ป๋ออวิ๋นยี่สถานะโดยกำเนิดเป็เศรษฐี อายุของเขาก็ยังน้อย หลายๆเื่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ลูกนอกสมรสโดนครหาจากสังคมภายนอกก็มากมายแล้วแล้วจะให้เขาไปรบกวนอีกคนได้อย่างไร สร้างความไม่พอใจให้กับพ่อแม่ของเขาเปล่าๆ
วิธีที่ดีที่สุด คือทั้งสองไม่ควรเจอกันตัดขาดกันไปทั้งสองฝ่ายถือซะว่าในเจ็ดปีนั้นของพวกเขา
เป็เพียงความฝัน ให้กลายเป็เื่ราวดั่งความฝันที่เขาไม่เคยเก็บเด็กหนุ่มมาเลี้ยง ป๋ออวิ๋นยี่ก็ไม่เคยโดนทอดทิ้งเขาใช้ชีวิตที่ดีในเมืองของเขามาตลอด
"เฮอะ!" ป๋ออวิ๋นยี่นิ่งลง ดวงตาที่แดงก่ำค่อยๆ กลายเป็เ็า
“หมดวาสนาต่อกันแล้วอย่างนั้นเหรอ? โจวชิงฝาน ในสายตาของนายฉันเป็แค่สินค้าที่มีราคาห้าล้านบาทใช่ไหม”
“เสี่ยวยี่!”
“อย่ามาเรียกฉันว่าเสี่ยวยี่!” ป๋ออวิ๋นยี่กดเสียงต่ำลง “ฉันรังเกียจ”
โจวชิงฝานจุกที่อกซ้าย “ฉันไม่รู้ ฉันทำร้ายนายได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?” ป๋ออวิ๋นยี่ยิ้มเ็า
“อย่าสำคัญตัวเองผิด นายมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายฉันนายมันก็แค่คนที่น่าเกลียดที่อายุจะย่างเข้าสามสิบกว่าแต่ยังไม่มีปัญญาโดนคนอื่นตีจนหมอบกับพื้นไป” โจวชิงฝานโดนทุบทำร้ายจนพื้นเป็สีแดง
ในคำหยาบที่เขาพูดมาดูไม่หยาบเลยเพราะสิ่งที่เขาพูดมันคือความจริงเขาเกิดมาจะสามสิบปีแล้ว วันนี้น่าจะเป็วันที่อัปยศที่สุด
“แทงใจดำละสิ” ป๋ออวิ๋นยี่ดึงเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มออก
กล้ามหน้าท้องที่สวยงามเรียงเป็มัดๆ ภายใต้แสงเงาวิบวับดูเซ็กซี่สวยงาม
ป๋ออวิ๋นยี่หลุบสายตาไปนิดหนึ่ง นิ้วข้อมือที่เย็นเล็กน้อยค่อยๆเลื่อนลงข้างล่าง เริ่มจากหัวไหล่ของชายหนุ่ม
โจวชิงฝานสะดุ้งสุดตัว พูดด้วยน้ำเสียงและหน้าตาที่เ็า
"ถ้านายอยากตีฉันก็ตีต่อได้เลย อย่าทำ..."
“นี่เป็แหวนของใคร?” ป๋ออวิ๋นยี่พูดแทรกเขามือก็หยิบแหวนที่แขวนอยู่บนสร้อยคอนั้นขึ้นมาส่องดู สายตาสั่นไหวของโจวชิงฝานเขานิ่งไปก่อนจะพูดปัดๆ ไป “มีคนให้”
“มอบให้เหรอ?” ป๋ออวิ๋นยี่หัวเราะเจื่อนๆ “ผู้หญิงให้เหรอ?”
โจวชิงฝานตอบอืมไป
จริงๆ แล้ว แหวนนั้น เชียวหวู่ซินเป็คนมอบให้เขาเองก่อนหน้าวันหนึ่งที่เชียวหวู่ซินจะเกิดอุบัติเหตุ วันเกิดของเขาวันนั้นหญิงสาวได้สารภาพรักกับเขา ยังซื้อเค้กมาให้โดยเฉพาะ เขากินไปได้ครึ่งก้อนถึงรู้ว่าข้างในมีแหวนซ่อนอยู่ ถึงแม้วันนั้นเขาจะปฏิเสธเสียงแข็งไปแล้วแต่เชียวหวู่ซินก็รั้นจะเอาแหวนมอบให้เขา เขาไม่อยากหักหน้าผู้หญิงเท่าไหร่เพราะยังไงการที่ผู้หญิงคนหนึ่งมอบแหวนให้กับผู้ชายเขารู้สึกว่าเธอเอาชนะความกลัวและใช้ความกล้าทั้งหมดที่มีแล้วเขาไม่ควรทำให้ผู้หญิงเสียหน้าเพราะฉะนั้นเขาเลยรับไว้ คิดไว้ว่ารออีกวันสองวันจะคืนแหวนให้กับเธอ
แต่คาดไม่ถึง แหวนนี้ไม่สามารถคืนกลับไปได้อีกเพราะวันที่สองพวกเขาทั้งสองก็เกิดอุบัติเหตุเชียวหวู่ซินก็ตายเพื่อเขาในเหตุครั้งนั้นด้วยความรู้สึกขอบคุณและความคิดถึงโจวชิงฝานห้อยแหวนกับสร้อยไว้ที่คอตลอดเป็เครื่องเตือนความทรงจำ
“สวยดีนี่” ป๋ออวิ๋นยี่ใช้มือถูเบาๆ ตรงที่สลักแหวนไว้ พูดขึ้นเบาๆ
"แฟนนายนี่สายตาใช้ได้"
โจวชิงฝานไม่พูดอะไร
เห็นเขานิ่งเงียบไป เด็กหนุ่มกลอกตาไปมา
"ไม่พูดอะไรแสดงว่ายอมรับแล้วใช่ไหม"
โจวชิงฝานถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ถือว่าเป็ของที่แฟนให้ละกัน"
“ชิ” ป๋ออวิ๋นยี่กระชากสร้อยคอเส้นเล็กจากคอของชายหนุ่มทันทีสร้อยไม่ค่อยแข็งแรง กระชากทีเดียวก็ขาด
“ป๋ออวิ๋นยี่”
เด็กหนุ่มยืนขึ้นส่องแหวนกับแสงไฟ “ฉันรู้สึกว่าแบบนี้สวยดีฉันจะเก็บไว้ใส่นายไปซื้อใหม่ละกัน”
“เสี่ยวยี่!” โจวชิงฝานเงยหน้าขึ้นะโใส่ป๋ออวิ๋นยี่
"นายอย่างี่เง่ามากได้ไหม แหวนวงนั้นมีความหมายกับฉันมาก นายอยากได้อะไรฉันให้ได้หมด แต่แหวนวงนั้นไม่ได้คืนฉันมา"
คิ้วของเด็กหนุ่มและดวงตาแสดงถึงความดุร้าย “เฮอะ เฮอะ เมื่อกี้ยังพูดกับฉันดิบดีว่าจะทำดีกับฉันชดใช้ให้ฉันไง ตอนนี้แค่แหวนวงเดียวนายเสแสร้งต่อไม่ไหวแล้วสินะ? เริ่มตะคอกใส่ฉันแล้วใช่ไหม? ได้ ตะคอกสิ ตะคอกใส่ฉันเลย”
“เสี่ยวยี่” โจวชิงฝานถอนหายใจเฮือกลดเสียงต่ำลง“นายคืนแหวนให้ฉันเถอะได้ไหม? นายบอกมาว่านายอยากได้อะไรไม่ว่าจะเป็อะไรฉันก็จะซื้อให้นายได้ไหม?”
“ฉันไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น” ป๋ออวิ๋นยี่ต่อรอง
"ฉันจะเอาแหวนวงนี้"
"ป๋ออวิ๋นยี่" โจวชิงฝานทนไม่ไหวตะคอกออกไป
“ทำไมตอนนี้นายกลายเป็คนที่ไม่มีเหตุผลแบบนี้”
ป๋ออวิ๋นยี่ชะงักนิ่ง
หลี่ยี่อันที่ซ่อนอยู่หลังพวกเขาสองคนถึงกับใกับเสียงที่ดังออกมาเมื่อกี้ เงียบสงัด เงียบเกินไป เหมือนอากาศหยุดนิ่ง
“ใช่สิ ทำไมฉันถึงกลายเป็แบบนี้? ตอนแรกฉันไม่ใช่แบบนี้ฉันมีคุณแม่ที่รักฉัน มีพี่ชายที่รักฉัน ฉันเรียนดีมาก ดีกับทุกคนครูทุกคนก็รักและชอบฉัน อยู่ที่โรงเรียนฉันก็มีเพื่อนเยอะแยะมากมาย”
"ถึงแม้ตอนนั้นฐานะทางบ้านไม่ดี แต่ฉันกลับรู้สึกสุขใจเพราะมีพี่ชายที่ดีกับฉัน มีแม่ที่ดีกับฉันมากๆ ฉันคาดหวังกับความสุขแบบนี้แต่ว่า...แต่ว่าทั้งหมดนั้นได้หายไปความสุขที่แม้แต่เงินยังหาซื้อไม่ได้แต่กลับโดนขายออกไปในราคา 5 ล้าน"
โจวชิงฝานเจ็บจี๊ดที่อก... “เสี่ยวยี่..”
“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว” ป๋ออวิ๋นยี่เชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มที่เ็า
"เป็เด็กดีไม่ได้ ยิ่งเราแสร้งทำเป็เด็กดีเชื่อฟังคนอื่นก็จะยิ่งรู้สึกว่าเราหลอกง่ายยิ่งรู้สึกว่าตัวเองจะเป็คนโง่เขลาที่ทำการค้าขายได้ "
“เสี่ยวยี่” โจวชิงฝานตอบกลับอย่างร้อนใจ
“ฉันไม่เคยคิดจะหลอกใช้นาย ไอ้เงิน 5 ล้านนั้นฉันก็ไม่อยากได้เป็เพราะ...”
“แล้วเงินล่ะ?” ป๋ออวิ๋นยี่พูดแทรกขึ้น
"ถ้านายไม่ได้อยากได้เงินอยู่แล้ว แล้วเงินนั้นอยู่ไหน นายคืนเขาไปรึยัง?"
โจวชิงฝานถอนหายใจเฮือกยาว แล้วล้มลงกับพื้น
"เงิน...เงินใช้หมดแล้ว"
เขาไม่มีทางเลือก ใช่ เขาเป็แค่คนธรรมดาคนต่ำต้อยเขาเป็คนต่ำต้อยที่ใช้เงินจากการขายน้องตัวเอง แต่ว่า เขาไม่มีทางเลือกจริงๆ
ป๋ออวิ๋นยี่จากไป แม่ของเขาก็ตรวจเจอมะเร็งกระเพาะ ตอนนั้นยังเป็ระยะกลางมีทางรักษาได้ แต่ต้องใช้ค่ารักษาสูงมาก ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุ 20 ปี เพิ่งเข้าวงการบันเทิง ไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นเงินเก็บในบ้านก็มีแค่สองแสนกว่า แค่ตรวจร่างกายในโรงพยาบาล 2-3 ครั้ง ก็ใช้หมดแล้ว
ไม่มีทางเลือก เขาเลยใช้เงินก้อนนั้น
***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/6f022e7fc3e41d1a313199c112713c91
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่หมาป่าน้อยของนายซุปตาร์ที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #หมาป่าน้อยของนายซุปตาร์ #readAwrite ด้วยน้า
1K
![ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688553136_53689454.webp)
![[มีE-book]รักร้ายนายบอดี้การ์ด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719756457_55027076.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676557888_64513782.webp)
