ตอนที่ 25 :เซ็นต์สัญญา
เยว่เยว่และฮันฮันถูกส่งไปยังโรงเรียนอนุบาลจากนั้นหลางเวิ่นซิงและหลิวจือเซียก็ตรงไปที่บริษัท
บริษัทเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์ตั้งอยู่ในเขตพัฒนาศิลปะเจี้ยงฮัวมันเป็อาคารสำนักงานสูง 21 ชั้นมันเหมาะสมกว่าที่จะบอกว่าเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์เป็กลุ่มบริษัท
ในขณะนั้น สำนักงานบนชั้นที่ 21ของเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์ ข่าวเื่ประธานของบริษัทออกไปเซ็นสัญญากับเด็กใหม่ด้วยตัวเองในรูปแบบหุ้นส่วนสตูดิโอ ก็ได้แพร่กระจายออกไป
“นี่นายได้ยินไหมว่าบริษัทเซ็นต์สัญญากับคนใหม่แล้ว ? ”
“มันไม่ใช่บริษัทเซ็นต์สัญญากับคนใหม่แต่ฉันได้ยินมาว่าท่านประธานไปเซ็นต์สัญญากับเขาด้วยตัวเองเลย”
“แล้วมันแตกต่างกันยังไง ไม่ใช่ว่าทุกคนก็เป็ศิลปินของบริษัทงั้นหรือ? ”
“มันจะเหมือนกันได้ยังไง ? ”
สำนักงานชั้นที่ 21เป็สำนักงานของผู้บริหารระดับสูงของเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์ ในขณะนั้นผู้คนจำนวนมากต่างก็กำลังคุยกันเื่นี้
ขนาดผู้บริหารระดับสูงยังประหลาดใจมากถ้าหากว่าศิลปินของบริษัทรู้เื่นี้เข้า พวกเขาจะไม่อิจฉาหรอกหรือ ?
“เอาล่ะ อย่าไปพูดถึงมันเลยท่านประธานมาตรงนั้นแล้ว”
ในเวลานี้ผู้ที่มีสายตาดีก็พบว่าหลางเวิ่นซิงเดินเข้ามาในอาคาร เขาจึงกล่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว
ความเร็วในการกระจายข่าวสารนั้นรวดเร็วมากในไม่ช้า ผู้คนในตึกก็สงบลงอย่างรวดเร็วแต่ทุกคนต่างก็ชูคอชะเง้อมองไปที่ทางของลิฟต์
“จือเซียนี่คือสำนักงานของผู้บริหารระดับสูง” หลางเวิ่นซิงเป็ผู้นำเดินออกมาจากลิฟต์“ห้องทำงานของผมอยู่ด้านในสุด หากว่าคุณมีอะไรให้ผมช่วยคุณสามารถมาหาผมที่ห้องทำงานได้โดยตรง”
หลิวจือเซียพยักหน้าและไม่ตอบกลับเขามองดูรอบ ๆ ด้วยความเงียบเชียบ
พวกเขาเดินเข้าไปในห้องทำงานของหลางเวินซิงซึ่งเป็ประธานบริษัทและผู้บริหารระดับสูงของบริษัทก็ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของ ‘เด็กใหม่’คนนี้ผ่านหน้าต่างของแผนกต่าง ๆ
“ไม่ใช่ว่านั่นคือนักร้องที่ร้องเพลง‘ได้เจอเธอพอดี’ ในร้านอาหารใต้ต้นไม้นั่นใช่หรือเปล่า?”
“จริงด้วยถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะเป็ใครกัน”
“เอาน่า คนในแผนกกฎหมายรีบไปถามเขากันว่าเขาเซ็นต์สัญญาแบบไหนกับบริษัทเรา”
หลังจากหารือกันได้สักพักผู้บริหารระดับสูงก็มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ของแผนกกฎหมาย
......................
สำนักงานของหลางเวิ่นซิงมีพื้นที่มากกว่า100 ตารางเมตร มันแบ่งออกเป็ 2 ส่วน นอกจากโต๊ะ โซฟา และชั้นวางหนังสือแล้วมันก็มีอุปกรณ์ฟิตเนสอีกมากมายหลายประเภท
ดูเหมือนว่าหลางเวิ่นซิงจะมีชีวิตที่ดีและมีร่างกายที่แข็งแรงตลอดเวลา
เมื่อพวกเขานั่งลงแล้ว สักพักเลขานุการก็นำชาและผลไม้มาให้
หลางเวิ่นซิงหยิบสัญญาออกมาจากลิ้นชักเขายื่นให้กับหลิวจือเซียและกล่าวขึ้นว่า “ลองดูสัญญาใหม่นี่เถอะ”
หลิวจือเซียรับสัญญามาอ่านอย่างละเอียด
ไม่นานหลังจากอ่านสัญญาหลิวจือเซียก็มั่นใจว่าไม่มีหลุมพรางหรืออุบายในสัญญาใหม่นี้และข้อมูลที่ไม่ชัดเจนก่อนหน้านี้ก็ชัดเจนมากขึ้นกว่าเดิม
“เป็ยังไงบ้าง ? ถ้านายยังไม่พอใจพวกเราสามารถแก้ไขมันใหม่อีกครั้ง” เมื่อเห็นหลิวจือเซียวางสัญญาเอาไว้หลางเวิ่นซิงก็ถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ไม่มีปัญหา” หลิวจือเซียส่ายหัว“ผมแค่้าพูดเกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของสิ่งอื่น ๆ กับพี่ซิงเท่านั้น”
“สิ่งอื่น ๆ ? ” หลางเวิ่นซิงโบกมือ“คุณไม่จำเป็จะต้องพูดถึงเื่อื่น ตราบใดที่คุณไม่ทำจากด้านในของสตูดิโอบริษัทก็จะไม่ยุ่งกับผลกำไรของคุณ”
หลังจากครุ่นคิดเกี่ยวกับมันหลางเวิ่นซิงก็กล่าวเสริมว่า “คุณสามารถเพิ่มเงื่อนไขนี้ได้ในสัญญาผมจะให้ฝ่ายกฎหมายดำเนินมันอย่างละเอียดถี่ถ้วน”
หลิวจือเซียพยักหน้าตกลง
เดิมทีเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์สามารถเรียกเก็บส่วนแบ่งของผลกำไรทั้งหมดของอุตสาหกรรมบันเทิงได้แต่พวกเขาไม่สามารถรับเงินจากวรรณกรรมและศิลปะรวมถึงหุ้นส่วนตัวได้
มันเป็การดีที่ทั้งสองฝ่ายจะยืนยันเงื่อนไขเพื่อหลีกเลี่ยงข้อพิพาทด้านผลประโยชน์ในอนาคต
ด้วยบรรยากาศที่สงบและเป็ไปอย่างราบรื่นข้อเจรจาในการตกลงร่วมมือกันในการทำสตูดิโอจึงผ่านไปได้ด้วยดี
ต่อจากนั้นหลางเวิ่นซิงก็เรียกฝ่ายกฎหมายเข้ามาพบเขาเขาแก้ไขเนื้อหาของสัญญาตามข้อกำหนดของหลิวจือเซียและพิมพ์สำเนาสามชุด
หลิวจือเซียดูมันด้วยความระมัดระวังอีกครั้งตอนนี้เขาก็ค่อนข้างพร้อมที่จะเซ็นต์สัญญาและปั๊มลายนิ้วมือของเขา
หลางเวิ่นซิงที่เป็ประธานของบริษัทเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์ก็ลงนามตัวเองให้เป็ผู้จัดการของหลิวจือเซียส่วนหลิวจือเซียก็เซ็นต์สัญญาทันที เมื่อเรียบร้อยพวกเขาก็จับมือกันด้วยรอยยิ้ม“ยินดีด้วยนะจือเซีย ยินดีต้อนรับสู่เวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์ ! ”
หลิวจือเซียหัวเราะและจับมือกับหลางเวิ่นซิง“ได้โปรดดูแลผมด้วย ! ”
“ฮ่าฮ่า ได้เลย ไปกันเถอะผมจะพาคุณไปพบกับผู้บริหารระดับสูงของบริษัท”
หลางเวิ่นซิงหัวเราะอย่างมีความสุขเขาดึงแขนหลิวจือเซียออกจากห้องทำงาน“พวกเราเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์ได้ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงมานานแล้วและผู้บริหารระดับสูงของทุกแผนกในบริษัทก็จะต้องทำงานในสำนักงานแห่งนี้”
หลิวจือเซียรู้สึกะเืใจ“มีพื้นที่แยกต่างหากให้กับสตูดิโอของผมไหม ? ”
“แน่นอนว่ามี” หลางเวิ่นซิงกล่าวต่อ“ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณไปดูรอบ ๆ และแผนกต่าง ๆ จากนั้นค่อยจะพาคุณไปยังสตูดิโอ”
ต่อจากนั้นหลางเวิ่นซิงและหลิวจือเซียก็เยี่ยมชมแผนกต่างๆ ของบริษัทเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์
พูดตรง ๆ แล้วบริษัทเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์มีพนักงานทั่วไป 400 คน มีผู้บริหารระดับสูงถึง 221คน และศิลปินในสังกัดอีก 430 คน
หลิวจือเซียและผู้บริหารระดับสูงของแผนกต่างๆ ก็พบกันหลังจากออกมาจากห้องทำงานของหลางเวิ่นซิงและโต๊ะของพวกเขาแต่ละคนก็มีป้ายชื่อวางเอาไว้หลิวจือเซียคาดว่าเขาจะต้องเรียกถูกคนอย่างแน่นอน
ครึ่งชั่วโมงต่อมาหลางเวิ่นซิงก็ได้พาหลิวจือเซียไปยังพื้นที่ที่จะเป็สตูดิโอของเขาบนชั้น 20
พื้นที่ตรงนี้และส่วนอื่น ๆ ของชั้นที่20 แยกกันอย่างสิ้นเชิงโดยผนังกระจกหนา คิดเป็ 1 ใน 5 ของพื้นที่ชั้น 20ทั้งหมดซึ่งมันเท่ากับ 230 ตารางเมตร
“จือเซีย ที่นี่จะเป็ของคุณในอนาคต”หลางเวิ่นซิงชี้ไปยังพื้นที่ว่างเปล่า “แค่บอกผมมาว่าคุณ้าอะไรถ้าคุณคิดว่าการออกแบบของคุณนั้นยุ่งยากเกินไปคุณสามารถไปหานักออกแบบและตกแต่งมันได้โดยตรง”
หลิวจือเซียเห็นด้วยกับเื่นี้เช่นกันเขากล่าวขึ้นว่า “พี่ซิง ผมไม่มีข้อกำหนดอื่น ๆแต่ผมขอห้องรับรองแบบเก็บเสียงสักหน่อยได้ไหม ? ”
“สำหรับเยว่เยว่ใช่ไหม ? ”หลางเวิ่นซิงโบกมือ “ไม่มีปัญหาผมเตรียมเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ทั้งหมดไว้ให้คุณแล้วคุณสามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจ”
“ขอบคุณครับพี่ซิง” หลิวจือเซียพอใจเป็อย่างมาก
ทันใดนั้นเอง หลางเวิ่นซิงก็ถามขึ้นว่า“ยังไงก็ตาม สตูดิโอนี้ยังมีแค่นายเพียงคนเดียวนายจะรับสมัครคนเองหรือว่าปล่อยให้เป็หน้าที่ของบริษัท ? ”
“ผมขอสองที่นอกนั้นพี่สามารถจัดการได้เลย” หลิวจือเซียคิดถึงซงจิงจ้านและซู่ปางจือเขาอยากจะช่วยให้พี่น้องทั้งสองได้รับผลประโยชน์ไปด้วย