เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ในเช้าวันจันทร์หยางเฉินออกจากบ้านไปตลาดแต่เช้าตรู่

        เมื่อเขาเข้าไปในออฟฟิศแผนกประชาสัมพันธ์เหล่าหญิงสาวต่างพากันโงหัวขึ้นมาสายตาจ้องมองไปที่หยางเฉินคล้ายเสือที่หิวโหยกำลังมองลูกแกะตัวน้อยๆ

        "พี่หยางพี่มาแล้วเหรอ ฉันไม่ได้กินอาหารพี่ที่ซื้อมาตั้งสองวัน มันรู้สึกแย่มากเลยรู้มั้ย!"

        "เอาขนมจีบมาให้ฉันเร็ว!"

        ท่ามกลางสาวๆรุมล้อม หยางเฉินรู้สึกปลื้มปริ่มในหัวใจเป็นอย่างมากเขาสามารถเพลิดเพลินกับเหล่าสาวๆ ได้อย่างเต็มอิ่ม!

        จางไช่ซึ่งมีกระเพาะที่ใหญ่ที่สุดเธอเลือกอาหารและจับมันใส่ปาก เคี้ยวหนุบๆ พลางกล่าวว่า

        "หยางเฉินฉันคิดว่าฉันถูกอาหารของนายล้างสมองซะแล้วฉันรู้สึกว่าอาหารที่บ้านช่างจืดชืดเสียเหลือเกิน"

        หญิงสาวที่สนิทกับจางไช่ก็เอ่ยแซวทันที

        "ไช่ไช่ฉันว่าไม่ใช่เพราะรสชาติจืดชืดล่ะมั้ง ผู้ชายจืดชืดต่างหากใช่มั้ยล่ะ? แค่ติดตามหยางเฉินเขาก็จะเลี้ยงเธอจนอิ่มทุกมื้อ"

        คำพูดเหล่านี้ช่างเป็นคำพูดที่คลุมเครือเป็นอย่างยิ่งนั่นทำให้จางไช่บีบหลังมือหญิงสาวคนนั้นพลางพูดอย่างเขินๆ ว่า

        "เธอพูดอะไรของเธอน่ะ!ฉันไม่ได้เป็นเด็กสาวก๋ากั่นแบบเธอหรอกนะ ถึงฉันจะไม่อิ่มแต่อย่างอื่นอิ่มนะจ๊ะไม่เหมือนสาวโสดอย่างเธอที่ไม่มีผู้ชายตกถึงท้องหรอกนะยะ!"

        "ดูจากรูปร่างและอายุของเธอแล้ว ไม่แคล้วเหมือนเสือที่หิวโหย อาจารย์มหาวิทยาลัยที่บ้านของเธอน่ะหรือวันๆ อยู่กับแต่หนังสือ จะสามารถเติมเต็มเธอได้อย่างไร ฮึ?"

        จางไช่แยกเขี้ยวฟันด้วยความโกรธแต่เธอก็ไม่มีอะไรจะพูด

        "จางไซ่สามีของคุณเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยจริงหรือ?" นี่เป็นครั้งแรกที่หยางเฉินได้ยินเรื่องนี้เขายิ้มพลางมองจางไช่ตั้งแต่หัวจรดเท้า"ผมนึกไม่ถึงจริงๆ?"

        "เขาเป็นรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยของฉันเองเขาดีต่อฉันมาก ดังนั้นเราจึงจบด้วยการแต่งงานกันอย่างงงๆ" จางไช่กลอกตาขณะพูด

        หลิวหมิงอวี้ที่สวมชุดสีม่วงเดินถือถ้วยกาแฟอย่างสง่างามพร้อมกล่าวว่า "เมื่อจางไช่บอกว่าเธอแต่งงานแล้วพวกเราทุกคนต่างตกใจกันถ้วนหน้า จางไช่คนนี้เนี่ยนะแต่งงานมันเหมือนเป็นเรื่องตลกที่สุดในโลก!"

        จางไช่ได้ยินดังนั้นก็เกือบสำลักขนมปัง

        หยางเฉินพูดคุยกับสาวๆสักพักก็กลับไปที่โต๊ะทำงานของตน พร้อมยื่นมือข้างหนึ่งไปเปิดคอมพิวเตอร์ปากพลางแทะปาท่องโก๋

        จ้าวหงเยี่ยนที่นั่งใกล้กับเขาที่สุดมักจะนั่งอยู่ที่โต๊ะก่อนแล้ว แต่วันนี้ไม่รู้ทำไม เธอกลับยังไม่มาสักที

        ขณะที่กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ทันใดนั้นจ้าวหงเยี่ยนก็ปรากฏกายขึ้นอย่างลึกลับเธอสวมเสื้อสีขาวมีสร้อยคอไข่มุกสวมอยู่ ผมของเธอถูกปล่อยลงมาทำให้รู้สึกได้ถึงความงามที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

        เมื่อเธอเดินเข้ามาทุกคนต่างก็ลืมหายใจไปชั่วขณะ เธอเอ่ยถามทุกคนว่า

        "มีใครเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าชั้นหนึ่งบ้างไหม?"

        "ผู้ชาย?"หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยถาม

        "หงเยี่ยนเธอแต่งงานแล้วนะ เธอจะมองหาผู้ชายอีกทำไม ? "

        "เธอพูดอะไรน่ะ!ฉันกำลังพูดถึงผู้ชายสกปรกเสื้อผ้ามอมแมมคนนั้น" จ้าวหงเยี่ยนรีบเอ่ยท้วงทันที

        เหล่าสาวๆต่างงุนงงกันถ้วนหน้า

        "ไม่นะมีอะไรงั้นเหรอ?"

        จ้าวหงเยี่ยนกล่าวอย่างกังวลว่า

        "เมื่อฉันเพิ่งออฟฟิศฉันได้ยินชายคนนั้นตะโกนชื่อหัวหน้าโม่ออกมาและยังบอกด้วยว่าเธอเนรคุณและจิตใจอำมหิต… และอีกหลายต่อหลายคำที่หยาบคายอย่างมาก!"

        มีชายแปลกหน้ากำลังว่าร้ายกับหัวหน้าโม่!?

        โม่เชี่ยนนีที่มีชื่อเสียงอีกทั้งยังงดงามและมากไปด้วยความสามารถ เธอเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งเอาจริงเอาจัง และมีความรับผิดชอบบริษัทอวี้เหว่ยไม่ใช่บริษัทเล็กๆ ทำไมไม่มีผู้รักษาความปลอดภัยมาจัดการ? และถ้าหากจะมีใครมาว่าร้ายทั้งเธอและบริษัทแน่นอนว่าทุกคนต่างทำให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ!?

        ทุกคนในออฟฟิศต่างลุกขึ้นสีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความประหลาดใจ พวกเธอต่างตรงไปที่ลิฟต์ เพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

        หยางเฉินกลอกตาไปมาเขารู้ว่าชายคนนั้นเป็นใคร แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจางฟู่กุ้ยจะมาถึงที่บริษัทนั่นเป็นการกระทำของคนที่ไม่มีอะไรจะเสียแม้ว่าจะต้องเจอกับผู้รักษาความปลอดภัยของบริษัท

        แต่หลังจากที่คิดถี่ถ้วนแล้วมันค่อนข้างน่าสงสัยเกินไป จางฟู่กุ้ยจะรู้วิธีที่ชั่วร้ายอย่างนี้งั้นหรือ ?

        ตอนนี้โม่เชี่ยนนียังไม่มาและถ้าเธอเจอเหตุการณ์นี้เข้า เธออาจจะลำบากได้ ดังนั้นหยางเฉินจึงลุกขึ้นและวิ่งไปที่บันไดอย่างรวดเร็ว

        คนอื่นๆต่างมายืนออกันขึ้นลิฟต์ แต่เขาลงบันได แน่นอนว่าเขาจะต้องเร็วกว่าลิฟต์...

        หยางเฉินวิ่งลงบันไดจนแทบจะกระโดดลงเมื่อเขามาถึงที่ห้องโถงของบริษัท ในตอนนี้ยังไม่มีใครในออฟฟิศมาถึงเขาเห็นคนประมาณ 30 คนซึ่งมุงอยู่ตรงทางเข้าต่างกระซิบพูดคุยกันด้วยความงุนงง

        หยางเฉินเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปและเห็นจางฟู่กุ้ยอยู่ตรงกลาง

        ในขณะนั้นเองจางฟู่กุ้ยก็ตาเป็นประกาย ดิ้นกระสับกระส่ายอยู่กับพื้น โดยไม่สนใจคนที่มามุงดูแม้แต่น้อย

        "โม่เชี่ยนนีนังเนรคุณ!โม่เชี่ยนนีนังสุนัขตัวเมีย... ข้าริอุตส่าห์พยายามเอาใจใส่ดูแลเธอและแม่เธอถึงมีอย่างทุกวันนี้แท้ๆ..."

        จางฟู่กุ้ยตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งโม่เชี่ยนนีจะตัดความสัมพันธ์กับเขาอย่างงั้นหรือ? ไม่มีวันซะหรอก

        คนรอบๆต่างมุงดูกันมากขึ้น แม้คนส่วนใหญ่จะไม่เชื่อที่ชายคนนี้พูดแต่ก็มีบางคนที่อิจฉาริษยาโม่เชี่ยนนีและพร้อมหาวิธีชั่วร้ายเพื่อดึงโม่เชี่ยนนีลงมา

        เมื่อจางฟู่กุ้ยเห็นหยางเฉินปรากฏตัวมันก็วิ่งเข้าไปกอดเอวหยางเฉิน และตะโกนขึ้นว่า

        "ทุกคนดูนี่!!ชายคนนี้แหละ ที่ร่วมมือกับโม่เชี่ยนนี!วันนั้นเขาพาลูกสมุนมันข่มขู่ฉันถึงที่ก่อสร้าง…ฉันแก่แล้วจะไปมีปัญญาชนะคนหนุ่มได้ยังไงกัน..." จางฟู่กุ้ยร้องไห้ตะโกนอย่างเศร้าโศก

        หยางเฉินขมวดคิ้วพร้อมเตะจางฟู่กุ้ยออกไป

        "นายคิดหรือว่าทำอย่างนี้แล้วอะไรจะเปลี่ยนแปลงนายไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ถ้าอยากบอกความจริงล่ะก็ ฉันจะพานายไปศาลเอง"

        จางฟู่กุ้ยกระเด็นไปกับพื้นเมื่อได้ยินเรื่องศาลใบหน้าของเขาซีดลงทันที

        "ไม่จำเป็น!"เสียงอันคุ้นเคยดังมาจากข้างหลังฝูงชนโม่เชี่ยนนีปรากฏตัวขึ้น เธอสวมเสื้อถักสีฟ้าหมอง กระโปรงสีดำใบหน้าที่สง่างามของเธอถูกปกคลุมไปด้วยความเย็นชาเธอจ้องมองตรงไปที่จางฟู่กุ้ยพลางเอ่ยขึ้นว่า "คุณบอกว่าฉันโหดร้ายและไร้ยางอายงั้นหรือ?บอกว่าฉันรังแกคุณใช่มั้ย?"

        จางฟู่กุ้ยแสดงท่าทางหวาดกลัวขึ้นมาทันทีแต่เขาก็ทำใจฝืนพูดขึ้นว่า

        "ใช่…นั่นแหละ! เธอคิดว่าฉันไม่กล้าพูดหรือยังไง!?"

        "งั้นเมื่อคุณกล้าพูด ฉันก็ได้แต่ต้องทำอย่างนี้" พูดพลางโม่เชี่ยนนีก็เดินไปกระทืบลงบนต้นขาของจางฟู่กุ้ย!

        "โอ้ว!!!"

        ทุกคนที่เห็นต่างตกตะลึงพวกเขาไม่คิดว่าโม่เชี่ยนนีจะปรากฏตัวขึ้น และจัดการกับคนแปลกหน้าในลักษณะนี้เวลานี้โม่เชี่ยนนีกลายเป็นคนที่พวกเขาไม่รู้จักขึ้นมา

        โม่เชี่ยนนีดึงขากลับพร้อมกับคราบเลือดสีแดง มองดูน่ากลัวและโหดร้าย

        ขณะนั้นเองเหล่าสาวๆจากแผนกประชาสัมพันธ์ก็มาถึงพอดี และต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

        สายตาของโม่เชี่ยนนีมองไปยังคนรอบๆอย่างเย็นชาแล้วสายตาก็มาหยุดลงที่หยางเฉินทันใดนั้นเองเธอก็เผยให้เห็นรอยยิ้มอันลี้ลับ เธอเดินไปหาหยางเฉินพลางกล่าวว่า

        "หยางเฉินนายไม่เจ็บใช่มั้ย? สุนัขบ้านี่กัดคนอื่นไปทั่วถ้านายถูกกัดหรือบาดเจ็บฉันก็เจ็บไปด้วย"

        โม่เชี่ยนนีไม่ได้พูดด้วยเสียงเบาทุกคนต่างได้ยินและเชื่อว่าหยางเฉินและโม่เชี่ยนนีต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างแน่นอน!

        หยางเฉินยิ้มแล้วชี้ไปที่จ้าวหงเยี่ยนที่มีสีหน้าตกใจก่อนถามว่า

        "หัวหน้าโม่คุณจำเธอได้ไหม?"

        โม่เชี่ยนนีมีท่าทีเปลี่ยนไปเธอเหลือบมองไปที่จ้าวหงเยี่ยน แล้วหัวเราะกล่าวว่า

        "น่ารำคาญน่าพูดถึงผู้หญิงคนอื่นทำไม?"

        โม่เชี่ยนนีเผยสายตาเปี่ยมเสน่ห์อันเย้ายวนออกมาแต่หยางเฉินไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะชื่นชมมันเขาส่ายหัว ถอนหายใจกล่าวว่า

        "ผมรู้สึกว่าเราควรจะไปที่หาที่เงียบๆ พูดคุยกันสักหน่อย คุณคิดว่ายังไง?"

        "ได้ตามฉันมา" โม่เชี่ยนนีพูดพลางเดินตรงไปยังลานจอดรถทันที

        เมื่อหยางเฉินตามโม่เชี่ยนนีไปคนที่เหลือทั้งหมดที่เหลือก็ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง จางไช่ไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้เธอจึงถามคนอื่นๆ รอบตัวเธอ

        "เกิดอะไรขึ้นกับหัวหน้าโม่?เหมือนว่าเธอกลายเป็นคนละกันเลยและยังมีหยางเฉินอีก? หยางเฉินไม่ได้แต่งงานแล้วหรือไง?"

        "ฉันก็ไม่รู้มันแปลกมาก ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด" พนักงานหญิงคนอื่นๆต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย

        "การสนทนาระหว่างพวกเขานั้นดูแปลกไปจริงๆ"

        จ้าวหงเยี่ยนเป็นผู้ที่สับสนมากที่สุดเธอถามหลิวหมิงอวี้ที่อยู่ข้างๆ ว่า

        "พี่หมิงอวี้ทำไมหัวหน้าโม่เหมือนจำพวกเราไม่ได้ เธอแกล้งทำอย่างนั้นหรือ?"

        หลิวหมิงอวี้ขมวดคิ้วครุ่นคิดสักพักแล้วส่ายหัวกล่าวว่า  "ดูไม่เหมือนอย่างนั้นนะดูเธอจะจำเธอไม่ได้จริงๆ..."