Episode
|7|
สมกับคำด่า NC
“เฮ้ออออ ช่างเถอะ เธอนอนพักเถอะนะโซเฟีย อ้อ.. อย่าลืมล็อกประตูด้วยล่ะ เดี๋ยวก็มีไอ้บ้าหื่นกามเข้ามากวนใจเธออีกหรอก ฉันไปแล้วนะ”
ตึกๆๆๆ
เกรซว่าแบบนั้นก่อนจะเดินดุ่มๆออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว สาวน้อยสู้ชีวิตคนนี้ได้ทำตามแผนตัวเองสำเร็จไปอีกขั้น ก่อนรอยยิ้มบางอันแสนภูมิใจจะปรากฏ บางที.. เธออาจจะอยู่ในโลกใบนี้เพราะช่วยเหลือนางเอกของเื่ก็ได้
ร่างบางเดินตรงไปตามทางเดินของห้องโถงใหญ่ แสงไฟที่เปิดไว้สลัวโดยปราศจากผู้คน ไม่มีแม้แต่ลูกน้องในชุดสูทเดินพลุกพล่าน
อีกไม่นานเธอก็คงเริ่มชินชากับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่..
พึ่บบบ!!!!
“อื๊อออออออ!!”
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้คิดอะไรให้มากความ มันก็มีมือปริศนาเข้ามาดึงร่างของเกรซให้เข้าไปด้านในห้อง มือข้างหนึ่งปิดปากเธอไว้แน่นจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้
แอ๊ดดดด..
ประตูบานใหญ่ของห้องหนึ่งถูกปิดลงพร้อมกับหัวใจที่หล่นวูบ เธอไม่สามารถสู้พละกำลังของผู้ชายคนนี้ได้เลย เพราะแรงของเขามีมหาศาลจนทำให้เธอถูกเขวี้ยงไปบนเตียงอย่างง่ายดาย
รู้ตัวอีกที.. กลิ่นน้ำหอมอันคุ้นเคยกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอำมหิตก็ฉายชัดในดวงตา
“คุณฟินิกซ์!! อึ่ก.. น..นี่คุณทำบ้าอะไรคะ!!”
พอเห็นว่าคนที่ลากตัวเธอขึ้นเตียงก็คือผู้ชายหัวเทาคนนี้ เกรซก็ถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความใ เธอพยายามจะตะเกียกตะกายออกไปจากห้องนอนสุดหรู
พรืบ!!
แต่ก็ถูกเขาตรึงข้อมือทั้งสองของเธอขึ้นไว้เหนือหัว นั่นจึงทำให้เกรซไม่สามารถขัดขืนอะไรเขาได้เลย
“ปล่อยฉันนะคะคุณฟินิกซ์!!! ถ้าคุณไม่ปล่อยฉันจะ”
“เธอจะทำไม”
“…..”
“หึ.. เมื่อกี๊ไปคุยอะไรกับโซเฟียมาล่ะ”
“แล้วทำไม..คุณต้องอยากรู้ด้วยคะ?”
เกรซกัดริมฝีปากตัวเองแน่น นี่เป็ครั้งแรกที่มีผู้ชายขึ้นคร่อมร่างของเธอขนาดนี้
“ก็ต้องอยากรู้สิ บางที.. พี่ชายของฉันอาจจะจ้างเธอมาก็ได้”
“ห๊ะ? จ้างฉันเนี่ยนะ จ้างมาทำไมไม่ทราบ”
“ก็จ้างให้ไปช่วยเป่าหูโซเฟียไง ให้โซเฟียปฏิเสธที่จะคบกับฉัน นี่อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอเป็พวกเดียวกับเวกัส”
“ฉ..ฉันเนี่ยนะ ฉันเป็พวกเดียวกับพี่ชายคุณเหรอ?”
เกรซเริ่มทบทวนในสิ่งที่ตัวเองกำลังสับสน แต่พอยิ่งทบทวนก็ยิ่งรู้ว่าผู้ชาย้าคิดไปเองทั้งหมด เขาแพ้แล้วพาลของจริง
“คุณโดนโซเฟียปฏิเสธมาแล้วก็พาลไปทั่วเลยนะคะ แทนที่จะอยู่เฉยๆเป็พระรองที่แสนดีก็ไม่ยอมทำ วิ่งเร่หาคนผิดแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน คุณโซเฟียเขาไม่ได้รักคุณ เธอรักคุณเวกัส!!”
กึก
“ไม่ต้องไปทำร้ายคุณโซเฟียเธออีกแล้วนะคะ คุณไม่ละอายใจบ้างหรือไงที่ทำให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักต้องร้องไห้แบบนั้น ห๊ะ? หัดมีความเป็สุภาพบุรุษอยู่ในตัวบ้างสิ!”
สิ้นคำพูดสั่งสอนเชิงเหน็บแนมของเกรซก็ทำให้คน้าขบกรามแน่น แววตาที่เคยเปี่ยมล้นไปด้วยความเฉยชากลับเปลี่ยนไปเป็ความโมโห
ก่อนที่ฟินิกซ์จะเริ่มจ้องมองสาวใช้ใต้พันธนาการเขม็ง ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากัน ฟันด้านในขบกัดเหมือนคนกำลังใกล้คลั่ง ราวกับว่าเขาหมดความอดทนกับเธอแล้ว เพราะที่ผ่านมาผู้หญิงคนนี้ยั่วโมโหเขาหลายครั้งซะเหลือเกิน
“หึ..”
พรืบ!!!
จ๊วบ..!!
“ว..ว๊ายยยย!! อื๊อออออ!!! ค..คุณฟินิกซ์!!!”
สิ้นรอยยิ้มร้ายที่ปรากฏบนใบหน้าของเขา ใบหน้าที่แสนหล่อเหลานั้นก็โน้มตัวลงมาฝังรอยรักตรงซอกคอขาว ก่อนที่พระรองแสนร้ายจะบดขยี้ริมฝีปากจนเธอสะดุ้งโหยง ทั้งความเ็ปกับความเสียวซ่านปะปนจนเธอร้องเสียงสั่นออกมา
“คุณฟินิกซ์!!! ย..หยุดนะคะ!! ปล่อยฉัน!! อย่าทำแบบนี้!!”
“ทำไม”
“…..”
“ไม่ปากดีสั่งสอนฉันปาวๆแล้วเหรอ เอาสิ.. สอนฉันอีกสิ”
“ค..คุณฟินิกซ์”
จู่ๆสาวน้อยที่ไม่เคยถูกใครกระทำแบบนี้ก็เริ่มตัวสั่นเทา ดวงตากลมโตของเธอเบิกโพลงด้วยความใ แต่ทุกสิ่งอย่างก็ถูกหลอมละลายไปด้วยความหล่อเหลาเกินมนุษย์มนา
ฟินิกซ์หรี่ตาจ้องมองสาวน้อยในอ้อมอกอยู่เพียงไม่นาน เขาก็ตัดสินใจโถมจูบลงมาอย่างรวดเร็ว
อุ๊บ!!
นั่นจึงทำให้อีกฝ่ายที่ไม่ทันได้เตรียมใจต้องนอนนิ่งเป็ร่างไร้ชีวิต เธอทำอะไรไม่ถูกเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะั้แ่เด็กจนโตเกรซไม่เคยมีแฟน เธอกับพี่กวางต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินมาใช้หนี้แทนครอบครัว เื่รักอะไรทำนองนั้น.. เธอไม่เคยััหรอก
“อื๊ออออออ!! อ..อ่อย!! (ป..ปล่อย!!)”
เกรซที่ตั้งสติได้เริ่มดิ้นพล่านเพื่อให้คน้าปล่อยเธอ แต่แรงกดทับของคนที่ตัวใหญ่กว่าก็ทำให้เธอหนักอึ้ง
บริเวณ่ล่างของเธอถูกเขาทับจนไม่สามารถดิ้นหนีได้ แถมมือทั้งสองยังคงลูบไล้ไปทั่วทั้งเนื้อตัวจนทำให้เธอร้อนวูบวาบ การกระทำที่แสนป่าเถื่อนนี้ดูดกลืนจิติญญาของเกรซไปทีละนิด
มันทั้งรู้สึกดี.. รู้สึกกลัว.. และก็..เสียวซ่านไปพร้อมๆกัน
“ก็ได้”
“ฮะฮึก..”
“เธอบอกเองนะว่าฉันไม่ควรทำให้ผู้หญิงที่ฉันรักต้องร้องไห้ ฉันจะยอมทำตามที่เธอสอนก็แล้วกัน”
“…..”
“ต่อจากนี้..ผู้หญิงที่จะต้องร้องไห้ไม่ใช่โซเฟีย”
“…..”
แววตาคมที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ ข้างในนั้นไม่มีแม้แต่ความเห็นใจหรือสงสารอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
“แต่ฉันจะทำให้เธอร้องไห้แทนคนที่ฉันรักไง หึ.. ไหนๆก็โดนด่าว่าเป็คนพาลแล้ว ฉันก็ควรทำตัวให้สมกับคำด่าไม่ใช่เหรอ?”