ใน่ดึกสงัดทุกผู้คนเข้าสู่ห้วงแห่งการพักผ่อนหลับนอนเช่นเดียวกับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ในคอนโดหรูริมแม่น้ำเ้าพระยาที่ระดับเศรษฐีเท่านั้นถึงจะสามารถเป็เ้าของคอนโดในย่านนี้ได้เธอหลับสนิท แต่ภวังค์จิตของเธอมิได้หลับใหลไปด้วยแม้แต่นิด...
ในค่ำคืนดึกดื่นเช่นกันแต่มันกลับเป็คืนเดือนมืดอันแสนจะหดหู่และวังเวง ภายในเรือนหลังเล็กๆ หลังหนึ่งซึ่งมองจากภายนอกก็รู้ว่าเป็เรือนไทยทางภาคเหนือ เนื่องจากเป็ลักษณะเฉพาะเพียงมองจั่วที่เป็รูปไม้ไขว้อันเป็สัญลักษณ์ของเรือนกาแล ก็รู้ว่าเป็เรือนไทยสมัยโบราณที่นิยมปลูกกันทางภาคเหนือ
ภายในเรือนหลังนี้ถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศของความมืดและหนาวเย็นะเืเป็เรือนไทยที่เงียบเชียบเพราะดูจากเวลาแล้วก็ดึกมากคนในเรือนคงจะเข้านอนกันไปหมดแล้ว เพราะห้องทุกห้องในเรือนปิดประตูปิดไฟหมดมีเพียงแต่..
ห้องห้องหนึ่งที่มีแสงไฟสลัวลอดช่องประตูออกมาเมื่อเดินเข้าไปในห้องนั้นก็พบว่าเป็ห้องธรรมดาๆมีข้าวของเครื่องใช้ที่บ่งบอกว่าอยู่ในสมัยโบราณมาก และยังบ่งบอกอีกด้วยว่าเ้าของห้องนี้เป็สตรี เพราะมีคันฉ่องส่องความงามและการจัดข้าวของเครื่องใช้ก็ดูเรียบร้อยมีความเป็ระเบียบ แต่ที่น่าใ...
เมื่อพบว่าผู้ที่ยืนอยู่กลางห้องเป็สตรีหน้าตาสวยหวานแฝงไว้ด้วยความอ่อนแอและเศร้าโศกยิ่งนักผมยาวสยายเกือบถึงเอว เธอคงเป็เ้าของห้องนั้นเธอคนนั้นสวมใส่ชุดสตรีแบบชาวบ้านทางเหนือแต่ทั้งชุดเป็สีดำหน้าตาของเธอดูตื่นกลัว แววตาไหวระริก
มืออันสั่นเทาค่อยๆปลดผ้าพันคอสีดำผืนยาวออกจากคอตนเองแล้วพาดผ้านั่นไปบนขื่อในห้องของตนเองสายตาของเธอยังคงมองมาอย่างเว้าวอนราวกับจะขอความช่วยเหลือ น้ำตาของเธอไหลเป็ทางแต่กระนั้นในมือก็ยังคงผูกผ้ากับชื่อให้เป็เงื่อนอย่างแ่าหญิงสาวสวยแต่แววตาเศร้า เธอทำทุกอย่างเหมือนคนไม่รู้เนื้อรู้ตัวราวกับถูกมนต์สะกดกระนั้น
และเมื่อผ้าพันคอสีดำยาว ถูกผูกเป็เงื่อนบ่วงเรียบร้อยแล้วหญิงสาวคนนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาบ่วงที่ถูกผูกเป็ห่วงกลมๆ สำหรับผูกคอ!ก่อนจะเหยียบขึ้นไปยืนบนหีบซึ่งเป็หีบหวายสำหรับใส่เสื้อผ้า เผชิญหน้ากับบ่วงพันคอตรงหน้าด้วยอาการตัวสั่นไหวระริกแน่นอน อาการเช่นนั้นบ่งบอกชัด ว่าเธอกำลังหวาดกลัว!ราวกับกำลังจะขอความช่วยเหลือจากใครสักคน มันแตกต่างจากผู้้าจะฆ่าตัวตาย!ทำยังกับว่าเธอโดนบังคับให้ฆ่าตัวตายเสียอย่างนั้น...
แต่ทั้งที่หวาดกลัว หญิงสาวคนนั้นกลับเอาคอสอดเข้าไปในห่วงผ้าอันนั้นเธอน้ำตาไหลเป็ทาง พลางเงยหน้าแล้วเปล่งเสียงออกมาอย่างอยากลำบาก
“ชะ ช่วย.. ช่วย.. ฉัน. ด้วย.....”ปากพูดขอความช่วยเหลือ แต่เท้ากลับเตะหีบตะกร้านั้นออกกระเด็น และ.. อนิจจาร่างของเธอคนนั้นห้อยต่องแต่งอยู่กลางห้อง เพียงไม่นานร่างบางนั้นชักกระตุกเฮือกๆสักพัก แล้วแน่นิ่งไป... อนิจจา ิญญาอันน่าสงสารหลุดออกจากร่างไปเสียแล้ว
ในความฝัน... สายตาคู่สวยมองเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยแววตาสงสัย โดยหาได้มีความหวาดกลัวต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อยแต่กลับย่นคิ้วขมวดด้วยความแปลกใจระคนสงสัย แววตาจ้องมองไปที่ร่างอันน่าสงสารนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์
แต่พลัน.. ร่างบางน่าสงสารนั้น กลับแกว่งไกวช้าๆร่างที่เพิ่งเสียชีวิตบัดดลกลับขาวซีดอมคล้ำคอที่ห้อยติดกับเชือกผ้าที่เพิ่งผูกเมื่อกี้ กลับค่อยๆเคลื่อนไหวเอียงมองหน้าดวงตาคู่สวยคู่นั้น ลิ้นที่จุกปากอยู่ค่อยๆ แลบยาวลงเรื่อยๆก่อนจะเงยมองจ้องสบตา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหลมโหยหวนเอื้อนยาวอย่างสุดแสนจะทรมานราวกับเปรตที่หวีดร้องยามค่ำคืน
“ช่วยฉันด้วยยยยย......” และในเวลาเดียวกัน
“พรึ่บ...” ดวงตาคู่สวยนั้นพลันลืมตื่นขึ้นในทันทีร่างที่กำลังนอนอยู่ในห้องนอนสวยหรู หาใช่บรรยากาศแบบสมัยโบราณอย่างเมื่อครู่ไม่เตียงสีขาวกว้างใหญ่เฟอร์นิเจอร์เครื่องตกแต่งในห้องหรูหราบ่งบอกถึงฐานะและรสนิยมอันทันสมัยของเ้าของห้องว่ามีระดับเพียงใดแต่ทว่า
ใบหน้าของคนเพิ่งตื่นนอนกลับละม้ายคล้ายกับร่างของสตรีที่ผูกคอตายในความฝันเมื่อสักครู่เสียเหลือเกินแต่ในความคล้ายก็มีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเนื่องจากใบหน้าของคนที่เพิ่งตื่นขึ้นมานั้น มีน้ำมีนวลกว่ามีความมั่นใจในตัวเองมากกว่า และแววตาเฉลียวฉลาดกว่า ราวกับเป็คนละคนทีเดียวหญิงสาวเอื้อมมือไปกดโทรศัพท์ดูเวลา ก่อนจะถอนหายใจเซ็ง แล้วพูดเบาๆ
“ยังไม่ตีสาม ตื่นตอนนี้หน้าฉันก็โทรมพอดี” ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง โดยไม่เอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียง หรือแสดงอาการลนลานใดๆทั้งที่เพิ่งฝันร้ายมาหยกๆ เมื่อลุกนั่งพิงหัวเตียงแล้วก็ย่นคิ้วทันทีก่อนบ่นพึมพำด้วยความเซ็งต่อเนื่อง
“ฝันบ้าอะไรกัน ยี่สิบกว่าปีมาแล้วั้แ่เกิดจนวันนี้ยังฝันอยู่แบบเดิม ในฝันก็เห็นอยู่ว่าฆ่าตัวตายเองแท้ๆยังจะมาร้องขอความช่วยเหลือทำไม?” พูดจบก็ยกมือลูบหน้าตัวเองคราวนี้ถึงได้ยอมเอื้อมมือไปเปิดไฟแล้วลุกเดินไปยังกระจกบานใหญ่ที่ติดไว้ภายในห้องนอนพร้อมกับสังเกตใบหน้าตัวเองอย่างตั้งใจ แล้วทำหน้าไม่พอใจหน่อยๆ
“คนอย่างฉันไม่มีวันฆ่าตัวตายแน่ๆ เธอเป็ใคร? ทำไมหน้าเหมือนฉัน? หรือว่า้าขอความช่วยเหลือ?แล้วทำไมไม่มาบอกกันดีๆ” ใบหน้าของคนพูดนึกใคร่ครวญในเหตุการณ์ของความฝันเมื่อสักครู่อย่างเอะใจ...
เช้าของวันอันแสนจะสดใสในความรู้สึกของหนึ่งหนุ่ม และหนึ่งสาวสองนั่นก็คือหนุ่มิ และหนุ่มเป๋า ิเป็หนุ่มหล่อสไตล์โอ้ปป้าที่สาวน้อยสาวใหญ่เห็นก็ต้องกรี๊ดจนหลอดลมออกอาการอักเสบ แต่ทว่า..หนุ่มิก็ประหนึ่งมีกรรมอันสุดแสนจะอาภัพ เพราะเขาดันมีเพื่อนสนิทเป็หนุ่มเป๋าซึ่งเป๋ามิใช่หนุ่มแท้ แต่เป็สาวสองที่พร้อมจะออกรอบกับบุรุษเพศได้ทุกคน
ทั้งหนุ่มิและหนุ่มเป๋าเนื้อแท้เนื้อในเป็เพื่อนสนิทที่ผ่านอุปสรรคปัญหามาด้วยกันเยอะซึ่งปัญหาเ่าั้ก็ไม่ใช่ปัญหาธรรมดา เพราะมันเกี่ยวข้องกับเื่ราวที่ลี้ลับผิดธรรมชาติทั้งสิ้นและเื่ราวนี้ก็เกี่ยวข้องไปถึงเ้านายสาวสุดแสบของพวกเขาอีกด้วย
ดังนั้นหนุ่มิจึงไร้สาวข้างกายจะมีก็เพียงแค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปดุจสายลม เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะคิดว่าิกับเป๋าเป็คู่ขากัน ใน่แรกิเองก็รู้สึกไม่ชอบใจที่คนส่วนใหญ่คิดแบบนี้กับเขาโดยเฉพาะสาวๆแต่เมื่อิอกหักบ่อย ทั้งยังเผชิญกับผีสาวที่สุดแสนจะน่าสยองิก็เริ่มรู้สึกเฉยๆ ต่อสายตาทุกผู้คน จนกลายเป็ความเคยชินใครจะว่ายังไงก็ไม่สน เพราะยังไงเื่จริงก็คือ เขาเป็เพื่อนกับเป๋านั่นเอง
ส่วนทางด้านเป๋าแม้จะเป็สาวสองแต่ด้วยนิสัยที่ขยันและมีความรับผิดชอบต่องานก็ทำให้ิกับเป๋าเข้ากันในฐานะเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานได้ไม่ยากแต่ว่าปัญหาต่างๆ มันไม่ได้อยู่ตรงนี้มันอยู่ตรงเ้านายสาวของพวกเขาต่างหากที่แสบสันต์จนได้โล่โดยเฉพาะความงกที่เหนืออภินิหารใดๆ จะมาหยุดเธอได้ และเ้านายสาวที่พวกเขากำลังไปหาในวันนี้ชื่อเสียงเรียงนามของเธอ คือ อลินตา.. อลินตา โหราตระกูล...
30K
