เหลียนฮวา ใบหน้าสดใสกว่าทุกวัน เช้านี้ ต้อง ไปเยี่ยมตระกูลหวัง สาวใช้นำอาหารมา ให้ หน้าห้อง เมื่อเห็นว่าเหลียน ฮวาอยู่ในนั้นนางก็เข้ามา คุยด้วย
“นายหญิง ท่าน เก่งจังเลยค่ะ”
“เก่งเื่อะไรเสี่ยวหลาน”สาวใช้วัยไล่เลี่ยกันยิ้มอย่างเป็มิตร
“เก่งที่ไม่ตีโพยตีพาย เมื่อคุณชาย ...หนีไปนอนร่วมห้องกับนางปีศาจนั่น”เหลียนฮวายิ้ม
“ข้าก็แค่ ไม่สิ ข้าไม่เคยรู้สึกอะไรกับคุณชายของเ้าสักหน่อย จะไปจะมาก็เื่ของเขา”
“แต่ ทั้งบ้านเขารู้กันดีว่า คุณชายไม่ได้อยู่กับนายหญิงในคืนเข้าหอ”
“ช่างคนทั้งบ้าน เพียงแค่ข้าอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข ได้กลับไปเยี่ยมตระกูลหวังบ้างเป็ครั้งคราวก็ดีใจแล้ว” ิ่มิ่น ในชุด สีส้มเครื่องประดับเต็มตัวเดินเข้ามายืนในห้องก่อนจะนั่งลง อย่างถือวิสาสะ
เหลียนฮวาแค่เพียงเหลือบตามอง
"เ้ามาทีหลัง ข้าอย่างไรก็ต้องเคารพต่อข้า"เหลียนฮวาเพียงแค่ลุกขึ้นยืนในขณะที่นางนั่งสบาย หมิ่มิ่นยิ้มพอใจ
“พี่หลินให้ข้ามาบอกเ้าว่าพี่หลิน ลุกไม่ไหวให้เ้ากลับไปที่ตระกูล หวังเพียงลำพัง"เหลียนฮวายิ้ม
"อ้อแล้วพี่หลินให้บอกเ้าว่า อย่าเที่ยวพูดอะไรส่งเดชให้พี่หลินเสียหาย"เหลียนฮวายังยิ้ม
"เ้านี่นอกจาก จะรูปสวยแล้วมีสิ่งใดที่คู่ควรกับพี่หลิน"สายตาดูแคลน
"แม่นาง ข้ากับแม่นาง ไม่เคยมีเื่บาดหมางอีกทั้งข้าเหลียนฮวาเพิ่งจะแต่งเข้าตระกูลหลิน ไม่เคยล่วงเกินแม่นางมาก่อนฉะนั้นหากแม่นางจะถือว่าจ้าเป็ศัตรู ก็จะไม่รังแกกันไปหน่อยหรือ"
"ข้ารู้แล้วเหตุใดพี่หลินถึงรังเกียจเ้า เพราะปากคอเ้าเช่นนี้" ิ่มิ่นขยับตัวออกจากห้องไปสาวใช้ เบ้ปากตาม
“ฮูหยินน้อย ท่านไม่จัดการนางอีกหน่อย จะกำเริบเสิบสาร”เหลียนฮวายิ้มทำไมต้องจัดการในเมื่อดีแล้ว ที่เหลียนฮวา ยังอยู่เป็สุขได้ต้องขอบคุณนางที่ไม่ต้อง ปรนนิบัติคุณชายหลิน อย่างที่ ภรรยาทั่วไปควรทำ
เกี้ยวถของตระกูลหลินส่งยังบ้านตระกูลหวัง เหลียอวา รีบลงจากเกี้ยว วิ่งเข้าบ้าน ด้วยท่าทีร่าเริง
“เหลียนฮวา”หวังคุนดีใจไม่แพ้กัน
“คุณชาย”ชะงักไว้เพียงเท่านั้นเมื่อสำนึกได้ว่าตัวเองมิใช่หญิงสาวตัวคนเดียวอีกต่อไป
“สามีเ้าเล่า”ฮูหยินตระกูลหวังเอ่ยปากถาม
“เขา ไม่ค่อยสบาย ให้ข้านำชาดีมาของตระกูลหลินมาคารวะท่านและ ท่านลุง”ฮูหยินตระกูลหวังขมวดคิ้ว
“เ้าดูซูบไป”เหลียนฮวายิ้ม หวังคุน รู้สึกเจ็บแปลบในใจ เขาไปเฝ้าที่หลังคาบ้านตระกูลหลินมาสองคืนแล้ว มีหรือจะไม่เห็นความเป็ไปของเหลียนฮวาที่นั่งรอ สามี อย่างคุณชายหลินจนดึกดื่นจึงได้ ทิ้งตัวลงนอน แม้จะ ปากแข็งเพียงใด แต่ก็นับว่าเป็ความอัปยศอย่างที่สุดที่สามีไม่เหลียวแลั้แ่วันแรกที่แต่งเข้าบ้าน
“เ้าสบายดีไหมเหลียนฮวา”รู้คำตอบอยู่แล้วแต่ยัง้าถามเพื่ออยากฟังคำโกหกอย่างนั้นหรือ เหลียนฮวายิ้มเป็ยิ้มที่พยายามให้สวยงามที่สุด
“สบายดีคุณชาย ไม่ต้องห่วงเหลียนฮวา อีกหน่อยก็คงชิน กับชีวิตใหม่ที่นั่น”หวังคุน ใจแทบขาดเมื่อได้ยินประโยคนั้น ทั้งๆ ที่ ลำบากยัง พูดประโยคหนึ่งให้สบายใจ
“คุณชายท่านทำดีที่สุดแล้ว นางแต่งออกไปแล้ว ก็เหมือนสินค้าที่ขายไปอย่างที่บอกไม่อาจทวงคืน”เยว่เหนียง เหม่อมอง ดวงจันทราที่ลอยต่ำลง บอกเวลาดึกสงัดของค่ำคืนนี้ เสียงไ่ก่ขันเจื้อยแจ้ว คุณชายหวังกระดกสุราโดยไม่รินลงจอกให้เสียเวลา
231
