ฟู่เยี่ยน สาวน้อยเนตรสวรรค์ (นิยายแปล)

ตอนที่5 พี่น้อง

“เสี่ยวฮั่วเธอไม่เป็๲ไรใช่ไหม วันนี้พี่กับพี่ใหญ่ พี่รองเพิ่งได้ยินน้าชายบอกว่าเธอล้มเธอล้มตรงไหนล่ะ ? ” ฟู่เหมี่ยวกลับมาก็รีบดึงมือฟู่เยี่ยนมาถามไถ่ด้วยความเป็๲ห่วง

“พี่ฉันไม่เป็๲ไรแล้ว ท้ายทอยของฉันกระแทกกับพื้นน่ะ แต่ตอนนี้มันไม่ค่อยเจ็บแล้ว”

“อะไรนะท้ายทอยกระแทกโดนพื้น ? ” ฟู่เซินที่ไม่รู้เ๱ื่๵๹ภายในเบิกตากว้างด้วยความ๻๠ใ๽

“จะเพราะอะไรได้อีกล่ะเป็๲เพราะหนิวชุ่ยฮวานั่นที่เข้ามาขโมยของไม่ได้ จึงผลักเสี่ยวฮั่วลงกับพื้น”หวังซู่เหมยได้ยินเสียงพูดคุยของพวกเขาจึงเดินออกมาจากห้องครัวในมือยังถือจานใส่ผัดผักบุ้งมาด้วย

“ฮั่วเยี่ยนสลบไม่ได้สติไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเกือบทำแม่และพ่อเป็๲กังวลแทบตาย”

“อะไรนะ! สลบไม่ได้สติไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ! ” ฟู่เซิน ฟู่เหมี่ยว และฟู่ซินต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน

ฟู่เหมี่ยวรีบดึงฟู่เยี่ยนไปนั่งฟู่ซินและฟู่เซินก็เข้ามาถามไถ่อาการด้วยความเป็๲ห่วงทั้งสามคนยกผมของฟู่เยี่ยนขึ้นมองดูท้ายทอยของเธอเมื่อเห็นว่าแผลแดงบวมและกำลังจะตกสะเก็ด พวกเขาก็รู้สึกสงสารน้องสาวจับใจ

“แม่ทำไมแม่กับพ่อไม่บอกพวกเราล่ะ ถ้ารู้เร็วกว่านี้ พวกเราก็จะได้รีบกลับมาสะใภ้ที่ลูกพี่ลูกน้องเราแต่งงานด้วยไม่เห็นสวยเลย ! ถ้ารู้ว่าจะเป็๲แบบนี้พวกเราก็คงไม่ไปช่วยแล้ว หนูก็จะได้อยู่บ้าน และเสี่ยวฮั่วก็คงไม่ถูกผลักแบบนั้น !” ฟู่เหมี่ยวเกิดความรู้สึกผิดต่อน้องสาวขึ้นมา

“ตอนนั้นใครจะไปคิดทันกันเล่าพ่อกับแม่นึกว่าประเดี๋ยวเสี่ยวฮั่วคงฟื้นได้สติแต่ใครจะไปคิดว่าเสี่ยวฮั่วจะไม่ได้สติอยู่อย่างนั้น ทำเอาแม่๻๠ใ๽แทบตาย ! ” จนถึงตอนนี้หวังซู่เหมยยังคงรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจไม่เลือนหาย

“หนิวชุ่ยฮวามาที่บ้านเราทำไม! เธอทำแบบนั้นแล้วไม่มีใครทำอะไรเธอได้เลยหรือ ? ” ฟู่ซินจับประเด็นคำพูดของหวังซู่เหมย

ส่วนฟู่เซินกำหมัดแน่นเตรียมจะวิ่งออกไปด้านนอกด้วยดวงตาที่แดงก่ำ“ฉันไปถามกับเธอให้มันรู้เ๱ื่๵๹ไปเลย ! ”

โชคดีที่ฟู่ต้าหย่งกลับมาก่อนเขาถึงได้เข้าไปคว้าตัวฟู่เซินที่กำลังจะวิ่งออกไปด้วยความอารมณ์ร้อนไว้ได้ทัน

ฟู่เซินนั่งลงอย่างไม่เต็มใจเขาก้มหน้าลงไม่พูดอะไร ดวงตาของเขาแดงก่ำ

“พี่ใหญ่พี่รอง พี่  พวกเรานั่งลงพูดคุยกันก่อนหนูไม่เป็๲ไรแล้วจริง ๆ ไม่เชื่อพวกพี่ก็ดูสิ หนู๠๱ะโ๪๪ได้ด้วยนะ ! ” ฟู่เยี่ยน๠๱ะโ๪๪ขึ้นลงเพื่อให้พวกเขาเชื่อเธอ

“เสี่ยวฮั่วทำอะไรน่ะ! รีบนั่งลงเร็วเข้า” แม้แต่คนที่เข้มงวดกับคำพูดอย่างฟู่ซินก็ยังเป็๲กังวล

“จริงนะหนูไม่ได้เป็๲อะไรแล้วจริง ๆ อีกอย่างหนิวชุ่ยฮวาก็โดนลงโทษไปแล้วเธอต้องชดใช้เงินให้ครอบครัวของเราสิบหยวน ! ”

ฟู่เยี่ยนเล่าให้พี่ชายและพี่สาวฟังอีกครั้งถึงเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเช้าเมื่อได้ยินว่าหนิวชุ่ยฮวาถูกลงโทษไปแล้ว ฟู่ซินและคนอื่นถึงเริ่มใจเย็นลง

“สมควร! คนแบบหนิวชุ่ยฮวาไม่ใช่คนดีเหมือนจู่จื่อลูกชายของเธอนั่นแหละ ! นิสัยเลวทรามกันทั้งแม่ทั้งลูก! ” ฟู่เซินกัดฟันกรอดด้วยความโมโห

ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใดแต่เพราะจู่จื่อ ลูกชายของหนิวชุ่ยฮวาไม่ใช่คนดี

จู่จื่ออายุเท่ากับฟู่เซินนับได้ว่าทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันแต่หลังจากที่หนิวชุ่ยฮวาแต่งงานกับปู่ของพวกเขาแล้วจู่จื่อกลับทำตัวอวดดีต่อหน้าฟู่เซิน เขาเรียกแทนตัวเองว่า ‘อา’ อย่างหน้าไม่อายสองแม่ลูกคู่นี้เชื้อไม่ทิ้งแถวจริง ๆ

ตอนนี้อารมณ์ของทุกคนสงบขึ้นมากแล้วและอาหารก็เสร็จแล้วเช่นกัน หวังซู่เหมยเป็๲คนทำอาหารเก่งทำให้ทุกคนในครอบครัวติดรสมือของเธอ และชอบกินข้าวที่บ้านอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน

ผักบุ้งมีความนุ่มและมีกลิ่นหอมเมื่อนำมาผัดกับพริกแจวส่วนโจ๊กฟักทองก็มีความนุ่มหนึบและมีรสหวานติดปาก นอกจากนี้ยังมีซุปไข่ไก่ในยุคนี้ผู้คนกินนำมันน้อยมากดังนั้นไข่ไก่จึงเป็๲อาหารเสริมชั้นดีที่อุดมไปด้วยโปรตีน

“เสี่ยวฮั่วกินผัดผักบุ้งนี้สิ ! แม่เราทำอาหารอร่อยที่สุดแล้ว สองสามวันมานี้พวกพี่ไปกินอาหารฝีมือของพวกน้าสะใภ้ มันไม่มีรสชาติเอาเสียเลย”ฟู่เซินคีบผัดผักบุ้งให้ฟู่เยี่ยน และยังไม่ลืมที่จะบ่นพวกน้าสะใภ้ของตนเอง

“เสี่ยวฮั่วกินซุปไข่เถอะ แม่ตั้งใจทำให้เลยนะ รีบกินบำรุงร่างกายดีกว่า”ฟู่ซินเองก็ดึงชามข้าวของฟู่เยี่ยนมา แล้วตักซุปไข่ใส่ชามของน้องสาวเต็มชาม

ฟู่เหมี่ยวเองก็ตักข้าวสวยให้เต็มชามของฟู่เยี่ยนเช่นกัน

ฟู่ต้าหย่งเห็นแบบนั้นก็หัวเราะด้วยความเอ็นดู“เสี่ยวฉุ่ย ลูกตักข้าวให้น้องหมดหม้อแล้ว ! ”

“เสี่ยวฮั่ว๤า๪เ๽็๤น้องต้องกินเยอะ ๆ หน่อย”

ชาติก่อนฟู่เยี่ยนไม่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพ่อแม่มากนัก เธอไม่เคยมีพี่ชายพี่สาวและไม่เข้าใจว่ามันเป็๲ความรู้สึกแบบไหน จนถึงตอนนี้เธอก็ยังอธิบายไม่ได้

แต่หัวใจของเธอดูเหมือนจะเต็มไปด้วยบางสิ่งที่แสนอบอุ่นเธอคิดว่าสิ่งนี้น่าจะเรียกว่าความสุข ความรักของพ่อแม่และความเอาใจใส่ของพี่น้อง

“สะใภ้ที่ลูกพี่ลูกน้องของลูกแต่งเข้ามาเป็๲อย่างไรบ้าง? ” หวังซู่เหมยหันไปถามฟู่ซินเพราะที่บ้านนั้นมีเธอแค่พี่ชายเป็๲พี่น้องกันอยู่สองคนเท่านั้น

“ไม่เห็นสวยเลยเธอตัวอวบ ไม่สูง นอกจากก้นและเอวแล้ว ที่เหลือก็ดูธรรมดาทั่วไปหนูว่าหนูสวยกว่าเยอะ” ฟู่เหมี่ยวเม้มริมฝีปากด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม

พูดจบเธอก็ตบบ่าฟู่เยี่ยนเบา ๆ ฟู่เยี่ยนหันไปมอง ฟู่เหมี่ยวก็ขยิบตาให้ราวกับว่าฟู่เยี่ยนได้พลาดฉากตื่นเต้นบางฉากไปอย่างไรอย่างนั้น

หวังซู่เหมยเห็นลูกสาวเป็๲แบบนี้เธอจึงตีลูกสาวด้วยตะเกียบในมือ “พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย เลิกว่าคนอื่นได้แล้วแม่ไม่เห็นลูกจะพูดถึงใครในแง่ดีเลย”

“แม่ตีหนูทำไม! หนูพูดเ๱ื่๵๹จริงนะ แม่ไม่รู้อะไรสะใภ้ที่พี่เขาหามากล้ามองค้อนใส่ยายต่อหน้าพวกหนูด้วย แถมเวลาพูดจาก็พูดแบบห้วน ๆราวกับว่าตัวเองสูงส่งนักแหละ เฮอะ คนแบบนี้คิดจะมาดูถูกใครกัน ! ” ฟู่เหมี่ยวเอามือกุมหัวขณะพูด

“เธอเป็๲ลูกสะใภ้ที่ยังไม่แต่งเข้าบ้านอย่างเต็มตัวจะกล้ามองยายแบบนั้นได้อย่างไร ลูกพูดไร้สาระหรือเปล่า ? ” หวังซู่เหมยเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

“หนูจะพูดไร้สาระอะไรได้ล่ะ  พวกพี่ใหญ่เขาก็เห็นไม่เชื่อแม่ก็ลองถามพี่ใหญ่กับพี่รองดู” ฟู่เหมี่ยวพูดอย่างไม่สบอารมณ์

หวังซู่เหมยมองลูกชายคนโตลูกชายคนโตของเธอเป็๲คนหนักแน่นและไม่เคยพูดโกหก

ฟู่ซินพยักหน้าเช่นกัน:“ผมเองก็เห็นเหมือนกัน”

หวังซู่เหมยถึงได้เชื่อว่าเป็๲เ๱ื่๵๹จริงในใจของเธอได้แต่บ่นว่าหลานชายของตนเองหาสะใภ้แบบไหนเข้าบ้านกันแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ลืมอบรมลูกสาวของตน“จะดีหรือไม่ดีก็เป็๲ภรรยาของลูกพี่ลูกน้องเขา ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ลูกต้องมาพูด”

“เอาล่ะไปเก็บโต๊ะเตรียมกินข้าวได้แล้ว แม่ทำอาหารเสร็จตั้งนานแล้ว  โตกันขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่รู้จักสังเกตกันบ้าง”หวังซู่เหมยกำลังอารมณ์ไม่ดี พูดจบเธอก็กลับเข้าไปในห้องครัวทันที 

“หนูก็แค่ว่าเธอเองนะฮึ่ม ! ” ฟู่เหมี่ยวทำหน้าบูดบึ้ง ฟู่เยี่ยนเห็นแบบนั้นก็หัวเราะพี่สาวของเธอยังทำตัวเหมือนเด็ก ๆ อยู่เลย

เมื่อเห็นว่าหวังซู่เหมยเดินเข้าไปในครัวแล้วฟู่เซินและฟู่เหมี่ยวมองหน้ากันแล้วรีบไปยกอาหารมาทันที

เวลาที่แม่ของพวกเขาโมโหพวกเขาต้องอยู่ให้ห่างไว้ถึงจะปลอดภัยที่สุดนี่คือประสบการณ์ที่พวกเขามีมาอย่างโชกโชนหลังจากพี่น้องช่วยกันเตรียมโต๊ะอาหารแล้วพวกเขาก็เหลือแต่รอฟู่ต้าหย่งกลับมากินข้าวที่บ้าน

กินข้าวเสร็จแล้วทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตนเอง ฟู่ต้าหย่งกำลังดื่มชาหวังซู่เหมยนำเข็มและด้ายมาเย็บซ่อมแซมเสื้อผ้าภายใต้แสงตะเกียงตอนนี้เสื้อผ้าของฟู่เซินสภาพไม่ค่อยดีแล้ว ลูกชายของเธอต้องใส่เสื้อผ้ามีรูขาดไม่มีเสื้อผ้าดี ๆ กับเขา 

“นี่พ่อพ่อว่าหนิวชุ่ยฮวามารื้อของหาอะไรในบ้านของเราตั้งหลายครั้งในบ้านของเราจะมีอะไรได้ หรือเธอคิดว่าพ่อเขาให้เงินพวกเรามาเก็บไว้ ? ” หวังซู่เหมยถามด้วยความสงสัย

ฟู่ต้าหย่งได้ยินเสียงดังมาจากห้องอื่นเขาจึงยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูหวังซู่เหมย“พ่อของผมคงหลุดปากบอกเธอเ๱ื่๵๹สินเดิมของแม่น่ะ ! ”

“อะไรนะ? พ่อคุณบอกเธอแม้กระทั่งเ๱ื่๵๹นี้น่ะหรือ ? ! ” หวังซู่เหมยวางงานในมือลงแล้วพูดด้วยความ๻๠ใ๽

“คุณอย่าเสียงดังสิเดี๋ยวลูก ๆ ก็ได้ยินหมดหรอก ! เ๱ื่๵๹นี้มีอะไรที่พูดไม่ได้กันเ๱ื่๵๹เงินทองไม่เข้าใครออกใคร เขาจะพลาดได้อย่างไร ? ”

“ฉันก็ว่าทำไมแม่เขาอยู่กับพ่อมาทั้งชีวิตแต่กลับไม่เชื่อในตัวพ่อ ตอนนั้นเราบอกไม่อยากได้เพราะสิ่งที่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะควบคุมได้ใครจะคิดว่าพ่อของคุณจะมีความคิดแบบนี้ และสนับสนุนให้หนิวชุ่ยฮวามาขโมยมันไป ? ! ”หวังซู่เหมยมองพ่อสามีของเธอในแง่ดีไม่ได้เลย

“พ่อคิดมาตลอดว่าสินเดิมของแม่คือเครื่องประดับเงินทองคนธรรมดาทั่วไปหาสิ่งนั้นไม่เจอ คุณรู้อยู่ในใจก็พอแล้ว อย่าพูดถึงต่อหน้าลูก ๆของเรา”

“นี่ก็ดึกมากแล้วรีบอาบน้ำนอนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงาน”

ฟู่ต้าหย่งเก็บของส่วนหวังซู่เหมยก็เก็บอุปกรณ์เย็นผ้าและดับไฟที่ตะเกียงเช่นกัน