ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

พ่อลูกพบหน้า
ทะเลตะวันออก มีลมร้อนพัดผ่าน ดวงอาทิตย์เปล่งแสงเจิดจ้า แต่ทันใดนั้นความมืดก็ปกคลุมลงมา เมฆสีดำปรากฏ สายฟ้าฟาดลงมาจนกินพื้นที่แทบจะทั้งหมดในทะเลตะวันออก
“เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าหายนะมาถึงโลก!”
“เป็นไปได้ไหมว่ามีผู้บรรลุระดับเทพสวรรค์!”
“ปรากฏการณ์นี้มันอะไร ราชาดวงดาวมารึไงกัน?”
ผู้ฝึกตนที่มีความแข็งแกร่งลำดับต้นๆ ในประเทศจีนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น
.....................................................
ห้าวันต่อมา ในเขตตงฝู เซี่ยงไฮ้ ชายหนุ่มคนหนึ่งผมเผ้ายุ่งเหยิงในชุดจีนโบราณสีขาวที่สกปรก ขาดวิ่นหลายส่วนกำลังยืนอยู่ สภาพของเขาแทบไม่ต่างจากขอทาน
ผู้คนที่เดินไปมา มองเขาด้วยสายตาดูถูก แต่เขาย่อมไม่ไปสนใจ
“ข้ากลับมาแล้ว หกปีแล้วที่ข้าถูกพาตัวไป!” หลินเฉิมพึมพำเสียงแผ่ว หลังจากฉีกกระชากมิติออก กระแสที่รุนแรงภายในช่องว่างมิติแทบทำให้เขาเอาชีวิตไม่รอด แม้แต่พื้นฐานฝึกตนระดับนิรันดร์กาลของเขายังถูกทำลายไป
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ไปสนใจ เพราะสิ่งที่เขาปรารถนามากที่สุดก็คือการได้กลับมา
เมื่อหวนนึกไปถึงเมื่อหกปีก่อน เขาก็ได้แต่ถอนหายใจ ระหว่างที่ไปปีนเขากับเพื่อนสองสามคน เขาก็ถูกเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มผลักตกหน้าผา
ความจริง เขาคิดว่าตัวเองคงต้องตายแน่แล้ว แต่ใครจะรู้ว่าเขาได้ทะลุมิติไปยังโลกอมตะ หลังจากก้าวเดินในเส้นทางการฝึกตนถึงหนึ่งหมื่นปี เขาก็บรรลุถึงระดับนิรันดร์กาล กลายเป็นหนึ่งในห้าผู้ยิ่งใหญ่ของโลกอมตะไป
“พ่อ แม่ พวกท่านจะเป็นยังไงกันบ้าง?” หลินเฉินก้าวเดินไปตามถนนตงฝู ขณะที่คิดถึงพ่อแม่ไปด้วย
“อิงเอ๋อร์ เธอจะยังรอฉันอยู่ไหม?” เขาคิดถึงคนรักของเขาด้วย เธอมีชื่อว่ามู่อิงเสวี่ย คบกันมาตั้งแต่สมัยมอต้น พอเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาและเธอก็แต่งงานกัน
มู่อิงเสวี่ยมาจากตระกูลใหญ่ของปักกิ่ง การแต่งงานของเขาและเธอย่อมถูกคัดค้าน เพราะตระกูลของหลินเฉินเป็นครอบครัวที่ยากจน อย่างไรก็ตาม มู่อิงเสวี่ยยอมตัดขาดจากตระกูล เพื่อแต่งงานกับหลินเฉิน
“แม้ว่าเธอจะรู้ว่าถ้าเธอแต่งงานกับฉัน เธอจะลำบาก แต่เธอก็ยอม...” หลินเฉินรู้สึกขอบคุณเธอทุกครั้งเมื่อคิดถึงเรื่องนี้
ด้วยเหตุนี้ ตอนที่อยู่ในโลกอมตะ แม้จะมีเทพธิดามากมายถวายตัวให้เขา เขาก็ไม่สนใจ ในใจของเขามีเพียงมู่อิงเสวี่ยคนเดียวเท่านั้น มันจะเป็นเช่นนี้และตลอดไป
หลินเฉินใช้เวลาเดินไม่นาน เขาก็มาถึงบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งถูกสร้างมานานมากแล้ว บอกตามตรงว่ามันค่อยข้างที่จะแก่เก่า
บริเวณหน้าบ้าน ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมกำลังถูกชายวัยรุ่นสองคนจับแขนคนละข้างไว้ ใบหน้าของเขาซีดเผือด
“พะ...พี่หู คุณทำแบบนี้ไม่ถูก...”
“ฉันหูกวงคนนี้จะทำอะไรไม่ถูกได้ยังไง?” ชายวัยกลางคนร่างกำยำ ย้อมผมสีทองหัวเราะออกมา เขามีชื่อว่าหูกวง เป็นอันธพาลในเขตตงฝู
“ไม่ถูก ฉันยืมเงินพี่มาแค่ พันหยวน แต่พี่จะให้ฉันจ่ายสองหมื่นหยวน มันมากเกินไป!” ชายวัยกลางคนร่างผอมพูดด้วยเสียงเบา
“หลินไค สรุปแกจะไม่คืนเงินฉันสินะ ฉันเคยบอกแกแล้วไง ว่ามันคือดอกเบี้ย!” หูกวงถ่มน้ำลายออกมา เตรียมจะสั่งสอนหลินไค
“หยุด!” มีเสียงคนร้องขึ้น
หูกวงหงุดหงิด หันหน้ามองไป “ใครมันกล้ามาบอกให้ฉันหยุด?”
ไม่เพียงหูกวงที่มองไป หลินไคกับลูกน้องสองคนของหูกวงล้วนมองไปเช่นเดียวกัน
ทันใดนั้น พวกเขาก็ตะลึง ที่ได้เห็นว่าเจ้าของเสียงคือชายในชุดขอทาน
“ไอ้ขอทานนี่ อยู่ดีไม่ว่าดี อยากตายรึไงวะ?” หูกวงถ่มน้ำลายออกมาอย่างหงุดหงิด เขาปรี่เข้าหาหลินเฉินในทันที กำกำปั้นแน่น ชกไปที่ใบหน้าของหลินเฉิน
ดวงตาของหลินเฉินสาดประกายเย็นชา เขาเอียงหัวหลบ ยกมือขึ้นตบไปที่ใบหน้าของหูกวง
ฟิ้ว!
ร่างของหูกวนปลิวออกไปในทันใด ก่อนตกลงพื้น
หลินไคกับพวกลูกน้องของหูกวงตกตะลึงจนตาเบิกกว้าง เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ว่าหูกวงพุ่งเข้าไปชกอีกฝ่ายเหรอทำไมถึงเป็นหูกวงเองที่ปลิวกระเด็นออกไป พวกเขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“อ้าก!” หูกวงในตอนนี้เลือดกบปาก เขาร้องออกมา พร้อมกับถ่มเลือดออกมา ในเลือดที่ถ่มออกมา ยังมีฟันที่แตกหักของเขาอยู่ด้วยถึงสามซี่
“แก...แกกล้าทำร้ายฉัน! พวกโง่ พวกแกทำอะไรอยู่ รีบฆ่ามันให้ฉัน!” หูกวงพยายามลุกขึ้นมายืน แต่กลับไร้แรง จึงได้แต่ตะโกนออกมา
ลูกน้องของเขาสองคนที่จับตัวหลินไคไว้ ต้องปล่อยหลินไค วิ่งโถมเข้าหาหลินเฉิน พลางแผดร้องคำราม
“กล้าทำร้ายพี่หู แกตายซะเถอะ!”
“พี่หู ฉันจะฆ่ามันให้พี่!”
หลินเฉินยกมือตบออกไปสองครั้ง ร่างของคนทั้งสองก็ปลิวไปตกทับหูกวน ร้องโหยหวนออกมา
หลินเฉินสืบเท้าเข้ามาหา เขาก้มลงจ้องมองหูกวงอย่างเย็นชา “รีบไสหัวไป ถ้าแกกล้ากลับมาที่นี่อีก ฉันจะฆ่าแก!”
หูกวงความจริงอยากจะตอบโต้ ทว่าเมื่อได้เผชิญกับสายตาของหลินเฉิน เขาไม่มีความกล้าเหลือแล้ว สายตาของอีกฝ่าย มันบ่งบอกเขาเลยว่า ถ้าเขาไม่รีบไป เขาจะถูกฆ่าตาย!
“ระ...รีบพาฉันไป!” หูกวงระงับความหวาดกลัวเอาไว้ สั่งพวกลูกน้อง
พวกลูกน้องสองคนรีบลุกขึ้น เข้าหิวปีกหูกวงจากไปอย่างรวดเร็ว
หลินเฉินไม่ได้ตบพวกเขาแรงเท่าหูกวง พวกเขาจึงมีเรี่ยวแรงในการพาหูกวงออกไป
“น้องชายขอบคุณมาก แต่...เฮ้อ” หลินไคย่อมรู้สึกขอบคุณกับการช่วยเหลือของหลินเฉิน แต่พอนึกถึงผลที่จะตามมานั้น เขาได้แต่ถอนหายใจ
ใครๆ ในเขตตงฝูต่างก็รู้กันว่าหูกวงเป็นลูกน้องของกงไท่คุน ชายผู้ปกครองโลกใต้ดินของเขตตงฝู
หลินเฉินจ้องมองหลินไคอยู่สักพักใหญ่ ดวงตาของเขาสั่นไหว อีกฝ่ายไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากพ่อของเขา
“พ่อ...” เขาพยายามพูดออกมา แต่เสียงของเขาก็แหบแห้งเป็นอย่างมาก นี่เป็นการพบกันในรอบหมื่นปีสำหรับเขา
หลินไคตกใจในตอนแรกที่ถูกเรียกว่าพ่อ แต่พอได้มองเห็นใบหน้าของหลินเฉินชัดๆ เขาก็อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้าง “เสี่ยว....เสี่ยวเฉิน?!”
จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปกอดหลินเฉิน ลูกชายที่หายไปหกปีของเขา น้ำตาของเขาไหลออกมา “เสี่ยวเฉิน อาหลาง บอกว่าลูกตกเขาตาย แต่พ่อกับแม่ไม่เชื่อเขา รอคอยให้ลูกกลับมาตลอด ในที่สุด ลูกก็กลับมา...”
หลินเฉินร่างสั่นสะท้าน เขาพูดด้วยความรู้สึกผิด เขากอดผู้เป็นพ่อแน่น น้ำตาไหลออกมา “ลูกชายคนนี้ทำให้พ่อต้องผิดหวัง ที่หายไปถึงหกปี”
“กลับมาก็ดีแล้ว...กลับมาก็ดีแล้ว” หลินไคพูดทั้งน้ำตา เขาเคยฝันหลายครั้งว่าลูกชายของเขาได้กลับมา แต่พ่อตื่น ทุกอย่างก็หายไป ลูกชายของเขาไม่ได้กลับมา มีเพียงความว่างเปล่า
แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความฝัน ลูกชายของเขากลับมาจริงๆ หลังกอดกันสักพัก ทั้งคู่ก็แยกออกจากกัน
เขากำลังจะถามว่าแม่ของเขาหรันหยูไปไหน ก็มองเห็นจากไกลๆ ว่าหญิงวัยกลางคนกำลังเดินเข้ามา เธอมีใบหน้าอ่อนโยน เธอก็คือแม่ของเขาหรันหยู ข้างๆ เธอยังมีเด็กผู้หญิงตัวน้อยเดินมาด้วย โดยทั้งสองคนจับมือกันเดินมา
จบบทที่ 2

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 : พ่อลูกพบหน้า

นิยายแนะนำ

ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 : พ่อลูกพบหน้า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้