ทั้งสองเพิ่งจะได้มีความสัมพันธ์กัน แต่เพราะว่าหน้าที่การงาน ฉินเฉาจึงถูกส่งไปที่เมืองตงชวน ทำให้ทั้งสองต้องแยกจากกันสองเดือน
ในที่สุด หลังจากกลับมาเจอกันได้ไม่กี่วัน พวกเขาก็ต้องมาเผชิญกับการแยกกันนานนับปี ฉินเฉาคิดว่าเขาและซูจีต้องถูกดาวหายนะเข้ามาโจมตีแน่นอน
พระเจ้าจงใจทดสอบพวกเขาทั้งสอง แยกพวกเขาออกจากกันอีกครั้งหนึ่ง
ดูผิวเผิน เหมือนว่าตาเฒ่าซูเซียงปิงจะยอมถอย แต่หลังจากที่ฉินเฉาคิดดีๆ แล้ว เขาและซูจียังคงต้องสูญเสียอยู่ดี
ต่อให้ตาเฒ่านั้นไม่ตกลง พวกเขาทั้งคู่ก็ยังหนีตามกันไปได้อยู่ดี แต่ตอนนี้ พวกเขากลับถูกบังคับให้แยกกันตั้งหนึ่งปี ไม่สามารถที่จะมาเจอกันได้ตลอดปี นี่มันเป็นเรื่องที่โคตรจะน่าหงุดหงิดอย่างแท้จริง
“พี่ฉิน พี่กำลังจะไปไหน?” ที่สำนักงานรักษาความปลอดภัยที่โรงเรียน ฉินเฉากำลังเก็บสมบัติของเขา แล้วจางลี่ก็เข้ามา เมื่อเห็นฉินเฉาเขาก็สะดุ้งแล้วรีบถาม
“โอ้ จางลี่ นายเองเหรอ” ฉินเฉาตบไหล่สหายคนนี้ “ฉันไม่สามารถทำงานที่นี่ต่อได้แล้ว ฉันจึงต้องเก็บของและออกไปวันนี้”
“อะไรนะ?” จางลี่ตกใจ และรีบถาม “หรือว่าเป็นเพราะ ผู้อำนวยการซูไล่พี่!? นี่ไม่ดีแล้ว พี่ฉิน รออยู่นี่นะ ผมจะไปหาผู้อำนวยการซู และถกเหตุผลกับเธอ”
“ไม่ ไม่ต้อง!” ฉินเฉารีบคว้าเด็กหนุ่มเลือดร้อนเอาไว้ “ฉันไม่ได้ถูกผู้อำนวยการซูไล่ ฉันเป็นคนลาออกเอง”
“ทำไม?” จางลี่ไม่เข้าใจ “ไม่ใช่ว่าพี่ฉินกำลังไปได้ดีหรอกเหรอ!”
“เพราะว่า...” ฉินเฉากำลังจะพูด แต่ในเวลานี้ เฉินหยินหยางก็เข้ามา เมื่อเห็นจางลี่ถูกฉินเฉาจับแขนไว้ ตาของเขาก็โตขึ้น และรีบร้องออกมา
“โอ้ พวกคนเลวสองคนนี้ ฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่อยู่ พวกนายสองคนแอบมาทำเรื่องพวกนี้ ไม่ว่ายังไง เค้าก็จะร่วมด้วย”
“ไปตายซะ หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว!” จางลี่รีบจ้องหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยอย่างไม่เกรงกลัว “พี่ฉินกำลังจะลาออก ผมกำลังหยุดเขา!”
“อะไรนะ?” เฉินหยิงหยางพลันเบิกตากว้าง “นายกำลังจะลาออก?”
“อืม ใช่....” ฉินเฉาพยักหน้า อย่างคาดไม่ถึง เฉินหยินหยางร้องไห้ออกมา ดึงแขนอีกข้างของฉินเฉา และกระหน่ำทุบหน้าอกของฉินเฉาด้วยหมัดเล็กๆ ของเขา (คนแต่ง : เอิ่ม มันเป็นหมัดใหญ่ล่ะนะ)
“คนเนรคุณ นายจะทิ้งเค้าไปอย่างนี้ได้อย่างไง...ฮือๆ ๆ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว เค้าจะตายไปพร้อมความบริสุทธิ์ที่นายทำกับฉัน!”
โอ้ ลุงมันเถอะ! เหงื่อไหลอาบหัวฉินเฉา ความบริสุทธิ์อะไรของนายที่ทำกับฉัน! ไปหากระบองไฟฟ้าหวังนู่น!
“เอิ่ม...ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่เวลาที่ฉันควรเข้ามาสินะ...”
ในตอนนี้ น้ำเสียงที่น่าหลงใหลก็ลอยเข้ามาจากประตู เมื่อทั้งสามหันไปมอง พวกเขาก็เห็นรูปร่างสวยงามของเลขาสาวฉินหลิงที่กำลังยืนอยู่ที่ประตู
ในตอนนี้ ฉินหลิงกำลังตกใจ เพราะว่าสิ่งที่เธอเห็นตรงหน้า ชายร่างใหญ่สามคนกำลังดึงแขนกันอยู่ หนึ่งในนั้นแม้กระทั่งตะโกนเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของเขาที่ถูกพรากเอาไป
บ้าไปแล้ว....
“โอ้! อย่าเข้าใจผิดนะ!” ฉินเฉาพลันรู้สึกอยากฆ่าใครสักคน เขายกเท้าขึ้นเตะเฉินหยินหยางกับจางลี่ไปข้างๆ และเดินไปที่ฉินหลิง
“เลขาฉิน มีเรื่องอะไรให้ผมช่วยเหรอ?” ฉินเฉาฉีกยิ้มถาม
ฉินหลิงกลอกตา “เวลาอย่างนี้ ยังจะยิ้มได้อีก ฉันล่ะยอมนายจริงๆ”
จากนั้นเธอก็ยื่นซองขาวให้ฉินเฉา “นี่คือเงินเดือนสองเดือนของนายจากผู้อำนวยการซู เมื่อเราไม่รู้เลขบัญชีของนาย เราจึงทำได้แค่ให้เงินสดกับนาย”
“เงินสดดีแล้ว เงินสดดีเยี่ยม ผมชอบเงินสด” ฉินเฉารีบรับเอาเงินเดือนของเขามา
“โลภมาก” ฉินหลิงมองเขาด้วยท่าทางดูถูก “แล้วนายจะทำอะไร หลังจากลาออกล่ะ?”
“ผมไม่รู้...” ฉินเฉาเอามือลูบจมูกอย่างช่วยไม่ได้ “ผมคิดว่า ผมคงจะไปสมัครงานในบริษัทเล็กๆ สักแห่ง เพื่อทำงานคัดลอกเอกสาร หรืออะไรแบบนั้น ดูจากสาขาที่ผมจบมา ผมก็ทำได้แต่เรื่องพวกนี้เท่านั้นแหละ”
“ก็ดี นายรู้เบอร์ฉันแล้วใช่มั้ย” ฉินหลิงพูด “ฉันพอจะรู้จักคนอยู่บ้าง ถ้านายหางานไม่ได้จริงๆ ก็โทรหาฉัน ฉันจะหาทางช่วยให้”
“หึหึ เมื่อเลขาฉินพูดอย่างนั้น ต่อให้ผมตาย ผมก็พอใจแล้ว” ฉินเฉาหัวเราะ แต่จิ้งจอกเฒ่าซูเซียงปิงปิดทางเขาจากอิทธิพลของตระกูลซู และฉินหลิงก็เป็นหนึ่งในคนของตระกูลซู
ถ้าฉันให้เธอช่วยฉัน ตาเฒ่าซูเซียงปิงนั่น จะต้องเอาเรื่องนี้มาพูดอย่างแน่นอน เพราะอย่างนั้นฉันจะไม่ให้โอกาสเขา!
“ยังปากหวานอีก” ฉินหลิงเหมือนจะเสียใจ เธอตบไหล่ฉินเฉาเบาๆ “ในอนาคต ไว้เจอกัน”
“แล้วกอดล่ะ...” ฉินเฉาพูด พร้อมกับอ้าแขนออก
ตอนแรก เขาแค่อยากจะหยอกฉินหลิง ไม่คิดว่าเลขาสาวคนนี้จะเดินเข้ามากอดเขาจริงๆ
“จริงๆ แล้ว นายก็เป็นคนดีคนหนึ่ง....”
ข้างหูฉินเฉา ฉินหลิงทิ้งประโยคนี้ไว้ หลังจากนั้น ฉินหลิงก็หันหลังกลับ และเดินจากไป
ในอ้อมแขนของเขา ยังเหลือกลิ่นหอมของฉินหลิงอย่างเจือจาง
“พี่ฉิน ถ้าพี่ไป แล้วเราจะทำยังไง?” เมื่อเห็นฉินหลิงเดินจากไป จางลี่และเฉินหยินหยางก็เดินเข้ามา และถามอย่างน่าสงสาร
“ผู้ชายตัวใหญ่สองคน...เอิ่ม อีกคนเป็นชายตัวใหญ่ครึ่งหนึ่ง ขอฉันพักหน่อย เมื่อฉันหางานได้แล้ว ฉันจะชวนพวกนายไปดื่มแล้วกัน”
พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ไม่ลังเลอีก หันหลังกลับ และออกจากโรงเรียนไป แต่ก่อนที่เขาจะไป เขาก็ถอดเครื่องแบบยามออกก่อน รวมทั้งเครื่องหมายหน่วยโล่สีฟ้า วางไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
บนร่างของเขา ยังมีโค้ตยาวที่ซูเฟยให้ไว้อยู่
ฉินเฉาหันกลับไปมองโรงเรียนกวงหยวนด้วยท่าทางคิดคำนึง ถึงยังไง เขาก็ทำงานที่นี่มาระยะหนึ่ง และต้องจากมันไปอย่างช่วยไม่ได้ โดยเฉพาะ เขาไม่ได้อยู่จนถึงช่วงซัมเมอร์ ช่วงที่เขาจะสามารถนั่งอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน และมองดูนักเรียนสาวที่โชว์ขาขาวยามเดินผ่านไปมา
โคตรไม่ดีเลย
ฉินเฉาถอนหายใจ และใช้โอกาสนี้ที่ไม่มีใครสนใจ เขาเก็บกระเป๋าใส่เข้าไปในแหวน และจากนั้นก็เดินออกจากประตูโรงเรียน
นอกประตูโรงเรียน จอดไว้ด้วย รถโตโยต้าสีดำ แลนด์ครูซเซอร์
เมื่อเห็นฉินเฉาออกมา ชายกำยำในชุดสูทสีดำก็ออกมาจากรถ และเดินมาหาเขา
“เพื่อน มากับฉัน” สหายร่างยักษ์โบกมือให้ฉินเฉา “คุณหนูใหญ่ของเราเชิญนาย”
คุณหนูใหญ่? ฉินเฉามองไปที่รถโดยไม่รู้ตัว แต่หน้าต่างสีดำกันสายตาเขา หรือว่าจะเป็นเหลียวชาชา?
ถึงยังไง สหายร่างยักษ์นี่ก็เป็นคน เขาไม่สามารถทำอะไรฉันได้ ฉินเฉาเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋า และโดยไม่คิดเยอะ เดินไปที่แลนด์ครูซเซอร์คันนั้นอย่างไม่ลังเล
ใครจะรู้ เมื่อเขาเข้าไป เขาพลันกลายเป็นเซ่อ
ที่นั่งอยู่ในรถไม่ใช่ใครอื่น นอกจากลูกสาวของหลงเทียนเจิ้งแห่งหลงกรุ๊ป น้องสาวของเฉินสี หลงเบลล์
“เธอมาได้ไง?” ใบหน้าฉินเฉาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ทำไมฉันจะมาไม่ได้?” หลงเบลล์กลอกตาไปที่ฉินเฉา “ที่นี่ไม่ต้อนรับฉันเหรอ?”
“แน่นอนว่าไม่” ฉินเฉาเข้าไปนั่งในรถอย่างมีสไตล์ สหายร่างยักษ์ปิดประตู และค่อยๆ ออกรถ
“ฉันแค่คิดว่า เธอมาที่นี่เพื่อมองหาสาวงามที่โรงเรียนของเรา”
ฉินเฉาพูดตรงๆ
“นายอยากจะบอกว่าฉันเป็นเลสเบี้ยน ใช่มั้ย?” หลงเบลล์เป็นคนฉลาด เธอพลันเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ของฉินเฉาได้ทันที
“แฮ่ม ดีแล้วที่เธอรู้ตัว” ฉินเฉาไอแห้งออกมา
“เหอะ ช่างเป็นคนปากเสียอะไรอย่างนี้ นายก็เป็นผู้ชายตัวโตไม่ใช่หรือไง?” หลงเบลล์จ้องฉินเฉาด้วยท่าทางหยิ่งๆ
“เธอมานี่เพื่อเยาะเย้ยฉันเหรอ?” ฉินเฉาแสดงท่าทางสับสน
“แน่นอนว่าไม่” หลงเบลล์ยิ้ม “ฉันได้ยินมาว่า นายถูกเตะออกมาจากตระกูลซู ดังนั้น ฉันจึงมาที่นี่เพื่อรับนาย”
“รับฉัน?” ฉินเฉากะพริบตา “ไม่ ทำไม่ได้ ฉันไม่อยากเป็นนักเลง!”
ฉินเฉารีบแสดงจุดยืน “ยิ่งกว่านั้น ฉันสัญญากับซูเซียงปิงว่าจะหางานจริงจังทำ และเริ่มจากตำแหน่งเล็กๆ ฉันไม่สามารถเข้าร่วงแก๊งใต้ดินของเธอได้”
“หือ ใครพูดว่าฉันอยากได้นาย คนที่ทำให้ก้นฉันเจ็บเข้ามาอยู่ในแก๊ง!” หลงเบลล์ยกนิ้วกลางให้ฉินเฉาและพูด “คนเลว ฉันแค่อยากจะช่วยนายหางาน แต่ดูเหมือนว่านายจะคิดว่าอาชีพของฉันสกปรก”
“เป็นอย่างนั้นได้ยังไง!” เมื่อได้ยินคำพูดไม่พอใจของหลงเบลล์ ฉินเฉาจึงรีบพูด “ฉันแค่อยากจะหางานจริงๆ ทำ....”
“ฮึ่ม!” หลงเบลล์พ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา “นี่ง่ายมาก ฉันจัดการให้นายเรียบร้อยแล้ว!”
“โอ้?” ฉินเฉามองหลงเบลล์ คิดว่า ทำไมหญิงสาวนางนี้ถึงมาช่วยฉัน? หรือว่าเป็นเพราะว่าฉันตีเธอไปเมื่อสองวันก่อน
“ทำไมนายมองฉันด้วยท่าทางแบบนั้น!” หลงเบลล์เลิกคิ้วขึ้น พาดขาทั้งสองข้างของเธอบนตักของฉินเฉา หยิบเอาบุหรี่ 520 ออกมาจากกระเป๋า และจุดมัน “คุณหนูคนนี้ แค่อยากทำอะไรก็ทำ ตอนนี้ ฉันอยากช่วยนาย นายคิดว่าฉันทำไม่ได้เหรอ?”
“นี่ สบายมาก” ฉินเฉายักไหล่ “แต่ เธอเตรียมงานอะไรไว้ให้ฉัน? หรือว่าจะเป็นยามที่ผับ?”
ขาของหญิงสาวเรียวมาก ให้ความรู้สึกกดดันที่สมบูรณ์แบบ บนขาฉินเฉาทำให้เขารู้สึกพอใจมาก
“นายไม่คิดจะทำอย่างอื่นนอกจากยามบ้างเลยหรือไง?” หลงเบลล์สะบัดรองเท้าของเธอ เผยให้เห็นถุงเท้าขาวที่ปิดเท้าเล็กๆ สองข้างของเธอ ซึ่งหนึ่งในนั้นลอยออกมา และเตะถูกขาฉินเฉา
“นี่ ดูนี่สิ!” หลังจากเล่นเตะบนขาฉินเฉา หลงเบลล์ก็หยิบเอานามบัตรออกมาจากกระเป๋าส่งให้ฉินเฉา
“ประธานบริษัทโฆษณาเหยี่ยวฟ้า เฉินเชียง?” ฉินเฉาอ่านชื่นบนบัตร “อะไร หรือว่าเธอเป็นเมียน้อยของเขา?”
“ไปตายซะ!” หลงเบลล์สะบัดเท้าเตะใส่หน้าอกฉินเฉา แต่หน้าอกฉินเฉาแข็งราวกับเหล็ก ดังนั้นเท้าเล็กๆ ของเธอจึงเจ็บแทน
“นี่คือหนึ่งในเพื่อนของฉัน ถ้านายไปหาเขา เขาจะให้งานนาย”
“บริษัทโฆษณา ท่าทางดูดีนี่” แต่ฉินเฉายังถามอย่างกังวล “เขาไม่ใช่นักเลงใช่มั้ย?”
“เหอะ หรือว่าฉันคนนี้จะต้องรู้จักแต่พวกคนจากโลกใต้ดินเท่านั้นหรือไง?” หลงเบลล์ย่นคิ้ว และจ้องมาที่ฉินเฉา “วางใจเถอะ นี่เป็นบริษัทดี ธุรกิจโฆษณาก็ไปได้ดีในอุตสาหกรรมนี้ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเข้าไปได้ ดังนั้น นายควรจะมีความสุขนะ!”
“เอาล่ะ เอาล่ะ แล้วฉันต้องทำอะไรที่นั่น? หรือว่าจะให้ฉันก๊อบปี้เอกสาร หรือว่าอย่างอื่น?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!” หลงเบลล์ยกมือยอมแพ้ “เมื่อนายไปถึง นายก็ถามเอาเองแล้วกัน”
“หา?” ฉินเฉามึนงง
“ฉันบอกเรื่องของนายไปแล้ว ดังนั้น นายแค่เอานามบัตรนี่ไป และแสดงให้พวกเขาดู มันมีลายเซ็นของฉันอยู่ข้างหลัง”
หลงเบลล์ชี้ไปที่นามบัตร ฉินเฉาพลิกดู และเห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมืออย่างงดงามอยู่ จริงอยู่ ที่หญิงสาวนางนี้ดุร้าย แต่ลายมือของเธอก็ยังงดงาม
จบตอน
280K
