ติ้ดๆ ติ้ดๆ ติ้ดๆ...
คุณหมอตัวสูงที่ยืนมองคนตัวเล็กกับเด็กอยู่ในจุดที่ไม่ห่างมากนักต้องรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อมีสายเรียกเข้า
“CEO”
หน้าจอปรากฏแบบนั้น ทำให้คุณเค้าเลี่ยงที่จะไม่รับสายไม่ได้
“ครับ”
เอ่ยทักปลายสายไป
“คุณจอม”
“คุณอยู่โรงแรมหรือเปล่า”
“เอาเอกสารมาให้ผมหน่อยตอนนี้เลย”
“เดี๋ยวผมวนรถเข้าไปรับ”
“ผมจะเอาไปศึกษาคืนนี้”
“เอ่อ…”
“ท่านครับผมอยู่ข้างนอก”
“แต่เดี๋ยวรีบกลับไปครับท่าน”
“อืมๆ… ขอบใจ”
“ถึงแล้วโทรมาหาผมแล้วกัน”
ติ้ด… วางสายไป
“จิ๊”
ผมหงุดหงิดครับ หงุดหงิดที่ยังไม่ได้เคลียร์ทั้งภาพที่เห็นผ่านมือถือและภาพที่เห็นกับตาตัวเองของแฟนตัวเล็กกับเด็กคู่แข่งที่ผมคิดว่าเราคุยกันเข้าใจไปั้แ่วันที่กินเลี้ยงฉลองสอบได้แล้ว
.
.
“ขอบใจนะ…”
“ที่เดินมาส่ง”
พี่สาวพูดขึ้นกับเด็กตัวสูงที่เดินมาส่งเธอหน้าโรงแรม
“ยินดีครับ”
ตอบกลับไปยิ้มๆ แต่ั์ตายังเศร้าๆ
“เดินกลับดีๆ ล่ะ”
พี่สาวว่าต่อแล้วโบกมือบ๊ายบายลาเด็กเค้า ก่อนที่เ้าตัวจะโบกมือตอบกลับมาแล้วหันหลังเดินกลับไป
เมื่อเด็กตัวสูงเดินลับตาไปคนตัวเล็กก็เดินเข้าโรงแรมจะกลับขึ้นห้องไปพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้ต้องทำงานแต่เช้า
“กินข้าวสนุกมั้ยครับ”
เสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูเอ่ยทัก ทำให้คนตัวเล็กหันไปมองที่มาของเสียง
“เอ้า…”
“พี่จอม…”
“ ^^ ”
คนตัวเล็กยกยิ้มขึ้นเดินเข้าไปหาโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้คุณเค้าคุกรุ่นขนาดไหน
“กินข้าวกับ CEO เสร็จแล้วหรอ”
“อร่อยมั้ย”
คนตัวเล็กถามขึ้น
“อร่อยดีครับ”
“แต่น่าจะอร่อยสู้ของน้องแคทไม่ได้!”
พูดประชดแล้ว 1
คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับคำพูดและน้ำเสียงของคุณแฟนเค้า
“ห้ะ!!!”
คนตัวเล็กอุทานสงสัย
“ไปกินข้าวกับเพื่อนมา…”
“แล้วทำไมกลับมาคนเดียวล่ะครับ”
หยั่งเชิงลองถาม ทั้งๆ ที่ก็เห็นอยู่ว่าคนตัวเล็กเดินกลับมากับใครเพราะคุณเค้านั่งรออยู่ตรงโถงที่เป็กระจกเปิดกว้างก็เลยทำให้เห็นใครต่อใครที่เดินเข้าออกโรงแรมได้ทั้งนั้น
คนตัวเล็กเริ่มจับความผิดปกติจากคุณแฟนตัวสูงได้
“พี่จอม”
“เป็อะไรคะ”
“อยากพูดอะไรก็พูดมาตรงๆ เลย”
คนตัวเล็กเริ่มมีน้ำเสียง
“น้องแคท”
“มีอะไรอยากบอกพี่หรือเปล่าละครับ”
แหน่ะ แฟนตัวสูงกวนประสาทอยากรู้แต่ไม่ยอมถามตรงๆ อีก
“หนูไม่บอกหรอกค่ะ”
“อยากรู้พี่ก็ถามออกมาซิ”
“ไม่ใช่มาประชดหนูอยู่แบบนี้”
คนตัวเล็กแว้ดขึ้นแล้วสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อลืมตัวว่าตอนนี้อยู่ที่โถงโรงแรมถึงจะไม่มีลูกค้าคนอื่นแล้วก็เถอะ
คนตัวสูงขมวดคิ้วที่แมวน้อยเริ่มพยศ คว้าข้อมือมาจับไว้ไม่ให้เดินหนี
หมับบบบ
“ :/ ”
“ :/ ”
“เอ้า! แคท”
“จะไปไหน”
“3 ทุ่มกว่าแล้วนะ”
พี่ใหม่และพี่แป้ง รุ่นพี่ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในโรงแรมเอ่ยทักรุ่นน้องที่ยืนอยู่ตรงโถงกับคุณหมอตัวสูงทำให้ทั้งคู่ต้องแยกออกจากกันโดยอัตโนมัติเพราะรุ่นพี่ทั้ง2 ยังไม่รู้ว่าเราทั้งคู่เป็แฟนกัน
“เอ้า! คุณหมอนี่”
“ก็ว่าหน้าคุ้นๆ ”
พี่ใหม่เอ่ยทักเมื่อเดินมาถึงคนทั้งคู่
“หนูกำลังจะขึ้นห้องพอดี”
“ขอไปด้วยนะ”
คนตัวเล็กหาทางเอาตัวรอดจากคนตัวสูงขี้ประชดตรงหน้านี้
“ไปซิๆ”
“ไปก่อนนะคะหมอ”
พี่ใหม่เอ่ยลา แล้วทั้ง 3 สาวก็พากันเดินไปขึ้นลิฟต์
จังหวะหนึ่งคนตัวเล็กหันกลับมามองคนตัวสูงแล้วแลบลิ้นให้ 1 ที หมันไส้ทำเอาคนตัวสูงอยากจะพุ่งเข้าไปขย้ำคนตัวเล็กซะเดี๋ยวนั้น แต่ทำได้แค่คิดครับเดินเข้าลิฟต์อีกตัวด้วยความหงุดหงิด
ใจหนึ่งผมก็คิดว่าผมไม่น่าไปหาเื่เธอก่อนเลย แต่อีกใจหนึ่งผมก็คิดนะว่าเธอไปกินข้าวกับผู้ชายอื่นแต่บอกว่าไปกับเพื่อน ผมก็หงุดหงิดซิ!แถมเห็นภาพบาดตาบาดใจอีก โอ๊ยย!! คืนนี้ผมจะหลับลงมั้ยเนี่ย
.
.
06.30 น.
เช้าที่แสนสดใส แต่ไม่ใช่สำหรับคนตัวเล็ก
“หาววว...”
คนตัวเล็กอ้าปากกว้างไปด้วยหิ้วของไปด้วย
“ไหวมั้ยเนี่ยแก”
พิมพ์ทักที่เห็นเพื่อนสาวหาวไม่หยุดมาสักพัก
“หวายยยยหวายยยยยยย”
พยายามจะพูดในขณะที่กำลังหาวไปด้วย
“ห้าวววววววว”
ลิลลี่ก็เป็ไปกับเค้าด้วย
“เค้าว่ากันว่า…”
“การหาวเป็โรคติดต่อ”
“ฉันว่าจริงว่ะ”
ลิลลี่เอ่ยขึ้น
“พวกแกนี่!”
“อยากหาวก็หาวไปให้เต็มที่”
“ถ้าบอสมาต้องหุบปากให้สนิทเลยนะ”
“เดี๋ยวจะไม่มีที่ยืนในบริษัท”
ดูเพื่อนพิมพ์เค้าขู่
เหล่าทีมงาน J Medical เค้ามาเตรียมงานกันั้แ่ 6 โมงเช้า ล่วงเลยมา 7 โมงทีมงานบางคนก็ผลัดกันทยอยมากินข้าวรวมทั้งคนตัวเล็ก
ปึก!
เสียงวางจานอาหารและแก้วน้ำดังขึ้นตรงหน้าคนตัวเล็กที่นั่งกินข้าวหลบมุมอยู่มุมหนึ่งของห้องอาหารเมื่อคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้น…
(ใช่เลยยย!!!)
(แฟนขี้ประชดของฉัน)
(วันนี้แต่งตัวซะหล่อ)
คนตัวเล็กคิด
(แต่ไม่พูดด้วยหรอก)
(หมันไส้อยู่!!)
รีบตักไข่ดาวเข้าปากตามด้วยไส้กรอกตามด้วยขนมปังเคี้ยวๆๆๆ รีบกินให้หมดๆ ก่อนคุณเค้าจะเดินกลับมา ตอนนี้เค้าเดินไปเอาช้อนส้อมอยู่หน่ะ
“แค่กๆ”
“แค่กๆๆๆ”
สงสัยรีบยัดไปหน่อยติด… ติดคอ คนตัวเล็กเลยทุบๆ ที่หน้าอก
“แค่กกกก”
“แค่กกกก กก”
“น้องแคท”
“เป็อะไรครับ”
คนตัวสูงเดินกลับมาพอดีเห็นคนตัวเล็กมีอาการเหมือนสำลักอาหารรีบถามด้วยความเป็ห่วงลืมว่างอนกันอยู่ไปชั่วขณะ
“น้องแคทไหวมั้ย”
ถามขึ้นอีก
คนตัวเล็กพยักหน้าคว้าแก้วน้ำของคุณเค้าที่วางไว้ตรงหน้ามาดื่ม
“อึกๆๆๆๆๆๆ”
คนตัวสูงก็เลยช่วยลูบหลัง
“ค่อยๆดื่มครับ”
“เดี๋ยวสำลัก”
“อึกๆๆๆ”
พออาการดีขึ้นคนตัวเล็กก็ชูไม้ชูมือว่าโอเคแล้วคว้าทิชชู่มาซับปากแล้วเดินออกไปทันที ทำเอาคนตัวสูงงงเด้องงเด้อ
.
.
“พร้อมแอ๊คชั่น!!”
เมื่อสิ้นเสียงผู้กำกับกล้องก็ทำงานจับหน้าหมอแต่ละคนซูมเข้าซูมออก อยู่ 2 3 รอบ
“คัทๆๆ”
แต่เสียงผู้กำกับสั่งคัทซะงั้น
“เอ่อ…”
“หมอจอม”
“รบกวนมองกล้องด้วยนะครับ”
“เวลากล้องซูมเข้าหา”
“ขอใหม่อีกเทค”
เมื่อถูกจี้ตัวทำเอาคนตัวสูงต้องรีบขอโทษที่หลุดเอาจริงผมก็สติหลุดจริงแหละครับเพราะผมมัวแต่มองคนตัวเล็กที่เธอเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับเพื่อน(ผู้ชาย)ของเธอทีเมื่อเช้าหน้าผมยังไม่อยากจะมอง จิ๊ๆๆ หงุดหงิดครับ
“คุณจอม”
“มีสมาธิหน่อย”
หมอภัทรตบไหล่เรียกสติเพื่อนเพราะดูออกว่าคุณเค้าล่องลอยเพราะอะไร
“เออๆ”
“ขอบใจคุณ”
คนตัวสูงเอ่ย
“พร้อมนะครับ”
“แอ๊คชั่น!!”
ผู้กำกับสั่งเดินกล้องอีกครั้ง
“…”
“…”
“อืม… โอเค…”
“อืมม… ดี…”
เสียงผู้กำกับพึมพำอยู่ที่หน้าจอมอนิเตอร์ดูนักแสดงและมุมกล้องไปเรื่อยๆ
“โอเค…”
“คัท!!!”
“ดีมากครับ”
“เฮ้อออออออออออ”
หมอตัวสูงถอนหายใจ
“เป็ไรเนี่ย”
“นี่เพิ่งถ่ายคิวเสริม”
“จะรอดมั้ยเนี่ยวันนี้”
“ยังไม่ได้ถ่ายคิวหลักเลย”
“ก็ถอนหายใจซะยาว”
หมอภัทรบ่น ใจละเป็ห่วงคุณเพื่อน
“ไม่มีสมาธิเลยว่ะคุณ”
“ในหัวมีแต่เื่…”
ทอดสายตาไปยังคนต้นเหตุ
“เดี๋ยวคุณถ่ายคิวเดี่ยวอีกที10 โมงนี่”
“ระหว่างนี้ก็ไปเคลียร์ซะ”
“ผมไปถ่ายต่อก่อน”
แนะนำคุณเพื่อนก่อนเดินตามผู้ช่วยผู้กำกับไปเข้าฉากต่อไป
.
.
“มาเจอกันที่ข้างสระว่ายน้ำหน่อยครับ”
ส่งข้อความหาคนตัวเล็กไปแบบนั้น
ตือดือดึ้ง...
เมื่อได้ยินเสียงข้อความเข้าคนตัวเล็กจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาดูก็เห็นข้อความคุณเค้าเงยหน้าขึ้นไปมองที่ทิศทางคุณเค้ายืนอยู่ก็เห็นเค้ามองมาอยู่แล้วเช่นกัน
เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากำลังจะเดินไปตามที่คุณเค้านัดหมายดีเหมือนกัน อึดอัดจะแย่ละ
“แคท”
เสียงเข้มเอ่ยทักมาจากบอสเจ๋งตัวใหญ่ที่ทำให้ลูกน้องอย่างคนตัวเล็กต้องชะงักแล้วหันไปหาคุณเค้า
“อ้าวว...”
คุณหมอที่มองอยู่ไกลๆพึมพำออกมาอย่างผิดหวังจะได้เคลียร์กันมั้ยเนี่ย
.
.
“แคท”
“เดี๋ยวคิวต่อไปเป็คุณแอมถ่าย”
“คุณไปดูแลความเรียบร้อยให้เธอหน่อยนะ”
สั่งงานคนตัวเล็ก
“หนู?”
“หนูหรอคะ?”
“เห็นตอนแรกเป็พี่ใหม่กับพี่แป้งนี่”
คนตัวเล็กสงสัยนิดหน่อย
“อืม…”
“คุณนั่นแหละ”
“คุณแอมเค้ารีเควสมาเองเลยนะ”
“ว่าอยากให้คุณดูแล”
“เค้าบอกว่าคุณรู้ใจเค้า”
“ห้ะ!!”
“หนูเนี่ยนะ”
คนตัวเล็กแปลกใจขึ้นไปอีกแต่ก็พอเดาได้ว่านางต้องมีแผนอะไรแน่ๆ
“ใช่”
“อีกครึ่งชั่วโมงก็ไปที่สระว่ายน้ำละกัน”
“คิวต่อไปถ่ายตรงนั้น”
คุณบอสว่ามาฉันก็ต้องตอบรับไป
“ได้ค่ะ”
รีบทำงานให้เสร็จจะได้แยกย้าย
“อืมๆ… ขอบใจ”
ตบบ่าคนตัวเล็ก 2ที เชิงฝากด้วยนะ แล้วเดินจากไป
.
.
“กลิ่นตุๆ”
คนตัวเล็กพิมพ์ลงแชทกลุ่มที่มีพิมพ์กับลิลลี่อยู่
“ยังไง”
ลิลลี่ตอบมาอย่างไว
“ฉันต้องไปดูแลพรีเซ็นเตอร์”
“แทนพี่ใหม่กับพี่แป้ง”
“เอ้า!ไมอ่ะ”
พิมพ์มาร่วมวง
“งงอยู่”
“บอสเพิ่งมาสั่งเมื่อกี้เลย”
พิมพ์ไปทำเป็ไม่รู้ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าลึกๆ แล้วพรีเซนเตอร์สาวคงมีแผนอยากแกล้งชัวร์แต่บอกเพื่อนเป็นัยๆ ไว้ก่อนเผื่อมีอะไรจะได้ช่วยทัน
“ฉันว่าพรีเซ็นเตอร์เค้าแปลกๆป่ะวะ”
“ชอบมองแกแบบแปลกๆอ่ะ”
ลิลลี่ว่า
“เออจริง”
“นางชอบจิกหน้าใส่แกอ่ะ”
“@Katcat”
“ฉันแอบเห็นอยู่”
พิมพ์ยังจับสังเกตได้
“สแตนบายรอเลยนะ”
คนตัวเล็กว่า
.
.
“โอ๊ะ”
(ยังเหลือเวลา)
(ไปหาพี่จอมที่สระว่ายน้ำตามนัดดีกว่า)
คนตัวเล็กรีบเดินจ้ำๆไปยังสระว่ายน้ำ หวังไปเคลียร์เื่ที่ค้างคาในใจ
“นั่นไง”
“คนตัวสูงยืนอยู่”
“เอ๊ะ!”
“ยืนคุยกับใครน่ะ”
คนตัวเล็กเดินเข้าไปใกล้แต่ต้องหยุดชะงักหลบมุมที่ทางเดินซะก่อน เมื่อเห็นภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นคุณพรีเซ็นเตอร์สาวกำลังหอมแก้มแฟนตัวสูงของตัวเองอยู่
พรึบบบบ
รีบหันหลังให้ไม่อยากดูและกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไป
.
.
“นี่แอม!!!”
“แอมทำแบบนี้ทำไม”
ทันทีที่คนตัวสูงถูกขโมยหอมแก้มแบบไม่ทันได้ตั้งตัวคุณเค้าก็รีบดันหญิงสาวตรงหน้าออกและโพล่งถามด้วยความหงุดหงิด
“โอ๊ย!!!”
“จอม…”
“แอมเจ็บนะ”
ลูบแขนป้อยๆ โอดโอยว่าเจ็บ
“แอมเลิกทำให้ผมกับน้องแคทมีปัญหากันเถอะนะ”
“เพราะถึงมีปัญหายังไง”
“เราก็จะกลับมาปรับความเข้าใจกันอยู่ดี”
“อย่าพยายามเลย”
คุณหมอพยายามควบคุมสติตัวเองและดึงสติผู้หญิงตรงหน้า
“อึหึ”
“ ;) ”
“แอมกำลังสร้างภูมิคุ้มกันให้น้องเค้าอยู่นี่ไงคะ”
“ชีวิตรัก…”
“จะรักกันหวานชื่นอย่างเดียวได้ไง”
“มันต้องมีรสขม!!บ้าง” (เน้นคำว่า ขม)
“ถึงจะมีสีสัน”
พร้อมยักคิ้วให้คุณหมอ1 ที ก่อนเดินออกไป
คุณหมอส่ายหัว ผมเคยไปชอบผู้หญิงคนนี้ได้ยังไงเนี่ย
.
.
“แคท!!”
“เป็อะไร”
ลิลลี่และพิมพ์ใที่เห็นเพื่อนเดินหัวเสียกลับมา
“แล้วไม่ไปดูแลคุณแอมแล้วหรอ”
“จะถึงคิวถ่ายของเค้าแล้วนะ”
พิมพ์ทักขึ้น
(จริงซิ)
โมโหจนเกือบเสียงานเสียการ
“จิ๊”
จิ๊ปากหงุดหงิดก่อนจะมองหน้าเพื่อนทั้ง2 ขอกำลังใจ
“สู้ๆแก”
“เดี๋ยวพวกฉันเสร็จงานตรงนี้แล้วตามไป”
ลิลลี่พูดขึ้นทำให้อุ่นใจขึ้นมาหน่อย
ก่อนจะเดินกลับไปทางเดิมที่เดินมาก็เห็นว่ามีทีมงานบางส่วนเริ่มทยอยมาเตรียมฉากเพราะอีกประมาณ10 นาทีก็จะถึงคิวต่อไปและตัววุ่นวายก็นั่งเช็คหน้าเช็คผมอยู่ในซุ้ม สูดหายใจลึกๆ ลืมเื่บ้าบอที่เห็นไปเมื่อไม่นานมานี้ไปก่อนเดินเข้าไปหาคุณเธอ
“มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะคะ”
เอ่ยขึ้นทำให้ช่างหน้าช่างผมและคุณสาวหันมามองเป็ตาเดียว
“มาแล้วหรอ”
“น้องแคท”
“ไม่เจอกันนานเลยนะ”
คุณสาวทักขึ้น ทำเอาช่างหน้าช่างผมมองตาไปมาสงสัยว่าคุณเค้ารู้จักคนตัวเล็กด้วยหรอ
“หยิบน้ำให้พี่หน่อยซิ”
ปากเอ่ยสั่งทันที
(อดทนๆๆ)
คิดในใจก่อนจะทำตามที่คุณเค้าเอ่ยสั่ง
.
.
“น้องแคท”
“อยู่ไหนนะ”
อีกทางคนตัวสูงก็เดินหาคนตัวเล็กให้วุ่น
“เอ่อ…”
“น้องครับ”
“เห็นน้องแคทมั้ย”
เอ่ยถาม 2เพื่อนสาวของคนตัวเล็กที่บังเอิญเจอกันระหว่างทาง
“อยู่ที่สระว่ายน้ำค่ะ”
พิมพ์บอก
“ห้ะ!! สระว่ายน้ำ”
คุณหมอมีท่าทางในิดหน่อยเธอไปตอนไหนที่นัดกันตอนแรกเธอไม่ได้เดินไปหนิเพราะบอสเธอเรียกไปสั่งงานแล้วเธอจะไปเห็นตอนที่ผมอยู่กับแอมหรือเปล่านะ!!
“ขอบคุณครับ”
ขอบคุณ 2 สาวก่อนจะรีบเดินไวๆ ไปยังสระว่ายน้ำอีกครั้ง
.
.
เมื่อเดินมาถึงสระว่ายน้ำอีกครั้งคนตัวสูงก็เห็นคนตัวเล็กกำลังง่วนอยู่กับการจัดชุดให้คุณพรีเซ็นเตอร์สาวเฝ้ามองดูด้วยสายตาเป็ห่วง
พลันสายตาคุณพรีเซนเตอร์ก็ดันเห็นเข้ากับหมากคนสำคัญเธอจึง…
“ดูรองเท้าให้พี่หน่อยซิ”
“มันเหมือนจะหลุดอ่ะ”
ยื่นเท้าข้างหนึ่งออกไปตรงหน้าคนตัวเล็ก
(แกล้งตรูแน่ๆ)
คนตัวเล็กใช่จะใสซื่อไม่รู้เื่รู้ราว
“อืม…”
“เท่าที่ดูก็โอเคดีนี่คะ”
“คุณแอมคิดไปเองหรือเปล่า”
“หนูดูความเรียบร้อยให้แล้วนะคะ”
“ทุกส่วนเป๊ะเว่อร์”
“ไม่มีใครสวยเป๊ะเท่าคุณแอมอีกแล้วค่ะ”
“อึหึ”
คนตัวเล็กเปลี่ยนเื่เยินยอสาวเ้าตรงหน้าก่อนจะเดินเลี่ยงไปหยิบจับงานตรงอื่นแทน ทำให้พี่ช่างหน้าช่างผมยืนหัวเราะเบาๆ อยู่ข้างหลัง
“เอ่อ…”
คุณพรีเซ็นเตอร์สาวยืนงงไปไม่ถูกคนตัวเล็กมาไม้ไหนแต่มาหันหลังใส่กันแบบนี้ยอมไม่ได้ยังไม่เคลียร์!! คุณเธอเลยจะเดินเข้าไปคุยต่อ
หมับบ
มีมือยาวคว้าข้อมือเล็กของหญิงสาวไว้
ขวับบบบ
“ปล่อย!”
หันมารีบสะบัดข้อมือออกทันที
“จะไปไหนครับ”
คุณหมอภัทรนักแสดงร่วมเอ่ยถาม
“อย่า! ยุ่ง!! ค่ะ!!!”
กระแทกเสียงทีละคำก่อนจะเดินหนีไปอีกทาง
“…”
“…”
“คุณแอม”
“หมอภัทร”
“เชิญเข้าฉากครับ”
เสียงโทรโข่งดังมาจากผู้กำกับเชิญนักแสดงทำให้คุณผู้หญิงที่กำลังอารมณ์เสียต้องสะกดอารมณ์และเดินไปเข้าฉากแต่โดยดีกับคู่ปรับ
.
.
เมื่อเห็นทางสะดวกคุณหมอตัวสูงจะเดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก
“หมอจอมคะ”
“เชิญทางนี้ค่ะ”
จู่ๆ ก็มีทีมงานมาเชิญไปเตรียมตัวเข้าฉากต่อไปซะงั้น
(โอ๊ยยยยย)
(วันนี้จะได้คุยกันมั้ยเนี่ย)
คุณเค้าหงุดหงิดอยู่ในใจ
“โอ๊ะ!”
แต่เหมือนโชคเข้าข้างทีมงานเดินนำผมมาในที่ที่น้องแคททำงานอยู่
“น้องแคท”
“ฝากดูความเรียบร้อยให้หมอหน่อย”
“ได้ค่ะ”
ตอบไปทั้งที่ยังง่วนกับการหยิบนู่นหยิบนี่ไม่ได้มองพอหันหลังกลับมาเท่านั้นแหละ
“โอ๊ะ!”
อุทานออกมาและยืนนิ่งสักชั่วขณะ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้คนตัวสูงที่ทีมงานเค้าฝากฝังไว้เมื่อกี้ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวคุณเค้า มือเล็กยกขึ้นจัดปกเสื้อ ไล่ลงมาที่่ไหล่กว้างจัดเนคไทให้เข้าที่เข้าทางโดยทุกการกระทำอยู่ในสายตาของคนตัวสูงที่คุณเค้าจ้องคนตัวเล็กไม่วางตา
“เรียบร้อยแล้วค่ะ”
บอกก่อนเดินออกไป
หมับบ
มือแกร่งคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วดึงเข้ามาหา พลันอีกมือรวบเอวไว้หลวมๆ
“โอ๊ะ!”
“พี่จอมจับหนูไว้ทำไม”
“ปล่อยก่อน”
“เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น”
คนตัวเล็กรีบพูดขึ้น
“เมื่อวานไปกินข้าวกับใครมาครับ”
คุณหมอยิงคำถามที่ 1
“เมื่อวาน...”
คนตึวเล็กนึกถึงอดีตแป๊บนึง
“อ๋อ…”
“กับจ็อบค่ะ”
สู้สายตาตอบออกไป
“แล้วบอกไปกับเพื่อนไง?”
“ที่จริงนัดกับจ็อบไว้หรอ”
ยังไม่หมดข้อสงสัย
“เปล่าค่ะ”
“บังเอิญเจอ”
คนตัวเล็กตอบไปตรงๆ แต่ก็เริ่มหงุดหงิด ทำไมเค้าเอาแต่ซักไซ้เราทีเมื่อกี้ไปทำอะไรกับคุณพรีเซ็นเตอร์ล่ะ!!
“แล้วทำไมต้องกอดกัน!!”
คนตัวสูงถามต่อกับภาพบาดตาเมื่อคืน
“แล้วทำไมพี่จอมกับคุณแอมต้องหอมแก้มกัน!!!”
“ซ้อมบทหรอคะ!!!!”
คนตัวเล็กโมโห ประชดถามออกไปบ้างกับภาพที่บาดตาไม่ต่างกัน
“ทำไมพี่เอาแต่ถามหนู!!”
“ทำไมหนูเหมือนเป็คนผิดอยู่คนเดียว!!”
“แล้วทีพี่ละ…!!!”
พรั่งพรูออกมาจ้องตาสู้
“เอ่ออออ...”
คนตัวสูงชะงักไป จริงอย่างที่เธอว่าผมเอาแต่ถามเธอและผมก็มีคดีติดตัวเหมือนกันแสดงว่าเธอคงเห็นผมกับแอมที่สระว่ายน้ำชัวร์
“น้องแคท”
“คือพี่...”
“…”
“หมอจอม”
“เชิญเข้าเซตค่ะ”
ทีมงานะโเรียก
มองตาคนตัวเล็กสั่นไหวอยากจะอธิบายเื่ทั้งหมด
“เอ่อ...”
“น้องแคท...”
“คือว่า...”
“หมอจอม!!”
ทีมงานะโเรียกรอบ 2
“พี่จอม”
“ไปเข้าเซตเถอะค่ะ”
คนตัวเล็กพูดขึ้น ก่อนจะดึงแขนออกจากการกอบกุมของคุณเค้าแล้วเดินเลี่ยงออกมา
“เฮ้อออออออ…”
ออกมานั่งพักสงบสติอารมณ์สักครู่
“ไหวมั้ยแก”
ลิลลี่และพิมพ์เข้ามานั่งข้างๆส่งน้ำให้คนตัวเล็ก
“ไหว”
“แต่เมื่อกี้ฉันฟิวขาดไปหน่อย”
“พี่จอมเค้าหน้าเจื่อนเลยอ่ะ”
“จะมีสมาธิถ่ายมั้ยอ่ะ”
คนตัวเล็กกลับมาเป็ห่วงคนตัวสูงที่ตัวเองเพิ่งทิ้งะเิใส่ไปเมื่อกี้
“เอ่อ…”
“ทำงานเสร็จก็ไปเคลียร์ๆกันซะ”
“พวกฉันละตามอารมณ์ไม่ถูกเลยว่ะ”
“เมื่อวานอย่างมุ้งมิ้ง”
“วันนี้อย่างช็อตฟีล”
พิมพ์ว่า
ตือดือดึ้ง…
“เอ๊ะ! ใครส่งอะไรมาในแชทกลุ่ม”
“เห้ยย!!!”
ลิลลี่หลุดปาก ก่อนที่จะเอามือปิดปากมองหน้าคนตัวเล็ก
“เป็ไร”
พิมพ์ถามเพื่อนที่ทำตัวแปลกลิลลี่เลยส่งมือถือให้ดู ปรากฎว่าในแชทกลุ่มทีมงานมีรูปคุณพรีเซนเตอร์สาวกำลังหอมแก้มคุณหมอตัวสูงอยู่
“หน้าคุ้นป่ะวะ”
ลิลลี่ถาม พิมพ์พยักหน้าตอบไป
“คุ้นว่ะ”
“พวกแกดูไรกัน”
“เอามาให้ดูมั่ง”
คนตัวเล็กอยากรู้บ้าง
“เออ…”
“แก…”
“ไปทำงานกันเถอะ”
“ไม่ต้องดูหรอก”
“ส่งรูปเรื่อยเปื่อยมานั่นแหละ”
“เออนี่…”
“ฉันขอยืมมือถือแกหน่อยดิ”
ลิลลี่ขอมือถือเพื่อนกะว่าจะลบรูปนั้นออกไม่ให้เพื่อนเห็น
“เอาไปทำไม”
“ของแกก็มี”
คนตัวเล็กสงสัย
“หรือว่า...”
คนตัวเล็กพูดหยั่งเชิงก่อนจะรีบกดเปิดแชทต้องสงสัยทันที
“แคท!!!”
“เฮ้ยย!!!! แคทท!!!!!!”
เพื่อนสาวทั้ง 2 พยายามจะฉุดรั้งเพื่อนตัวเล็กไม่ให้กดเข้าไปดูรูปแต่ไม่ทันละ
“รูปนั่นคงเป็คนอื่นน่ะแก”
“อย่าคิดมาก”
“ไม่ใช่หมอหรอก”
ลิลลี่โพล่งขึ้นขณะเดียวกันกับที่ 2 ตายิ้มของคนตัวเล็กเห็นภาพที่ถูกส่งเข้ากลุ่มเต็มๆ
“อึหึ”
กดปิดแอพลิเคชั่นเอามือถือเก็บใส่กระเป๋า
“ไปทำงานต่อเถอะ”
พูดขึ้นก่อนเดินนำเพื่อนไป
“…”
“…”
“แกว่ามันโอเคป่ะวะ”
ลิลลี่ถามพิมพ์และคำตอบที่ได้มาคือการส่ายหัว
.
.
“เราเต็มใจที่จะช่วยแก้ปัญหาที่คนไข้รู้สึกกังวลใจ”
“ให้ทุกคนกลับมามีความสุขในแบบที่เป็ตัวของตัวเอง”
“เชื่อมั่นในทีมแพทย์ของDouble Beauty Clinic นะครับ”
เสียงทุ้มนุ่มพูดได้จังหวะจะโคน
“คัท!!!”
“ดีมากครับหมอ”
เสียงผู้กำกับเอ่ยชมนักแสดง
“เฮ่อออ…”
ลอบถอนหายใจออกมาโล่งอกที่ถ่ายทำได้ผ่านฉลุย ถึงแม้ว่าลึกๆ ข้างในจะมีเื่กวนใจอยู่
พลันสายตาเห็นเข้ากับเป้าหมายตัวเล็กที่เดินมาพร้อมกับเพื่อนของเธอผมว่าผมต้องหาตัวช่วยและ คุณหมอคิด
คนตัวเล็กทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ตอนนี้น้ำตามันพร้อมจะไหลออกมาเต็มทนแต่แกล้งทำเป็ไม่รู้สึกอะไร แต่จะทนได้อีกนานแค่ไหนกันนะ
“น้องแคท”
“หายไปไหนมา”
คุณพรีเซ็นเตอร์สาวเรียกหาทันทีเมื่อเห็นคนตัวเล็ก
“เอาน้ำให้พี่หน่อย”
เห็นหน้าปุ๊บก็เรียกใช้ปั๊บ
เมื่อคุณหมอตัวสูงถ่ายคิวของตัวเองเสร็จก็เดินกลับเข้ามาในซุ้มนั่งพักซุ้มเดียวกับที่คุณพรีเซ็นเตอร์สาวนั่งพักอยู่และมีแฟนตัวเล็กอยู่ ณ ที่ตรงนี้ด้วย
“แหมมมม…”
“หมอขา”
“มาทำงานก็ไปหวานกันในที่ลับๆก็ได้นี่คะ”
“ไม่เห็นต้องออกสื่อเลย”
ทีมงานสาวคนนึงเอ่ยแซวเมื่อคุณหมอเดินกลับเข้ามาในซุ้มคนถูกทักมีสีหน้างงหรือเธอรู้แล้วหรอว่าผมกับน้องแคทเป็แฟนกัน
คุณพรีเซ็นเตอร์สาวที่นั่งชิวอยู่ยกยิ้มมุมปาก
คนตัวสูงมองหน้าคนตัวเล็กแต่คนตัวเล็กมองกลับสายตาเรียบนิ่งแล้วเดินหลีกไปทางอื่น
(เอาอีกละ)
(กลิ่นไม่ดีลอยมาอีกละ)
คุณเค้าหมดคำจะพูดมองไปยังเพื่อนตัวสูงที่ยืนมองดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ
“จอม”
“แอบคบกับคุณแอมก็ไม่บอกนะ”
“พี่ก็ว่า…”
“เรา2 คนทำตัวแปลกๆ”
“ั้แ่วันที่workshop ละ”
หมอหยกมากระซิบข้างคุณหมอตัวสูง
“เอ้ย!!”
“ไม่ใช่พี่”
“เราไม่ได้เป็แฟนกัน”
คุณหมอตัวสูงปฏิเสธอย่างไว
“แหมมม”
“ไม่ต้องเขินหรอก”
“เค้ารู้กันเกือบหมดแล้วมั้ง… นี่ไง!”
หมอหยกว่าแล้วโชว์รูปในแอพลิเคชั่นที่คุณเธอก็ได้รับชมมาให้คุณหมอตัวสูงดู
“เฮ้ยย!!!”
คุณหมอใที่มีรูปตัวเองกับพรีเซ็นเตอร์สาวหอมแก้มกันอยู่
“ไม่ใช่แบบที่พี่คิดนะ”
รีบอธิบาย
“เอ๋า!!”
“ก็ภาพมันทนโท่ขนาดนี้”
“หลอกเด็กอนุบาลยังไม่เชื่อเลยจอม”
“ไม่ต้องเขินหรอก”
หมอรุ่นพี่ว่ายิ้มๆ
การพูดคุยของหมอรุ่นพี่รุ่นน้องก็ไม่ได้เบาเกินไปนักทำให้สาวพรีเซ็นเตอร์พอจับใจความได้แผนสำเร็จ!!!
“เดี๋ยวแอมขอตัวสักครู่นะคะ”
เอ่ยบอกทีมงานก่อนจะเดินออกจากซุ้มไป
.
.
เมื่อเ้าตัวเดินมาถึงที่มุมหนึ่งของโรงแรมที่ลับตาผู้คน
“อ่ะนี่!”
“รางวัล”
“ทำงานดีมาก”
“คราวนี้ทุกคนจะได้เข้าใจผิด”
“คิดว่าฉันกับจอมคบกัน”
“ดูซิ๊…”
“ยัยแอ๊บนั่นจะทนได้มั้ย”
พร้อมยื่นแบงค์เทาหลายใบให้ทีมงานคนหนึ่ง
“ขอบคุณค่ะ”
“มีอะไรให้หนูทำอีก”
“บอกได้เลยนะคะ”
คนได้รับว่าจ้างเสนอตัวพร้อมช่วย
“อืมๆ”
“ไปได้ละ”
“เดี๋ยวมีใครมาเห็น”
สาวสวยว่า
ระหว่างทางเดินกลับไปที่ซุ้ม
“โอ๊ะ!!”
“ออกมาตามพี่หรอ”
ทักขึ้นเมื่อเห็นเป้าหมายตัวเล็กเดินมา
“เปล่าค่ะ”
ตอบตรงๆ หน้านิ่งๆ
“จิ๊”
หงุดหงุดที่คนตัวเล็กตรงหน้าทำให้อารมณ์ไม่ดี
“ไปหาจอมดีกว่า”
“เมื่อกี้เพิ่งโทรมาหา”
“ว่าหายไปไหน…”
“เป็ห่วง!!”
โพล่งขึ้นหวังให้คนตัวเล็กโมโหบ้างแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือแววตาและสีหน้าเรียบนิ่งแถมยิ้มอ่อนๆ ให้ 1 กรุบแล้วเดินจากไป
ลึกๆ แล้วในใจมันก็ร้องแล้วแหละแต่ภายนอกเราต้องทำเป็ว่าไม่สนใจ เดี๋ยวนางจะได้ใจ คนตัวเล็กพยายามควบคุมสติไว้
“ยัยแอ๊บเอ๊ยย!!”
สบถออกมาเมื่อปั่นหัวคนตัวเล็กไม่สำเร็จ
“แกล้งทำเป็โอเคอยู่ล่ะซิ!!!”
แหม่! รู้อีก
.
.
“ทุกคนเข้าฉากครับ”
เสียงผู้กำกับเอ่ยเชิญนักแสดงทุกคนรวมตัวในคิวสุดท้ายเป็เวลาที่ CEO คลินิกเข้ามาดูหน้างานพอดี
“จะมาดูเราถ่ายจริงดิ”
“เกร็งนะ”
หมอฝ้ายกระซิบกับหมอหยก
“พูดไม่ให้ผิดบทก็พอ”
หมอหยกตอบกลับไป
หมอภัทร: Double Beauty Clinic คลินิกอันดับ 1เื่ความงาม ที่ก่อตัวขึ้นมา 14 ปี คลินิกยืนหนึ่งเื่ฟิลเลอร์ โบท็อกซ์การปรับสรีระ เลเซอร์ และนวัตกรรมความงามอีกมากมายที่ตอบโจทย์ทุกความ้าของผู้เข้ารับบริการ
หมอจอม: พร้อมรางวัลการันตี คลินิกได้มาตรฐาน 3ปีซ้อน และอีกหลากหลายรางวัล
หมอหยก: อีกทั้งสถิติที่มีผู้เข้าใช้บริการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
หมอฝ้าย: ตอกย้ำความเชื่อมั่นและความไว้วางใจของผู้เข้ารับบริการ
หมอภัทร: ไม่ว่าคุณจะมีปัญหากังวลใจตรงจุดไหน ให้ DoubleBeauty Clinic ได้ดูแลคุณนะครับ
ทุกคน: พวกเราทีมแพทย์ Double BeautyClinic เต็มใจดูแลทุกท่าน
หมอภัทร: เพื่อความดูดีในแบบที่คุณเป็
ปิดท้ายที่การซูมไปที่คุณแอมพรีเซนเตอร์สาวสวยที่จิกกล้องแทบแตก!!!
“คัท!!!”
สิ้นเสียงผู้กำกับ
“ปวับๆๆๆๆๆ”
CEO ตบมือพอใจเป็จังหวะเดียวกันกับที่บรรดาหมอๆ เดินออกจากเซตถ่ายทำดิ่งตรงเข้ามาหา CEO
“เก่งมากๆทุกคน”
เอ่ยชมมีความสุข
“เก่งมากหมอภัทร”
ตบไหล่หมอภัทรหมอหลักของงานนี้
“พวกคุณทุกคนด้วย”
“เก่งมาก”
“ผมดีใจที่มีพวกคุณทำงานกับคลินิกของเรานะ”
CEO เอ่ยภูมิใจกับบรรดาหมอๆ
“คุณแอมด้วยนะครับ”
“คนไข้VIP ของคลินิกเรา”
ไม่ลืมที่จะชื่นชมคุณพรีเซ็นเตอร์สาว
“ยินดีค่ะ”
ยิ้มตอบกลับผู้ใหญ่ไป
“เย็นนี้มีปาร์ตี้นะ”
“เชิญทุกคนมาสนุกกัน”
เอ่ยเชิญก่อนจะเดินแยกตัวออกไป
“โอ้ยย…”
“จบงานแล้ว”
หมอหยกพูดออกมาโล่งอก
“เตรียมฉลอง”
หมอฝ้ายเสริม
คุณหมอ 2หนุ่มมองหน้ากันยิ้มๆ แต่คุณหมอตัวสูงถึงหน้าจะยิ้มในใจคงยังยิ้มไม่ได้มากเพราะยังมีเื่ต้องสะสาง
CEO คลินิกที่แยกตัวออกมาไม่ลืมที่จะเข้ามาทักทายบอสเจ๋ง จาก J Medical
“ขอบคุณคุณเจ๋ง”
“และทีมงานทุกคนมากๆครับ”
“ช่วยเหลือได้ดีมาก”
“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ”
2ผู้หลักผู้ใหญ่เค้ายืนขอบคุณจับไม้จับมือกันไปๆ มาๆ
“ตอนเย็นเชิญมางานปาร์ตี้นะทุกคน”
เอ่ยชวนบอสและทีมงานเด็กๆอย่างเป็กันเอง
“เดี๋ยวผมขอตัวก่อน”
เอ่ยลาและเดินออกไป
“เก่งมากทุกคน”
“กลับไปเดี๋ยวผมเลี้ยงข้าว”
บอสใหญ่ใจป้ำเอ่ยขึ้นทำเอาลูกน้องดีใจกันยกใหญ่
“ขอร้านแพงๆนะบอสสุดหล่อ”
ลูกน้องเรียบๆ เคียงๆเผื่อบอสจะใจอ่อน
“ไม่มีปัญหา”
นั่นไงยอขึ้นซะด้วย
“เย่ๆๆๆๆๆๆๆ”
เสียงดีอกดีใจดังจนกลุ่มหมอต้องหันมามองว่ามีอะไรกัน
“แต่ตอนนี้”
“พวกคุณช่วยกันเก็บของให้เรียบร้อยก่อน”
เอ่ยสั่งงานต่อ
“ได้ค่ะ!”
“ได้ครับ!”
ลูกน้องก็รับปากอย่างดีจบงานแล้วใครๆ ก็มีความสุข แต่มีสายตาคมคู่หนึ่งจับจ้องคนตัวเล็กอยู่ไม่คลาดสายตา
ได้เวลาเคลียร์จริงๆจังๆ สักที อึดอัดมาทั้งวันละ มือยาวหยิบโทรศัพท์ยกขึ้น มากดๆ จิ้มๆ หาคนที่้าคุยด้วย
ตู่ด…
ตู่ด…
ตู่ด…
ตู่ด…
ตู่ด... เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...
คนตัวสูงขมวดคิ้วมองหน้าคนตัวเล็กเชิงสงสัยคนตัวเล็กก็พอจะเดาออกว่าน่าจะโทรหาเธอ แต่โชคดันไม่เข้าข้างซะงั้นเพราะเธอปิดเครื่องหนีความวุ่นวายไปได้สักพักแล้ว
“แคท”
“มาช่วยยกนี่ไปเก็บที่รถตู้หน่อย”
พี่ใหม่เอ่ยเรียกให้คนตัวเล็กช่วยหิ้วของ
“ได้ค่ะ”
มองๆ คนตัวสูงนิดๆ ก่อนจะหันหน้าไปทำงานต่อ
“เฮ้ออออออออออออออออออออออ…”
ถอนหายใจออกมายาวๆ วันนี้ผมถอนหายใจไปกี่ร้อยรอบแล้วเนี่ยแล้วเมื่อไหร่จะได้เคลียร์กันสักทีอาการชัดเกินไปจนหมอภัทรต้องมายืนตบไหล่
“อาการคุณก็ชัดไป๊”
แซวเพื่อนแบบห่วงๆ แต่คืนนี้แหละทุกอย่างจะจบ2 หมอหนุ่มมองหน้ากันเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่
![[จบ] หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718348122_62909388.webp)
19K
![My Yellow Boy [pre-order! วันนี้-8 ส.ค.]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1595502106_10531313.webp)
