(จบ)ย้อนกลับมามีชีวิตรักอันหวานปานน้ำผึ้งกับสามีสุด(ฮอต)เนิร์ดในยุค80

บทที่ 45 บทลงโทษของคนร้าย

เซี่ยอวิ้นหนิงขมวดคิ้วและถามด้วยความอาฆาตแค้นในดวงตาที่เปล่งประกายของเขา "นายบอกว่ามีผู้หญิงโทรหานายงั้นเหรอ?"  

"ใช่" ลู่จิ่วหยางยอมรับอย่างไม่ใส่ใจ "แต่ฉันไม่รู้ว่าใครโทรมา" 

จางฉือโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของเซี่ยอวิ้นหนิง แล้วกระซิบถามว่า "เป็นไปได้ไหมที่กู้เจียวเจียวจะเป็นคนโทร" 

จางฉือคิดว่าถ้ากู้เจียวเจียวเป็นคนโทรจริง ๆ เช่นนั้นเธอก็ยกหินทับเท้าตัวเองแล้ว  

เซี่ยอวิ้นหนิงส่ายหัว  

ความไม่สบายใจผุดขึ้นในใจของเขา  

จิ่วอันเพิ่งมาที่ศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้ได้แค่ไม่กี่วัน และเธอก็ไม่ได้ทำให้ใครขุ่นเคือง ทำไมมีคนตั้งใจวางกับดักเธอแบบนี้  

เหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้เกิดขึ้นที่ศูนย์อนุรักษ์ยวนยาง ในฐานะผู้อำนวยการศูนย์อนุรักษ์ กู้เจี้ยนเช่อจึงจำเป็นต้องไปที่สถานีตำรวจเพื่อรับทราบสถานการณ์

"ผู้อำนวยการ"  

กู้เจี้ยนเช่อเหลือบมองคนอื่น ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เซี่ยอวิ้นหนิงอยู่ก่อน พวกคุณกลับไปทำงานได้"  

เพื่อนร่วมงานคนอื่นต่างก็แยกย้ายกันกลับไปทำงาน กู้เจี้ยนเช่อมองสำรวจลู่จิ่วหยางแล้วก็รู้สึกขุ่นเคืองใจ ทำไมเขาถึงได้มีหลานสาวที่เอาแต่สร้างปัญหาเช่นกู้เจียวเจียวกันนะ

"ผู้กำกับ นี่คือผู้ร้ายหลบหนีที่ก่อคดีในศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้..." 

ก่อนที่กู้เจี้ยนเช่อจะพูดจบ ลู่จิ่วหยางก็ตะโกนสุดเสียงว่า "คุณลุง ผมคือคู่หมั้นของกู้เจียวเจียวครับ" 

กู้เจี้ยนเช่อตบหน้าเด็กหนุ่มอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ‘เพียะ’

"แกคิดว่าตัวเองคู่ควรอย่างนั้นเหรอ?" 

กู้เจียวเจียวกำลังวางแผนที่จะแต่งงาน แล้วทำไมเธอถึงไม่เลือกแต่งกับคนที่ซื่อสัตย์และน่านับถือ

ทำไมต้องแต่งงานกับผู้ร้ายหลบหนี?

แล้วยังเป็นคู่หมั้นอีกด้วยเหรอ ช่างรู้วิธีติดทองบนหน้าตัวเองเสียจริง

ลู่จิ่วหยางขบฟันกราม เอียงคอแล้วพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า "คุณลุง เจียวเจียวกับผมรักกัน คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้" 

"แกข่มขืน…" กู้เจี้ยนเช่อไม่สามารถพูดต่อได้ "แค่รอรับโทษตามกฎหมายเถอะ" 

ลู่จิ่วหยางปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาของกู้เจี้ยนเช่อ 

"คุณลุงเห็นบาดแผลบนร่างกายของผมรึเปล่าล่ะ? ถ้าถูกข่มขืนจริง เธอจะไม่ขัดขืนหน่อยเหรอ?" ลู่จิ่วหยางพูดอย่างไร้ยางอาย "ทำไมถึงเรียกว่าเป็นการข่มขืนในเมื่อทั้งเธอและผมต่างก็ยินยอมพร้อมใจ คุณไม่สามารถเกลียดขี้หน้าผมเพียงเพราะผมมีภูมิหลังที่ไม่ดีได้หรอกนะ"

ผู้กำกับทนไม่ได้ที่จะฟังคำพูดที่ชวนให้สับสนของลู่จิ่วหยาง  

เขาสั่งให้ลูกน้องมาพาลู่จิ่วหยางไปอีกห้องหนึ่ง  

แม้ว่ากู้เจี้ยนเช่อไม่ต้องการหมางใจกับเซี่ยอวิ้นหนิง แต่ปัญหาทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นก็เกี่ยวข้องกับชายหนุ่มและภรรยาของเขา ผู้อำนวยการศูนย์ฯสงสัยว่าเขากับเซี่ยอวิ้นหนิงอาจมีดวงไม่สมพงศ์กันหรือเปล่า? 

"เขาว่าอย่างไรบ้าง?" 

ผู้กำกับกล่าว "เขาบอกว่าเขาสมคบคิดกับคุณครูกู้เพื่อล่อลวงและข่มขืนลู่จิ่วอันครับ"  

ทันใดนั้นขมับของกู้เจี้ยนเช่อก็ปวดตุบ ๆ สมองของกู้เจียวเจียวเต็มไปด้วยขี้เลื่อยหรืออย่างไร

การขอโทษต่อหน้าสาธารณะไม่ได้ทำให้เธอตาสว่างเลยเหรอ?

ทำไมยังกล้าก่อปัญหาอีก? 

"เจียวเจียวไม่ใช่คนแบบนั้น" กู้เจี้ยนเช่อ ผู้อำนวยการศูนย์อนุรักษ์ฟาร์มป่ากล่าวอย่างเด็ดขาด "ผู้กำกับ ศูนย์อนุรักษ์ยวนยางฉือต่อต้านอาชญากรรมอย่างจริงจัง โปรดทวงความยุติธรรมให้กับเจียวเจียวด้วย" 

เซี่ยอวิ้นหนิงมองกู้เจี้ยนเซ่อด้วยสีหน้าเย็นชา เขามีความเคลือบแคลงมากมายเกี่ยวกับความสามารถของผู้อำนวยการในการจัดการสิ่งต่าง ๆ 

เหตุผลที่กู้เจียวเจียวกล้าแสดงความเหี้ยมหาญ นั่นเพราะเธอได้รับการสนับสนุนจากลุงของเธอซึ่งเป็นผู้อำนวยการภาคสนามไม่ใช่เหรอ?

"ผู้อำนวยการไม่ต้องกังวล ผมจะติดต่อสำนักงานความมั่นคงสาธารณะประจำเขตทันที" 

กู้เจี้ยนเช่อตอบเสียงเบา "อืม" แสร้งทำเป็นต้องการหลีกเลี่ยงข้อสงสัย และกล่าว "คุณไม่จำเป็นต้องรายงานผมเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในสำนักงานก็ได้นะ” เขาหยุดพูดไปชั่วครู่ก่อนจะเหลือบมองไปทางเซี่ยอวิ้นหนิง “เซี่ยอวิ้นหนิง มาคุยกันเถอะ" 

ท่ามกลางสายฝนพรำ กู้เจี้ยนเช่อพาเซี่ยอวิ้นหนิงไปยังสำนักงานผู้อำนวยการภาคสนาม เขายื่นบุหรี่ให้ แต่ชายหนุ่มปฏิเสธ 

"ผมไม่สูบบุหรี่ครับ" 

กู้เจี้ยนเช่อจุดบุหรี่อย่างฟุ้งซ่าน เขาใช้สมองอย่างหนักเพื่อพยายามสร้างความสัมพันธ์อันดีกับเซี่ยอวิ้นหนิง แต่ตัวชอบก่อเรื่องสองคนที่บ้านกลับรั้งเขาไว้  

"เซี่ยอวิ้นหนิง ฉันจะไม่ถามเธอว่ารู้ได้อย่างไรว่าลู่จิ่วหยางซ่อนตัวอยู่กับเจียวเจียว" กู้เจี้ยนเช่อพูดด้วยอาการปวดที่ศีรษะและหน้าผากของเขาว่า "ฉันแต่งงานมาหลายปีแล้วแต่ไม่มีลูก ภรรยาของฉันจึงเลี้ยงเจียวเจียวเหมือนลูกสาว บางทีเราอาจจะตามใจเธอมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมาจนกลายเป็นคนไร้ระเบียบ แต่ตอนนี้ก็เจียวเจียวถูกลงโทษแล้ว…" 

"ผู้อำนวยการ" เมื่อเผชิญหน้ากับทัศนคติของกู้เจี้ยนเช่อที่พยายามลดเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก เซี่ยอวิ้นหนิงก็มีการแสดงออกที่เปลี่ยนไปในทันที เขาขมวดคิ้วและพูดว่า 

"กู้เจียวเจียวสมคบคิดกับลู่จิ่วหยางเพื่อทำร้ายภรรยาของผม... "

มุมปากของกู้เจี้ยนเช่อกระตุก เขาอธิบายอย่างเชื่องช้าว่า "มันก็แค่เรื่องตลกของสาวน้อย นอกจากนี้ ภรรยาของเธอก็ไม่มีอะไรบุบสลายไม่ใช่เหรอ?"  

"ผู้อำนวยการ ผมไม่เห็นด้วยกับคำพูดของคุณ กู้เจียวเจียวแอบปล่อยข่าวลือใส่ร้ายภรรยาของผม แล้วตอนนี้ยังร่วมมือกับอาชญากรเพื่อทำร้ายเธออีกด้วย อะไรคือความแตกต่างระหว่างความพยายามซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเธอที่จะทำร้ายภรรยาของผมกับการฆาตกรรมอย่างนั้นเหรอครับ?"  

กู้เจี้ยนเช่อยิ้มอย่างอึดอัด หลังจากเงียบไปนานเขาก็พูดว่า "ถ้าอย่างนั้นอยากให้เธอทำอะไรล่ะ? เจียวเจียวได้รับผลกรรมแล้ว ไม่ว่าจะทำผิดแค่ไหนฉันก็ปล่อยให้เธอตายไม่ได้หรอกนะ"  

"ผู้อำนวยการ ลู่จิ่วหยางบอกว่ามีคนขอให้เขามาที่ศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้เพื่อสร้างปัญหาให้ภรรยาของผม ผมอยากรู้ว่าคนนี้คือใคร" 

กู้เจี้ยนเช่อขมวดคิ้วและถามว่า "เธอสงสัยว่าเป็นเจียวเจียวที่โทรไปเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก เจียวเจียวจะไปรู้วิธีติดต่อเขาได้ยังไง..." 

ก่อนที่กู้เจี้ยนเช่อจะพูดจบ จู่ ๆ เขาก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่าง ดวงตาของเขาก็มืดครึ้มลงและพูดเสียงต่ำว่า "เดี๋ยวฉันจะให้เธอพบกับเจียวเจียว จะได้สอบถามเป็นการส่วนตัว"  

"ชายและหญิงมีความแตกต่างกัน ให้ภรรยาของผมเป็นคนถามเธอเถอะ"

"ตกลง"  

เซี่ยอวิ้นหนิงออกมาจากห้องทำงานของผู้อำนวยการจากนั้นก็กลับไปที่ลานบ้าน  

ลู่จิ่วอันมองไปที่เซี่ยอวิ้นหนิงซึ่งยืนอยู่ตรงประตูด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็ถามว่า "เซี่ยอวิ้นหนิง คุณไม่ได้ไปทำงานเหรอ ทำไมถึงกลับมาล่ะ?"  

"ลู่จิ่วหยางถูกจับแล้ว"

"เขาถูกจับแล้ว? จับได้ที่ไหน? ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?" 

ลู่จิ่วอันถามคำถามหลายข้อติดต่อกัน  

เซี่ยอวิ้นหนิงเล่าให้ภรรยาฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างทีละข้อ ๆ ด้วยความใจเย็น  

"ต้องขอบคุณจางฉือสำหรับเรื่องนี้ เขาเห็นว่าวันนี้กู้เจียวเจียวซื้ออาหารในโรงอาหารมากจนผิดสังเกต เลยสงสัยว่าหล่อนอาจจะให้ที่หลบซ่อนแก่ลู่จิ่วหยาง และนั่นเองที่เราเห็นลู่จิ่วหยางเข้าไปในหอพักของเธอ ตอนที่เราไปที่นั่น ผู้ชายคนนั้นยังคงฟังวิทยุพลางกินซาลาเปาอยู่เลย"

"ไม่แปลกใจเลยที่กู้เจียวเจียวมาหาฉันและถามว่าอยากรู้เกี่ยวกับพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของฉันหรือเปล่า"  ลู่จิ่วอันคิดถึงรอยจูบที่คอของกู้เจียวเจียวอีกครั้ง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ว่าไอ้สารเลวนั่นทำอะไรกับกู้เจียวเจียว..." 

"กู้เจียวเจียวบอกว่าลู่จิ่วหยางบังคับเธอ แต่หมอนั่นบอกว่ามันเป็นการยินยอมพร้อมใจ" เซี่ยอวิ้นหนิงแกะเปลือกถั่วลิสงออกหนึ่งกำมือแล้ววางไว้ในมือของลู่จิ่วอัน "เดิมกู้เจียวเจียวต้องการใช้ข้อมูลของพ่อแม่ที่แท้จริงของคุณล่อคุณออกไป จากนั้นเธอและลู่จิ่วหยางก็จะใส่ร้ายคุณ แต่สุดท้าย...เธอกลับกลายเป็นลูกแกะในปากเสือ" 

ลู่จิ่วอันถาม "แล้วลู่จิ่วหยางมาที่ศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้ได้ยังไง? คุณได้ถามไหม?"

"เขาบอกว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งโทรหาเขาและขอให้เขามาที่ศูนย์อนุรักษ์ป่าไม้เพื่อสร้างความเดือดร้อนให้คุณ จางฉือสงสัยว่ากู้เจียวเจียวเป็นคนโทร"

ลู่จิ่วอันยืนยันได้เลยว่า "ไม่ใช่กู้เจียวเจียว เธอไม่มีสมองหรอก แต่ฉันมีคนที่สงสัย"