ตอนที่ 10 ลักพาตัว
เสียงเพลงจากในผับดังกระหึ่มลอดออกมาด้านนอก ตั้ม ยืนหลบมุมมองดูเป้าหมายของเขาเดินเข้ามาในร้าน คืนนี้นัตตี้กลับมาทวงบัลลังก์ความเด่นอีกครั้ง และชุดที่เธอเลือกใส่มาในคืนนี้ก็ช่างเย้ายวน
เธอสวม ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสนิท เนื้อผ้าสีดำตัดกับผิวขาวจัดของเธอจนดูสว่างวาบไปทั้งตัว กระโปรงสีดำนั้นสั้นเหนือเข่า เผยให้เห็นเรียวขาเล็ก ๆ แต่สมส่วน
ตั้มมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า... ความสวยของเธอในชุดสีดำนี้ดูเหมือนดอกกุหลาบอาบยาพิษที่เขากำลังจะเด็ดทิ้ง
เมื่อเห็นเธอเข้ามา ตั้มก็เริ่มแผนการทันที เขาเดินเข้าไปหาเ้าของร้านด้วยสีหน้าซีดเซียวแสร้งทำเป็ป่วย
“นายครับ...วันนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยดี เหมือนจะเป็ไข้ ปวดหัวมากเลย ผมขอลากลับก่อนได้ไหมครับ?”
ตั้มกุมขมับประกอบการแสดง
เ้าของร้านมองดูหน้าตั้มแล้วพยักหน้า
“เออ ๆ หน้าดูซีดจริง กลับไปพักเถอะ เดี๋ยวติดลูกค้า”
“ขอบคุณครับนาย”
ตั้มเดินออกมาจากร้าน แต่เขาไม่ได้กลับบ้าน เขาเดินอ้อมไปยัง ลานจอดรถด้านหลัง ซึ่งเป็มุมอับสายตาและเป็จุดทิ้งขยะ เขารู้บางอย่างจากการสังเกตนัตตี้มาตลอด…
เธอชอบมาสูบบุหรี่คนเดียวตรงนี้ ที่สำคัญ... บอดี้การ์ดของเธอจะไม่ตามมา
ตั้มเข้าไปนั่งรอในรถเก๋งติดฟิล์มดำสนิทที่ยืมมาจากยศ เขาดับเครื่องยนต์และนั่งนิ่งในความมืด สายตาจ้องมองไปที่ประตูหลังร้านไม่วางตา มือหนาใหญ่หยิบ ขวดยาสลบออกมาชุบลงบนผ้าเช็ดหน้าผืนหนาจนชุ่ม กลิ่นสารเคมีฉุนกึกเตะจมูก
ผ่านไปราว 1 ชั่วโมง...ประตูเหล็กหลังร้านก็ถูกผลักออก
ร่างเล็กในชุดเดรสสีดำ ก้าวออกมาพร้อมกับซองบุหรี่ในมือ นัตตี้ดูหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พ่นควันสีเทาออกมาตัดกับความมืด แสงไฟจากปลายบุหรี่วาบขึ้นเห็นใบหน้าสวย ๆ ที่เชิดรั้นและริมฝีปากสีแดงสด
“ได้เวลาแล้ว…”
ตั้มเปิดประตูรถอย่างเงียบเชียบ ย่องเข้าไปด้านหลังของนัตตี้ ฝีเท้าของเขาเบากริบจนเธอไม่ได้ยินเสียง
ในจังหวะที่นัตตี้กำลังเผลอเงยหน้าพ่นควันบุหรี่ขึ้นฟ้า ตั้มพุ่งตัวเข้าประชิดตัวเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว
วงแขนอันแกร่งกล้ารัดร่างเล็กของเธอไว้แน่น มืออีกข้างโปะผ้าที่ชุ่มด้วยยาสลบเข้าที่จมูกและปากของเธอเต็มแรง
“อื้อ!!! อื๊อออ!!”
นัตตี้เบิกตาโพลงด้วยความใสุดขีด เธอพยายามดิ้นรนขัดขืน เล็บยาวสวยจิกท่อนแขนของตั้มจนเืซิบ รองเท้าส้นเข็มตะกุยพื้นอย่างบ้าคลั่งจนรองเท้าหลุดไปข้างหนึ่ง แต่แรงอันน้อยนิดของลูกคุณหนูหรือจะสู้แรงของชายร่างั์ที่ผ่านคุกมาแล้ว
ตั้มล็อกตัวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย สูดดมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นยาสลบ นัตตี้ดิ้นพล่านอยู่ไม่ถึงนาที ดวงตาคู่สวยก็เริ่มลอยคว้าง สติสัมปชัญญะค่อย ๆ ดับวูบลง ร่างกายอ่อนระทวยและทิ้งน้ำหนักลงในอ้อมแขนเขาในที่สุด
เมื่อแน่ใจว่าเธอสลบแล้ว ตั้มช้อนตัวอุ้มร่างเล็ก ๆ ที่เบาหวิวนั้นขึ้นมาพาดบ่าอย่างง่ายดาย เขาเดินแกมวิ่งกลับไปที่รถ เปิดประตูเบาะหลังแล้ววางร่างของนัตตี้ลงนอนราบไปกับเบาะ
เขามองดูเธอที่นอนนิ่งสนิท ชุดเดรสสีดำเลิกขึ้นจนเห็นต้นขาขาวและกางเกงในสีดำตัวจิ๋วที่เข้าชุดกัน ตั้มไม่เสียเวลาชื่นชม เขาปิดประตูรถดังปัง รีบะโขึ้นฝั่งคนขับสตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วขับพุ่งทะยานออกไปในความมืด มุ่งหน้าสู่โกดังร้างชานเมืองที่จะเป็เวทีแห่งการพิพากษาของเขา