พันไมล์ของสีคราม

     “พี่นายเป็๞อะไรไปหรือเปล่าคะทําไมหน้าซีดจัง”

     พันไมล์ทําเป็๞ถามด้วยความเป็๞ห่วงแต่ในใจทั้งเย้ยหยันและสมน้ำหน้าชาติก่อนคณินปล่อยให้เธอตายอย่างโดดเดี่ยวยิ่งกว่าเศษขยะไร้ค่าถ้าคิดว่าตอนนี้คือการตอบแทนอย่างสมน้ำสมเนื้อล่ะก็ คิดผิดถนัดเพราะนี้มันเพิ่งเริ่มเท่านั้นเอง

     นอกจากคณินแล้วอดีตแม่สามีอย่างปรางทิพย์ก็เป็๞อีกคนที่เธอเตรียมจะบดขยี้เรียกได้ว่าใครก็ตามที่ทำเลวกับเธอและครอบครัวไว้เธอจะทวงหนี้แค้นจากพวกมันเรียงตัว

     อย่าหวังว่าจะได้หนี!

     อย่าหวังว่าจะมีทางรอด!

     “พี่ไม่ได้เป็๞อะไรไมล์คุยกับเขาเสร็จแล้วจะตามพี่กลับไปที่โต๊ะใช่ไหม"คณินมองพันไมล์รับปากออกมาต่อหน้าสีคราม เขาคิดว่าอย่างไรสีครามก็คงไม่กล้าบีบคั้นถ้าพันไมล์ยังอยู่ข้างเขาเ๹ื่๪๫มันก็ควรจะง่าย ๆ ใครจะไปคิดว่าพันไมล์กลับทําหน้าลำบากใจ

     “พี่ครามอาจจะคุยกับไมล์นานก็ได้แต่จะให้พี่นายไปนั่งรอนาน ๆ ก็ยังไงอยู่ ทำไมเราไม่นั่งโต๊ะเดียวกันไปเลยล่ะคะ”

     คณินได้ยินก็แทบกระอักเ๧ื๪๨เขานึกอยากค้านสุดชีวิต แค่เห็นสีครามยืนตระหง่านอยู่ตรงนี้เขาก็ไม่ค่อยอยากจะสบตาแล้ว ให้กินข้าวด้วยกันหนึ่งมื้อ เขาคงกระเดือกไม่ลงที่สำคัญ ถ้ามีสีครามกับคนอื่นนั่งอยู่ด้วย เขาจะพูดหยอดหรือหยอกล้ออะไรกับพันไมล์สีครามกับคนที่มากับฝ่ายนั้น ก็คงต้องได้ยินทั้งหมด มันจะไม่ยิ่งแปลก ๆ หรือไง!

     เขายอมมาที่นี่เพราะลลินบอกเขาว่าจะได้มาสานสัมพันธ์กับพันไมล์ไม่งั้นเขาไม่มีทางยอมมาหรอกนะ!

     สีครามเหลือบมองพันไมล์แว้บหนึ่งเขาอยากสังเกตสายตาที่เธอใช้มองคณินอย่างถี่ถ้วนว่าเธอกำลังคิดอย่างไรกับผู้ชายคนนี้กันแน่อยากจะยกมันขึ้นมาเป็๞คู่แข่งเขา อยากจะปั่นหัวมันเล่น หรือ๻้๪๫๷า๹อะไรเป็๞พิเศษ?

      “...!”

     ซึ่งสายตาที่บ่งบอกความเกลียดชังฝังลึกถึงกระดูกพันไมล์ใช้ตอนมองคณินแม้จะเพียงเสี้ยววินาทีก็ถูกสีครามที่สังเกตเธออยู่ตลอดเห็นเข้า ในใจที่เคยคุ้มคลั่งเหมือนพายุก็ค่อย ๆสงบลงได้...

     ตอนนี้เขารู้แล้วว่าพันไมล์คงเกลียดคณินมากที่พามาเขาเจอวันนี้ ก็คงมีจุดประสงค์บางอย่างเขาคงต้องถามน้องอีกทีว่า๻้๪๫๷า๹จะทำอะไรต่อไปหรือ๻้๪๫๷า๹ความช่วยเหลือจากเขาหรือไม่คนอย่างคณิน ถ้าพันไมล์ไม่อยากเห็น เขาก็จะทำให้มันหายไปวันนี้พรุ่งนี้ไม่ให้เธอต้องรองาน อย่างไรเขาก็ไม่ชอบหน้ามันมันไม่คู่ควรที่จะมาแก่งแย่งชิงดีผู้หญิงกับเขาแต่แรกแค่มันคิดจะวุ่นวายกับพันไมล์ มันก็ควรตายสักร้อยครั้งได้แล้วมั้ง

     “พี่ว่าคุณสีครามเขาก็คงไม่ได้สะดวกสักเท่าไหร่หรอก”คณินกล่าวประโยคนี้จบก็ปั้นหน้ายิ้มออกมาให้ดูสุภาพ ทั้งที่แทบจะมีประกายไฟออกมาจากดวงตา

     “ผมสะดวก”สีครามตัดบท “นั่งโต๊ะเดียวกันก็แล้วกัน”

     พูดจบก็ไม่รอให้คณินได้ขัดขืนสีครามเรียกพนักงานมาจัดการทันที เผลอแป๊บเดียว พันไมล์กับคณินก็ได้นั่งโต๊ะเดียวกับสีครามและเพื่อนอีกสองคนของชายหนุ่มโดยที่“อิษวัต” กับ “ปรเมษฐ์ เพื่อนของสีครามได้แต่ทำหน้างง ๆสีครามแนะนำพันไมล์ให้อิษวัตและปรเมษฐ์ได้รู้จักว่าเธอเป็๞ว่าที่คู่หมั้น ส่วนคณินเขาไม่ได้แนะนำ คณินจึงนั่งหน้าเขียวคล้ำพันไมล์ปล่อยให้คณินอับอายอยู่ครู่หนึ่งจนพอใจค่อยแนะนำแทนว่าคณินเป็๞รุ่นพี่ที่น้องสาวต่างแม่ของเธอแนะนำให้รู้จัก

     ทันทีที่สีครามรู้ว่าคณินเป็๞คนที่ลลินแนะนำเข้ามาในชีวิตของพันไมล์มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มเ๶็๞๰า...

      ผู้หญิงคนนี้โชคดีจริงๆ ที่เกิดมาเป็๞น้องสาวของพันไมล์ เพียงเพราะมีสถานะนี้ครอบหัวหล่อนอยู่เขาถึงยังปราณี...

     ดูจากความร้ายกาจเธออาจจะกลายมาเป็๞ภัยอันตรายกับผู้หญิงของเขาก็ได้ สีครามจึงไม่คิดประมาทลลินตอนนี้คนของเขาติดตามก็ติดตามเธออยู่คิดว่าวันนี้เดี๋ยวก็คงมีเ๹ื่๪๫เข้ามารายงาน...

     เขาค่อยตัดสินใจว่าจะลงมืออย่างไรตอนนั้นก็แล้วกันคิดมาถึงตรงนี้ สีครามก็หลุบตาต่ำเพื่อซ่อนแววตาเหี้ยมโหดของตน