จากัวร์ jaguar talk
" หึ " อาศัยรถกูแท้ๆ มาทำหยิ่งใส่กูซะงั้น เมื่อวานมึงจำกูไม่ได้ แล้ววันนี้มึงจะจำได้มั๊ย
" จอดรถทำไม " ผมจอดรถข้างทางอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จนเธอต้องหันมาถามอย่างใ
" เธอจำได้รึยังว่าฉันเป็ใคร เฟรย่า!!! " ผมหันไปถามคนที่จ้องหน้าผมอยู่ สบตาเธอดุดันน่ากลัว
" ฉันจำไม่ได้ ถึงจำได้ฉันก็ไม่อยากจำ!!! " เธอบอก หึ มันจะมากไปแล้ว
" เกินไปแล้วนะ เฟร " ผมกระชากแขนเธออย่างแรง ก่อนจะสบถหยาบใส่หน้าเธอ
" อยากลองดีใช่มั๊ย " ผมถามเธอกลับอย่างไม่พอใจ
" อย่ามาหาเื่ฉัน เราสองคนไม่รู้จักกันคุณมันก็แค่คนให้ความรู้วิชาบริหารแค่นั้น มันก็เป็แบบที่คุณ้าไม่ใช่รึไง ตอนนี้จะมาถามทำไม " ห๊ะ มึงพูดออกมาได้ยังไง กูเหรอที่้าไม่ใช่มึงรึไง มึงเป็คนผิดมาโยนผิดให้กูได้ยังไง
" ลงไป อยากกลับก็เดินกลับเอง " ผมปลดล็อคประตูรถและไล่เธอลงจากรถ เธอมองหน้าผมท่าทางไม่พอใจ
" กูบอกให้มึงลงไปไงเล่า!!!! " ผมตะคอกเสียงดัง พร้อมทุบพวงมาลัยรถจนเธอใกลัวแล้วรีบลงจากรถทั้งที่ฝนตกหนักและฟ้าคะนอง เวลานี้แทบไม่มีรถบนถนนเลยเพราะทางที่ขับมาเปลี่ยวมาก
" มึงอยากลองดีกับกูก่อนเอง " ผมสบถออกมาก่อนจะขับรถผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่แยแสว่าเธอจะเป็จะตายยังไง
เฟรย่า freya talk
" เปียกหมดแล้วเฟรย่าเอ๊ย มีที่หลบมั๊ยเนี่ย " ฉันเดินตากฝนและพยายามที่จะมองหาว่ามีที่ไหนให้หลบมั๊ยจะได้หาทางติดต่อกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่มีเลยเปียกไปทั้งตัวแล้ว ไอ้ใจร้าย ไอ้ใจดำทำไมต้องทำกับฉันขนาดนี้ ฉันไปทำอะไรให้ ฉันยังไม่รู้เลยไม่ใช่เขาเหรอที่ทำกับฉัน
เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!!!!!
" โอ๊ย!! ฟ้าอย่าผ่าลูกเลย " ฉันเดินไปตัวก็สั่นไปเพราะกลัวฟ้าจะผ่า ฝนก็ไม่หยุดสักที ทางก็น่ากลัวรถก็ไม่มีสักคัน
" รับสิๆๆ " ฉันวิ่งมายืนใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งแล้วเอาถุงพลาสติกห่อมือถือกันเปียกก่อนจะโทรหาเพื่อนแต่ก็ไม่มีคนรับเลย อย่าเกิดอะไรไม่ดีกับลูกเลยนะ ฉันภาวนาในใจ
" เอาวะ โทหาที่หนึ่งเก้าหนึ่งนี่แหละ " ฉันคิดได้ก็เลยโทรหาตำรวจนี่แหละ คิดอะไรไม่ออกแล้ว
จากัวร์ jaguar talk
" ฉลาดนี่ " ผมพึมพำหลังจากวนรถมาแอบมองยัยเด็กใจร้ายที่เดินตากฝนอยู่สักพักก่อนจะมีรถตำรวจมารับเธอขึ้นรถไป
" หึ เธอทำให้ฉันต้องร้ายเองนะเฟร " ผมพึมพำออกมา ด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูกเลย ว่าทำไมผมถึงใจร้ายได้ขนาดนั้น เธอทำร้ายผมก่อนเอง ทุกคนเข้าใจผมมั๊ย เธอทำร้ายผมแล้วยังโยนความผิดให้ผม ถ้าผมจะใจร้ายกับเธอมันก็ไม่ผิดหรอก
@ คอนโดของเฟรย่า
" อยู่ที่นี่นี่เอง " ผมขับตามรถตำรวจมาแบบห่างๆ จนมาถึงที่พักเก่าๆ ของยัยเด็กใจร้าย มีปัญญาอยู่ได้แค่นี้เองเหรอวะ
" หึ สภาพอย่างกับหมาตกน้ำ " เธอเดินเข้าไปในคอนโดด้วยสถาพเปียกปอนไปทั้งตัว ดี สมน้ำหน้า
เฟรย่า freya talk
" ฮัดชิ่ว!!!!!! " ฉันมาถึงคอนโดก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ท่าทางจะไม่สบายซะละมั้ง เฮ้อ
" เมื่อไหร่จะจบเื่บ้าๆ นี่ " ฉันถามตัวเอง ไม่อยากจะมีเื่กับไอ้เสือใจร้ายหรอกเพราะเขาเป็คนตัดเกรดวิชาที่สำคัญมาก แต่มันก็เลี่ยงที่จะมีเื่ไม่ได้เลย อยู่ดีดีก็เกรี้ยวกราดเหมือนเสือบ้า ไม่เหมือนแต่ก่อนเลย เสือใจดีคนนั้นหายไปไหน
@ เฟรย่าคิดถึงอดีต
@ หกปีก่อน
@โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง
" ฝนตกหนักจะกลับบ้านไงละ " ฉันมองไปที่นอกอาคารเรียนที่ตอนนี้ฝนตกอย่างหนัก ร่มก็ไม่ได้เอามา
" เฟรย่า ทางนี้ " เสียงเฮียจากัวร์ดังขึ้นพร้อมกับรถที่มาจอดตรงหน้าฉันพอดี
" เฮียจากัวร์ " ฉันยิ้มให้กับเขาก่อนจะรีบขึ้นรถของเขา
" เปียกหมดแล้วนะน้องเฟร " เขาพูดพร้อมกับเอาผ้ามาเช็ดหน้าให้ฉัน
" เฟรลืมร่มค่ะ " ฉันบอก
" เด็กน้อยขี้ลืม " เขาหันมาเย้าฉัน
" แล้วเฮียทำไมมารับเฟรได้ละคะ "
" ก็เพราะคิดว่าเฟรต้องลืมร่มไงคะ คงกลับบ้านไม่ได้แน่ๆ กลัวเด็กขี้ลืมร้องไห้เลยมารอรับ " เขาบอกฉัน และยิ้มกว้างให้เป็เสือที่ยิ้มสวยและใจดีที่สุดเลย
" รอนานมั๊ยคะ "
" นานเท่าไหร่ก็รอค่ะ " เขาบอก
" น่ารักจัง " ฉันบอกเขา ก่อนที่เขาจะขับรถไปส่งฉันที่บ้าน
@ ปัจจุบัน
"............" ตอนนี้ไม่มีคนพูดจาคะขาและคนใจดีคนนั้นอีกแล้วสินะมีแต่คนใจร้าย ที่ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องร้ายกับฉันขนาดนี้
" โอ๊ย ห้ามป่วยนะเฟร พรุ่งนี้สอบนะ " ฉันบอกกับตัวเองเพราะรู้สึกคัดจมูก ก่อนจะสลัดความคิดบ้าๆ ทิ้งไปและรีบพักผ่อน เพราะพรุ่งนี่ฉันมีสอบ
# เฮียใจร้าย ไอ้เสือใจร้ายแบบไม่บันยะบันยัง ฮือ สงสารน้องเฟร
.png)
6K
