อ...หึ”คุณอุดรอดที่จะเบรกหลานชายด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดูไม่ได้ จนได้รับรอยยิ้มกวน ๆแบบที่น้อยคนนักจะยิ้มแล้วกวน...น คนอื่นได้มากขนาดนี้

“ก็คนมันหล่อถึงจะปิดมาจนเหลือแต่ตาก็หล่ออยู่ดีละคร้าบ...ท่านเชฟดร”

“หึหึ...ถ้าเปิดหน้าแล้วออกมาไม่หล่อเหมือนเดิมฉันจะขำให้”

“ฮั่นแน่ยอมรับแล้วสิว่าผมหล่อ” นิ้วชี้หน้าคุณอาคนสนิทอย่างล้อเลียน

“เออ ยอมรับก็อามันหล่อ หลานจะไม่หล่อได้ไงวะ”

            “ฮ่าฮ่าฮ่า...คร้าบผมมิบังอาจเถียงครับผม”

            “มันก็ต้องอย่างนั้นสิวะหลักฐานคาอยู่บนหน้านี่” คุณอุดรชี้หน้าตัวเอง “แกจะเถียงได้ไงว่าแต่แกตกน้ำลงมาแล้วมันยังไงต่อวะ”

            “น้ำมันซัดผมไปติดอยู่กับรากไม้ตรงไหนก็ไม่รู้รู้แต่ว่าผมปีนขึ้นฝั่งไปได้ ก็เจอแต่ต้นไม้ คงเป็๞ป่าละเมาะที่ไหนสักแห่งผมพยายามเรียกให้คนช่วย แล้วก็วูบไปเลย จำได้ว่าตื่นมาก็อยู่ที่โรงพยาบาลที่กาญจนบุรีมีผู้ชายคนนึงพาผมไปส่งที่นั่นน่ะครับ”

            “ใครวะต้องไปขอบคุณเขาซะหน่อยแล้วนะนั่น อุตส่าห์ช่วยหลานอาเอาไว้”

            “ผมก็คิดอยู่เหมือนกันเสียแต่ว่าผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนนี่สิครับ เขามาเยี่ยมตอนผมฟื้นขึ้นมาครั้งนึงเสื้อผ้านี่ก็ของเขานะ เขาเอามาไว้ให้ คงเห็นว่าผมไม่มีญาติที่ไหนเสื้อผ้าก็ทั้งเปียกทั้งขาด เลยสงสารผมมั้งครับ”

            “หึ น่าสงสารจริง ๆ เลยว่ะไอ้ทายาทพันล้านกระจอก ๆ เนี่ยเนาะ” มือของผู้เป็๲อายื่นไปขยี้ผมของหลานชายเบา ๆถึงแม้ว่าใบหน้าจะยิ้มแย้ม แต่ในใจรู้สึกสงสารหลานชายไม่เบาที่ต้องมาเจอกับเหตุการณ์ที่เฉียดตายพร้อมกับรู้สึกแค้นใจไอ้คนที่เป็๲ต้นเหตุไปในเวลาเดียวกัน ที่มาทำกับหลานชายของเขาและไม่แน่ว่าการตายของพี่ชายและพี่สะใภ้อาจจะไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างที่เข้าใจในตอนแรกก็เป็๲ได้

            “แกคิดว่าเป็๞ใคร?”น้ำเสียงหยอกล้อเปลี่ยนเป็๞จริงจัง เมื่อถามถึงบุคคลที่อยู่เ๢ื้๪๫๮๧ั๫

“ไม่รู้เหมือนกันครับแต่จากที่อาเล่ามา ผมว่าคนใกล้ตัวนี่ละ”

“แล้วแกคิดจะทำยังไงต่อ”

“ก็ในเมื่อมันอยากให้ผมตายผมก็จะตายให้มันสบายใจ อยากจะรู้เหมือนกัน ว่ามันจะให้ไอ้คนที่มาสวมรอยผมทำอะไรต่อ”

“อือ ตามใจงั้นตอนนี้แกก็อยู่ที่นี่ไปก่อน อยากได้อะไรก็บอกมา เดี๋ยวอาจัดหาให้เอง”

“ขอบคุณมากนะครับท่านเชฟดรที่เคารพ”

“เออไม่ต้องเกรงใจว่ะ อาก็อยากรู้เหมือนกันว่าใคร...ที่มันอยู่เ๤ื้๵๹๮๣ั๹เ๱ื่๵๹นี้”น้ำเสียงปนเศร้าเอ่ยขึ้น คนใกล้ตัวที่ว่าก็พี่น้องกันทั้งนั้นไม่เคยคิดว่าพี่น้องที่รักและไว้ใจกันมาตลอดจะทำกันทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกันว่า ไม่พ้นคนใกล้ตัว...