ลิขิตเทพอสูร

ตอนที่ 35 หุบเขากระเรียนหยก

แสงแดดยามรุ่งอรุณส่องลอดผ่านยอดไม้ ทอดเงาลงบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยหินและหมอกจาง ๆ หลิงเทียน ยืนอยู่หน้าปากทางเข้าของ หุบเขากระเรียนหยก สถานที่ลึกลับที่เต็มไปด้วยสมบัติและเคล็ดวิชาที่หายาก

ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ พลางพึมพำกับตัวเอง

"บรรยากาศที่นี่… แปลกจริง ๆ"

ความเงียบสงบผิดปกติ ไม่ได้มีเสียงนกร้องหรือเสียงสัตว์ป่าใด ๆ ทั้งสิ้น ราวกับทุกสรรพสิ่งกำลังกลั้นหายใจ

แต่หลิงเทียนไม่ใช่คนที่จะหวาดกลัวง่าย ๆ

"ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าที่นี่มีอะไรรอข้าอยู่"

---

เสียงสะท้อนในหุบเขา

เมื่อก้าวเข้ามาในหุบเขา ความรู้สึกของหลิงเทียนก็ยิ่งประหลาดขึ้นไปอีก

สายลมพัดแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยพลังบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้

ต้นไม้สูงใหญ่เรียงรายอยู่สองข้างทาง เถาวัลย์พันเกี่ยวกันจนแทบจะปิดกั้นเส้นทาง แต่เมื่อเขาก้าวผ่านเข้าไป ต้นไม้เหล่านั้นกลับดูเหมือนจะเคลื่อนไหวเล็กน้อย

หลิงเทียนหยุดฝีเท้ากะทันหัน ดวงตาของเขาหรี่ลง

"มีบางอย่างอยู่ที่นี่"

ฟิ้วววว!

สายลมพัดผ่าน ทันใดนั้นเอง!

"อ๊ากกกกก!"

เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากลึกเข้าไปในหุบเขา

หลิงเทียนขยับตัวในทันที

ร่างของเขาพุ่งทะยานไปข้างหน้า ฝีเท้าของเขาเบาหวิวราวกับขนนก แต่รวดเร็วราวกับสายฟ้า

เพียงไม่นาน เขาก็มาถึงจุดที่เสียงร้องดังขึ้น

ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว

ศพของนักยุทธ์สองคน นอนจมกองเลือด ดวงตาเบิกโพลงแสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัวสุดขีด

แต่ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดก็คือ ไม่มีบาดแผลบนร่างกายเลย!

"อะไรฆ่าพวกเขา?"

หลิงเทียนก้าวเข้าไปใกล้ ก่อนจะคุกเข่าลงเพื่อตรวจสอบศพ

เขาลองจับชีพจรและสัมผัสพลังชีวิตที่เหลืออยู่

และทันใดนั้นเอง!

"ระวัง!!"

เสียงตะโกนดังขึ้นจากข้างหลัง!

หลิงเทียนพุ่งตัวออกไปทันที

ฉัวะ!

เล็บสีดำขนาดมหึมาฟาดลงมายังจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่

พื้นดินแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

หลิงเทียนพลิกตัวกลางอากาศ ก่อนจะลงสู่พื้นอย่างมั่นคง

เขาเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และสิ่งที่เขาเห็นทำให้แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา

มันคืออสูรโลหิตดำ!

สัตว์อสูรที่มีขนสีดำสนิท ดวงตาแดงฉานราวกับเปลวไฟ เล็บของมันแหลมคมราวกับมีดดาบ

มันจ้องหลิงเทียนราวกับเหยื่อ

"เจ้าสังหารนักยุทธ์พวกนั้น?" หลิงเทียนถามเสียงเรียบ

อสูรโลหิตดำไม่ตอบ แต่มันคำรามเสียงต่ำก่อนจะพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูง!

---

ศึกระหว่างมนุษย์และอสูร!

ตูมมมมมมมมมมมม!

หมัดของหลิงเทียนปะทะเข้ากับกรงเล็บของอสูรโลหิตดำ

คลื่นพลังปะทุออกไปรอบทิศทาง ต้นไม้หักสะบั้น เศษหินปลิวกระจัดกระจาย

"เร็วมาก!"

หลิงเทียนถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะใช้ฝ่ามือสะบัดพลังออกไป

"มรรคาดวงดาว – ปลดพันธนาการ!"

แสงสีทองเปล่งประกายออกจากร่างของเขา

ร่างของหลิงเทียนพุ่งไปข้างหน้า ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

การโจมตีของทั้งสองฝ่ายแลกเปลี่ยนกันอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อเวลาผ่านไป หลิงเทียนก็เริ่มเข้าใจจังหวะของอสูรโลหิตดำ

"จุดอ่อนของเจ้าคือ…"

เขากระโดดขึ้นกลางอากาศ หมุนตัวก่อนจะฟาดดาบลงไป

"สะบั้นวิญญาณ!"

ฉัวะ!

ดาบของเขาตัดผ่านขาหน้าของอสูรโลหิตดำ เลือดสีดำทะลักออกมา

มันคำรามด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะพุ่งถอยหลังไป

หลิงเทียนไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ

เขาพุ่งเข้าไปโจมตีต่อเนื่อง กระบวนท่าของเขาไหลลื่นราวกับสายน้ำ แต่ทรงพลังดั่งสายฟ้าฟาด

และสุดท้าย...

ตูมมมมมมมมมมมม!

อสูรโลหิตดำล้มลงไปกับพื้น เลือดของมันไหลนองเต็มพื้นดิน

มันกระตุกสองสามครั้งก่อนที่ดวงตาของมันจะมืดดับลง

---

ปริศนาในหุบเขา

หลิงเทียนมองซากของอสูรโลหิตดำก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ

แม้มันจะตายไปแล้ว แต่เขายังรู้สึกถึง บางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในเงามืด

"ที่นี่… มีบางอย่างมากกว่านี้แน่"

ดวงตาของเขาเปล่งประกาย

เขาตัดสินใจเดินลึกเข้าไปในหุบเขากระเรียนหยกต่อ

แต่เขาไม่รู้เลยว่า… สิ่งที่รอเขาอยู่เบื้องหน้า อาจจะอันตรายยิ่งกว่าสิ่งที่เขาเพิ่งเผชิญมา!