บรรยากาศด้านหน้าห้องประชุมใหญ่ในเช้าวันนี้คึกคักอย่างยิ่งเต็มไปด้วยผู้คนไม่ว่าจะเป็ผู้ปกครอง, กลุ่มนักศึกษาชายหญิงและเหล่าบัณฑิตที่กำลังจะสำเร็จการศึกษาทั้งในระดับปริญญาตรี,ปริญญาโทหรือปริญญาเอกก็ตาม
กลิ่นอายของความสำเร็จผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้สดที่วางเรียงรายอยู่ตามซุ้มต่างๆ ทั่วทั้งบริเวณหน้าห้องประชุมใหญ่ไปจนถึงบริเวณสนามฟุตบอลหน้าอาคาร1 บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความคึกคักของผู้คนที่สวมชุดครุยหลากสีสัน เสียงหัวเราะแห่งความสุขผสมปนเปกับเสียงพูดคุยดังระงมไปทั่วบริเวณผู้คนต่างยินดีไปกับความสำเร็จของเหล่าบัณฑิตกันทั่วหน้า
วันนี้เป็วันสำคัญ...วันที่ความเหนื่อยล้าตลอด4 ปีที่ผ่านมาถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ
ออมยืนจัดระเบียบชุดครุยของตัวเองพลางมองไปรอบๆบริเวณที่กลุ่มเพื่อนสนิทและครอบครัวมารวมตัวกัน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ข้างๆกันนั้นมีน้ำและดรีมที่กำลังเช็กความเรียบร้อยของทรงผมและใบหน้าของตัวเองอยู่เช่นกันในขณะที่พ่อและแม่ของทั้งสามสาวต่างก็มีแววตาที่เต็มไปด้วยความปลาบปลื้มใจขณะที่เพื่อนๆ คนอื่นๆ ต่างก็กระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆ ของงาน
“ว่าแต่ตอนนี้นายไข่เจียวยังไม่มาอีกเหรอเนี่ย” ออมเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงปนความสงสัยและแววตาขี้เล่น“ป่านนี้สงสัยคงมัวแต่เดินเหล่สาวๆ อยู่มั้ง ถึงได้มาช้าขนาดนี้”
ดรีมที่กำลังเช็กความเรียบร้อยของช่อดอกไม้ในมือหัวเราะร่าพลางชี้นิ้วไปยังทิศทางหนึ่ง “พี่ออมพูดยังไม่ทันขาดคำเลย ดูนั่นสิโผล่มาแต่ไกลเลย!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงของดรีมร่างของชายหนุ่มที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น ไข่เจียวกึ่งเดินกึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาด้วยใบหน้าที่มีเหงื่อซึมเล็กน้อยแต่รอยยิ้มกว้างบนใบหน้านั้นแสดงถึงความดีใจที่มาถึงเสียที
ออมกอดอกมองด้วยสายตาตำหนิแต่ไม่ได้จริงจังนักเธอถามพลางชี้ไปที่มือที่ว่างเปล่าของเขา “นี่นายลืมอะไรไปหรือเปล่า? นายไม่ได้เอากล้องถ่ายวิดีโอมาด้วยเหรอ?”
ไข่เจียวชะงักไปครู่หนึ่งดวงตาเบิกกว้างด้วยความใ ก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความเขินอาย “เอ๋า!ลืมหยิบมาเฉยเลยอ่ะ ขอโทษทีนะทุกคน จริงๆเตรียมไว้ั้แ่เมื่อคืนนี้แล้วแต่ดันลืมหยิบมา มัวแต่กลัวว่าจะมาไม่ทัน”
ออมถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้า“นายนี่จริงๆ เลยนะ เื่สำคัญแบบนี้ยังลืมได้”
“มาเถอะๆ อย่ามัวแต่บ่นเลย” น้ำเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใสเธอเดินเข้าไปหาไข่เจียวเพื่อดึงเขาเข้ากลุ่ม “มา...มาถ่ายรูปกันเถอะวันนี้วันสำคัญนะ ไม่เป็ไรๆๆ ถ่ายรูปกันแบบนี้ก็ได้ เดี๋ยวให้พี่โอ๊ตช่วยเก็บคลิปบรรยากาศไปด้วยเลย”
บรรยากาศแห่งความสุขเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็ทางการเสียงหัวเราะและรอยยิ้มกระจายไปทั่วทุกพื้นที่ ออม, น้ำ, ดรีม,รวมถึงคุณพ่อและคุณแม่ของทั้งสามสาวต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันถ่ายรูปตามซุ้มดอกไม้และจุดเช็กอินต่างๆภายในมหาวิทยาลัย ความครึกครื้นทำให้ทุกคนแทบไม่สนใจกับอาการที่เริ่มอบอ้าวแม้แต่น้อย
“พี่ออมๆๆ มาถ่ายรูปที่ซุ้มนี้กัน!” เสียงดรีมะโเรียกดังลั่นพร้อมกับกวักมือเรียกพี่สาวด้วยท่าทางตื่นเต้น “ดูสิ! จัดดอกไม้ให้บัณฑิตถ่ายรูปสวยจริงๆ เลยนะซุ้มนี้”
ออมเดินไปตามคำชักชวนของดรีมไปที่ซุ้มดอกไม้ขนาดใหญ่ที่มีการจัดวางอย่างประณีตแสงแดดที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมากระทบกับกลีบดอกไม้ทำให้ภาพตรงหน้าดูงดงามอย่างยิ่ง
ในขณะที่ทุกคนกำลังจัดท่าทางเพื่อถ่ายรูปนั้นสายตาของออมและดรีมก็เหลือบไปเห็นภาพความน่ารักของสองคน ที่บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีร่มเงาเย็นสบายไข่เจียวกำลังยืนเคียงข้างกับน้ำ ทั้งคู่ดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัดไข่เจียวดูจะกระตือรือร้นเป็พิเศษ เขาขอให้น้ำช่วยโพสต์ท่าหลายๆ มุมและขอถ่ายรูปคู่กันซ้ำแล้วซ้ำเล่าแววตาของเขาที่มองน้ำเต็มไปด้วยความชื่นชมและอ่อนโยน
ในขณะที่น้ำเองก็มีรอยยิ้มตลอดเวลาอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักออมและดรีมต่างแอบมองและสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าบรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่เต็มไปด้วยความหวานชื่นที่ยากจะปิดบัง
“นี่ๆๆสองคนนั้นอ่ะ!! ใจคอจะถ่ายรูปกันแค่สองคนใช่ไหมเนีย!!” อะโกนแซวดังลั่น
แต่แล้วท่ามกลางรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะบรรยากาศก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อดรีมเหลือบไปเห็นใครบางคนแต่ไกล กำลังเดินตรงเข้ามา
“พี่ออมดูนั่นสิ! มาได้งัยเนี่ย!!” ดรีมป้องปากกระซิบเสียงแ่เบาแววตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ออมมองตามสายตาของดรีมเห็น...พี่นัทกำลังเดินถือช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ตรงมาทางกลุ่มของพวกเธอออมไม่ได้มีท่าทีใเท่ากับดรีม ส่วนสีหน้าของน้ำเรียบเฉยพร้อมกับเดินเลี่ยงไปอีกด้านหนึ่งยืนใกล้ๆไข่เจียว
“น้ำบอกพี่แล้วว่าพี่นัทจะมาแสดงความยินดีในวันนี้” ออมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“โห! วันหลังบอกดรีมด้วยว่าพี่นัทจะมาอ่ะ ดรีมจะได้เตรียมตัว!”ดรีมบ่นอุบแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีปฏิเสธ “นี่เล่นปิดกันเงียบสองคนเหรอเนีย!!!”
เมื่อนัทเดินมาถึงระยะที่ใกล้พอเขาหยุดยืนต่อหน้าทุกคนด้วยรอยยิ้มที่สุภาพและอบอุ่น “สวัสดีครับคุณพ่อ, คุณแม่...สวัสดีทุกคนครับ”เขายกมือไหว้ก้มศีรษะทักทายผู้ใหญ่ด้วยความเคารพ ก่อนจะหันมาทางออม“พี่ขอแสดงความยินดีกับออมด้วยนะครับ”
เขาค่อยๆ ยื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ให้ออมด้วยท่าทางที่อ่อนโยนพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้ม“ขอแสดงความยินดีที่จบการศึกษาแล้วครับ”
“ขะ...ขอบ...ขอบคุณค่ะพี่นัท” ออมตอบ แววตาของเธอประหม่าเล็กน้อย
“เอ่อพี่โอ๊ต! ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยค่ะ” ออมรีบทักทันทีเพื่อเบี่ยงเบนความประหม่า“ขอ...ขะ...ขอ...ขอเชิญทุกคนถ่ายรูปร่วมกันด้วยนะคะ”
ในจังหวะที่ทุกคนกำลังรวมตัวกันอยู่นั้นเองอรและเก๋เพื่อนสาวอีกสองคนก็เดินตรงเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นพี่นัทอยู่ในกลุ่มพวกเธอก็รีบเข้ามาทักทายทันทีพร้อมกับมอบช่อดอกไม้ให้กับออมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“สวัสดีค่ะพี่นัท สวัสดีค่ะพี่ออม, น้ำ,ดรีม...สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่” อรและเก๋เอ่ยทักทายทุกคนด้วยความสุภาพ “ขอแสดงความยินดีกับพี่ออมด้วยนะคะ”
“สวัสดีครับน้องอร...น้องเก๋” นัทตอบรับพร้อมรอยยิ้ม
“ขอบคุณมากค่ะอร...เก๋” ออมตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นกัน
“อรกับเก๋...มาๆๆมาถ่ายรูปร่วมกันทีเดียวเลย ถ่ายร่วมกันอีกครั้งนะคะ”ออมเชิญชวนพร้อมกับกวักมือเรียกทุกคนเข้ามารวมกันเป็กลุ่มใหญ่ความเป็กันเองของออมทำให้บรรยากาศที่อาจจะรู้สึกอึดอัดกลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง
“อรขอถ่ายรูปด้วยนะคะ” อรเอ่ยปากขออย่างออดอ้อนค่อยๆ แทรกตัวเข้ามาในกลุ่ม
น้ำกับไข่เจียวเดินเข้ามาสมทบในกลุ่มยืนฝั่งดรีมในขณะที่อร, เก๋กับพี่นัทยืนอีกฝั่งหนึ่งแต่ละคนต่างจัดท่าทางยืนล้อมออมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
หลังจากที่ทุกคนผ่านการถ่ายรูปกลุ่มเล็กกลุ่มใหญ่กับถ่ายส่วนตัวกันแล้วดรีมยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดเอ่ยปากชวนน้ำปลีกตัวออกมาจากกลุ่มใหญ่เพื่อมาคุยกันเพียงสองคนหลังตึก
ดรีมกอดอกมองหน้าน้ำด้วยสายตาจ้องเขม็ง“ยัยอรก็ชอบพี่นัทเหมือนกันนี่ รีบๆ เอาไปเลยอ่ะ”
น้ำชะงักไปครู่หนึ่ง“ดรีมนี่ก็...พูดอะไรแบบนั้นไม่ดีๆๆ”
“ไม่รู้จะมาทำไม ทำบรรยากาศเสียหมดเลย” ดรีมพึมพำ “น้ำ! แกบอกมาซะดีๆ พี่นัทมาได้ยังงัยไหนแกบอกว่าจะไม่ยุ่งกับเขาแล้ว แล้วงานวันนี้คือยังงัยอ่ะ?”
น้ำหลบสายตาเพื่อนสนิทก่อนจะสารภาพแบบยิ้มเขินๆ “น้ำ...น้ำโทรไปบอก...บอกพี่นัทเองแหละ”
“อะไรนะน้ำ!” ดรีมอุทานออกมาอย่างลืมตัว “อ้าว!!! ไหนบอกเลิกคุยแล้ว โทรไปหาพี่นัทเนียนะ!!”
“ก็อย่างน้อย...อย่างน้อยก็ให้พี่นัทมาแสดงความยินดีก็แค่นั้นเองแหละดรีมพี่นัทก็รู้จักกับพี่ออมกับดรีมไม่ใช่เหรอ?”น้ำพยายามอธิบายด้วยความลำบากใจ
“รู้จักกันบ้าสิ!แค่มาอุดหนุนที่ร้านแล้วก็คุยกันนิดหน่อย แบบนี้เรียกรู้จักกันเนียนะ!!”ดรีมจ้องมองเพื่อนด้วยความผิดหวัง “ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกไม่เคยจำเลยนะว่าเขาทำอะไรไว้บ้าง หัดจำในสิ่งที่ควรจะจำซะบ้างนะน้ำไม่ใช่ลืมง่ายอย่างกะปลาทอง!”
คำพูดของดรีมทำให้น้ำหน้าเสียเหมือนกันความขัดแย้งเล็กๆ ในใจเริ่มก่อตัวขึ้น
เสียงประกาศจากลำโพงของทางมหาวิทยาลัยก็ดังแทรกขึ้นมาเป็เสียงประกาศที่เป็ทางการกังวานไปทั่วบริเวณ
“ขอให้บัณฑิตทุกคน เข้าหอประชุมใหญ่ในเวลา 11.30 น. อาจารย์ขอให้นักศึกษาทุกคนเข้าห้องประชุมให้ตรงเวลาด้วยนะคะ โปรดฟังอีกครั้ง...ขอให้นักศึกษาทุกคนเข้าหอประชุมใหญ่ในเวลา...”
ออมหันมามองทุกคนด้วยสีหน้าจริงจัง“พี่ต้องเข้าห้องประชุมก่อนนะคะ มีใครติดธุระอะไรไหม? พี่คิดว่า่นี้น่าจะรอนานพอสมควรเลย” ออมหันไปถามเพื่อนๆ
“นานไหมคะพี่ออม” น้ำเอ่ยปากถาม
“พี่คิดว่าประมาณ 2-3 ชั่วโมงแหละ”
ในขณะนั้นเองคุณพ่อและคุณแม่ของทั้งสามสาวเริ่มขอตัวลากลับก่อนเนื่องจากมีภารกิจสำคัญที่ต้องจัดการต่อ
“ถ้างั้น...พ่อพาแม่กลับบ้านดีกว่านะลูก” คุณพ่อเอ่ยปากพลางโผเข้ากอดออมพร้อมกับลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู
“ค่ะพ่อ...เดินทางปลอดภัยนะคะ”
ทางด้านกลุ่มของนัท,อรและเก๋เริ่มทยอยขอตัวกลับเช่นกัน โดยมีนัทที่อาสาไปส่งอรและเก๋ “ขอบคุณมากนะคะพี่นัท, อร, เก๋ที่เดินทางมาแสดงความยินดีกับออมในวันนี้เดินทางปลอดภัย...โชคดีนะคะ”
“ไม่เป็ไรออมขอให้ออมโชคดีเช่นกัน” พี่นัทเอ่ยปากยิ้มๆ ก่อนโบกมือลา “สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ”
25
