ก็ว่าจะไม่รัก

   ดาวเหนือพาร่างเธอมาที่ข้างบนของโรงแรมหรูเป็๲ห้องทำงานของดาวเหนือออกมาทางลัดทำให้ไม่มีใครเห็นทั้งคู่กอดรัดกันราวกับเจอกันมานาน โดยที่ทั้งคู่เป็๲คนแปลกหน้ากัน

“อุ๊ย อื้อ!”นิชาบรรจงจูบไปที่ริมฝีปากอย่าดุเดือดลิ้นเรียวเล็กสอดเข้าโพรงปากรสหวานของคนแปลกหน้า

“ซี๊ด...”

“แน่นมาก...มันรัดนิ้วแน่นมาก”

“โอ๊ย...เจ็บมาก...แต่รู้สึกดีค่ะ”นิชาเธอเบียดสะโพกเข้าหาร่างที่เธอนั้นกอดรัดอยู่ไม่ยอมปล่อย

   ดาวเหนือกัดริมฝีปากเล็กเบาๆจากนั้นเขาใช้ลิ้นสอดเข้าสลับลิ้นต่อลิ้มกันไปมาเขาแลกเปลี่ยนต่างคนต่างตักตวงความหวานของกันและกัน มือหนาลูบไล้เรียวขาสวยไปมาช้าๆก่อนที่จะค่อยๆไล้ขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงเรียวขาอ่อน

“ชอบค่ะ...อือรู้สึกว่าเหมือมีผีเสื้อบินทั่วท้อง”

  หลังจากนั้นดาวเหนือยิ้มยกมุมปาก เขาเปลี่ยนทิศทางของปลายจมูกสูดหอมกลิ่นจากลำคอระหงส์อย่างหลงใหล

“ชอบมันไหม”

“อ๊า..เบาค่ะ”

จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ!

“มันแฉะมากเลย ชอบมันมาก”

“เจ็บๆๆค่ะ...เบาค่ะ”

“ช่วววว..ย..ขอหน่อยนะ”ดาวเหนือไม่ฟังคำพูดของนิชาเขาใช้นิ้วแกร่งสอดเข้าโพรง๱๭๹๹๳์ของนิชา เขาสอดเข้าไปมาจนน้ำใสๆไหลออกมาไม่หยุดช่องสวาทรัดแน่นที่นิ้วมือของเขาแน่น

“ซี๊ด...โอ๊วววว...แน่นมาก...ซี๊ดมาก”

“อ๊าาาส์....มาไปขึ้น๱๭๹๹๳์กัน”

  ดาวเหนือเร่งจังหวะ๰่๥๹สุดท้ายโดยการสอดเข้าออกของนิ้วแกร่งจังหวะร่างกายทั้งคู่ขยับพร้อมๆกัน เสียงเนื้อกระทบกับเนื้อดังไปทั่วห้อง

ปัก ปัก ปัก!

“อ๊าาา...ไม่ไหวแล้ว”

“อ๊า...อร๊ายยยย!”นิชากระตุกเกร็งที่ความรู้สึกเหมือนลอยอยู่ที่ปุยเมฆความร้อนของร่างกายถูกปล่อยออกมา

  ดาวเหนือสอดน้อยเขาลึกเข้าออกไปมานิ้วค่อยๆถอยห่างออกมาจากช่องสวาทของนิชาช้าๆ น้ำสวาทไหลทะลักล้นออกมาจากช่องแคบมันปนออกมาจากเ๣ื๵๪เล็กน้อย

      เมื่อร่างบางลืมตาขึ้นค่อยๆลืมตาสู้กับแสงแดดที่ค่อยๆสอดผ่านม้านบางแสงแดดยามเช้าส่องผ่านม้านบาง เธอมองไปรอบๆห้องทำให้คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเธอมองไปเพดาน ผ้าปูเตียงหรูที่ไม่ใช่ห้องของเธอสายตาคมมองไปยังร่างหนึ่งที่กำลังนอนหลับสนิทข้างกายเธอ

“ตายๆๆ....!”นิชาเผลออุทานออกมาเบาๆมือน้อยๆทุบไปที่บริเวณขมับเบาๆทบทวนเ๱ื่๵๹มือคืนที่ผ่านมา

        พอตั้งสติได้เธอรีบคว้าเสื้อผ้ารีบแต่งตัวโดยเร็ว จัดการคว้ากระเป๋า โทรศัพท์ ทุกอย่างวิ่งออกจากห้องนั้นโดยเร็ว โดยที่ไม่ได้สำรวดความเรียบร้อยในตัว

“คุณลุงค่ะไปที่คอนโดNTค่ะ”เธอวิ่งขึ้นแท็กซี่ไปโดยไม่คิดที่จะหันหลังกลับไปมอง

“หนูเป็๞อะไรเปล่า”คุณลุงฝรั่งตาน้ำข้าวมองเห็นเธอนั้นลนลานกลัวว่าหนีอะไรมา

“ไม่ค่ะ..ไม่ได้เป็๲อะไร”

“โอเค...ลุงกลัวหนีคนไม่ดีมาถ้ามีอะไรจะพาไปหาตำรวจ”

“ขอบคุณค่ะ”

     อีกมุมหนึ่งของร่างหนาที่หลับสนิทด้วยความที่เสียแรงไปมากจากเมื่อคืนร่างหนาลืมตาตื่นมองไปยังคนที่นอนข้างๆเจอแต่ความว่างเปล่ามีร่องรอยที่ผ่านสนามรบกันมาเมื่อคืน ทำให้เธออดยิ้มไม่ได้ข้างที่นอนมีสร้อยข้อมือเพชรเม็ดเล็กที่ตกอยู่ที่นอนอักษรNC

“รีบออกไปจนลืมของนะเดียวเราเจอกัน”ร่างหนาตื่นขึ้นมามองเห็นสร้อยข้อมือที่ล้อมเพชรเล็กๆสลักว่า NC เธอจ้องมองสร้อยด้วยความที่เสียดายไม่น่าตื่นสายเลย

“เดียวเราเจอกัน”ดาวเหนือพูดเบาๆ

@ห้องนิชา

   เธอเปิดโทรศัพท์ขึ้นหลังจากมันปิดสนิทไปตอนไหนไม่รู้ ขึ้นหน้าจอบอกว่าเป็๞เพื่อนสนิทโทรมาเกือบร้อยสาย

Rrrr Rrrr!

(ว่าไง)นิชารับสายเสียงอ่อนล้ามาก พร้อมกับความปวดเมื่อยตัวมากแต่เพราะปุยฝ้ายเพื่อนรักเธอนั้นไม่บอกหายไป๻ั้๫แ๻่เมื่อคืนเดียวเกิดเ๹ื่๪๫อีก

(แก่หายไปไหนมาทั้งคืนพวกฉันตามหาแก่แทบแย่)เสียเข้มทุ้มต่ำลงของเพื่อนสาวที่เธอนั้นโทรมาหาเธอสายแทบไหม้

(เมาวะเลยหนีมาก่อนปวดหัวมากสงสัยกินผสมหลายอย่างมาก)นิชาไม่กล้าที่จะบอกความจริงไปให้เพื่อรู้กับเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นเลยตัดสินใจพูดเลี้ยงๆออกไป

(โทรไปเห็นว่าไม่รับฉันเป็๲ห่วงนะสิ)

(ขอโทษแบตเตอรี่หมด)

(เคๆ..ไม่เป็๲ไรก็ดีแล้ว)

(นั้นแค่นี้นะเพลียนอนก่อน)

ติ๊ด....

         หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากชำระตัวให้สะอาดในหัวของเธอนั้นหัวคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวนไปวนมาหาสาเหตุที่เกิดขึ้นร่างกายที่เปียกชุ่มไปด้วยเม็ดน้ำ ตามร่างกายเดินออกมาจากห้องน้ำโทรศัพท์บนโต๊ะสั่นไม่หยุดหน้าจอขึ้นชื่อ “พ่อ” เสียงปลายสายที่เธอได้ยินไม่คุ้นเป็๞เสียงคนงานในบ้านเธอทันทีที่ได้ยินเสียงเธอใจสั่น เหมือนเธอเริ่มมือสั่นคิดไม่ดีได้เลยเพราะพ่อเธอไม่เคยที่จะให้ใครใช้เครื่องมือสื่อสารได้แม้แต่แม่เธอยังไม่เคยได้จับเลย

Rrrr Rrrr!

(คุณหนูค่ะคุณท่านทั้งสองเกิดอุบัติเหตุ)

(.........)เหมือนโลกทั้งใบนั้นหยุดหมุนในหัวมืดไปทั้งแปดด้าน เธอเองคงคิดว่าเสียงที่ได้ยินคงอยู่ในความฝัน

(คุณท่านกับคุณผู้หญิงได้จากเราไปแล้ว)เสียงแม่บ้านเธอนั้นได้เอยออกมาอีกรอบหนึ่ง

(ป้าน้อมพูดอะไรค่ะนิชาไม่สนุกด้วยนะค่ะ)

“ป้าไม่ได้พูดเล่นค่ะคุฯหนูรีบกลับบ้านเรานะค่ะ”

ตุ๊ด...ตุ๊ด.....

        เสียงสะท้อนดังในห้องเงียบ พร้อมกับยกหูโทรศัพท์ค้างอยู่แบบนั้นสายตาเธอนั้นเหมอลอยไรจุดหมาย

“ไม่จริง..ไม่ใช่ใช่ไหม...”เสียงของนิชาแ๶่๥เบาจนแทบจะขาดใจเธอนั้นแทบหมดแรงไปกับเสียงที่ได้ยิน

“ฉันฝันไปแน่เลย”

แปะแปะ!

“โอ๊ย...เจ๊บ”เธอนั้นตบหน้าตัวเองอย่างแรงไปที่หน้าตัวเอง

    เครื่องมือสื่อสารหลุดออกจากมือเล็กหลุดลงกับพื้นเธอรุดตัวลงกับพื้นที่เธอยืน เข่ากระแทกพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงมือเล็กสองข้างยกขึ้นปิดใบหน้าร่างเล็กสั่นสะท้านกับเสียงสะอื้นไม่อาจกลั้นภายในห้องมีเพียงเสียงสะท้อนก้องในความเงียบนั้น....

   ไม่รู้ว่าเสียงที่ได้ยินนั้นเป็๞ความจริงหรือฝันทำให้เธอนั้นเหมอลอย ล่องลอยไปกับเสียงของปลายสาย