ทางฝั่งของอรวราและภาคินก่อนที่แพรใสจะกลับมา ทางด้านของภาคินหลังจากที่ส่งแพรใสถึงบริษัทแล้ว บอกตามตรงเลยเขายอมรับว่าเขาไม่โอเคที่แพรยอมให้อรจะทำอะไรกับของของตัวเองก็ได้ แต่เขาก็เข้าใจนะว่าแพรไม่อยากมีปัญหาอะไรมาก เพราะยังไงก็ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันไปอีกนาน แล้วเขาก็โกรธอรมากเช่นกัน วันนี้เขาจึงตั้งใจว่าจะต้องเข้าไปคุยกับอรให้ได้ แต่คงต้องเข้าไปคุย่เย็นๆเพราะตอนนี้เขามีนัดซะก่อน อีกอย่าง่เย็นๆน้าจันคงกลับมาแล้ว จะได้ไม่เหมือนเขากับอรอยู่กันแค่สองต่อสอง
วันนี้ภาคินมีนัดเจอกับเพื่อนสนิทของเขาที่สนิทมาั้แ่สมัยมหาลัยจนไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยกัน หลังจากเรียนจบกลับมา พวกเขาก็ยังไม่ได้เจอกันเลย บวกกับวันนี้ เก้า ก็ได้นัดให้พวกเขามาเจอกันที่ร้าเหตุการณ์นอาหารดังแห่งหนึ่ง เลยถือโอกาสนี้มาพบปะ สังสรรค์กันสักหน่อย
ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ตอนนี้ภาคินมาถึงร้านอาหารที่เขากับเพื่อนมานัดเจอกันในวันนี้แล้ว ส่วนสองคนนั้นตอนนี้นะมาถึงแล้ว
ภายในร้านอาหาร
"เห้ยไอคินมาแล้วเว้ย" เก้าตัวชวนในวันนี้ดีใจมากที่ภาคินเพื่อนเลิฟของเขาก็มาถึงสักที เก้าเรียกได้ว่าเป็คนที่ชอบการสังสรรค์มากที่สุดในกลุ่ม ส่วนอีกฝั่งหนึ่งคือ ภูผา เป็เด็กเรียนแล้วก็เป็คนเงียบๆเรียกได้ว่า คนละขั้วกับเก้าเลยแต่สุดท้ายพวกเราก็มาสนิทกันได้ล่ะนะ
" ไง ไอเก้า ไอผา ไม่เจอกันนานพวกมึงเป็ยงัยบ้างว่ะ "
" จะเป็ไงได้ล่ะว่ะ อย่างที่เห็นเว้ยโคตรสบาย " ภาคินส่ายหัวให้กับคำตอบของเก้า เพราะมันก็สบายตลอดเคยเห็นมันเครียดที่ไหนกัน
" แล้วมึงอะผา ่นี้เป็งัย " "่นี้ก็เรื่อยๆแหละ ที่บริษัทก็ไม่มีปัญหาอะไร " เห็นภูผาเงียบๆแบบนี้ นอกจากเรียนเก่งแล้วยังรวยด้วย แถมยังมีบริษัทเป็ของตัวเองอีก กลุ่มภาคินเป็เหมือนกลุ่มที่รวมมันสมองมาอยู่กลุ่มเดียวกันเพราะทั้งภูผากับเก้านั้นเรียนเก่งทั้งคู่ แถมสองคนนั้นยังรวยอีกต่างหาก ส่วนภาคินนั้นอยู่ในฐานะปานกลางไม่ได้รวยมากขนาดนั้น
" เออนานๆทีมาเจอกันก็สนุกกันสักหน่อยดิ" มาแล้วสินะตัวเปิดจะเป็ใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ เก้า แต่ก็จริงอย่างที่เก้าพูดกว่าจะได้เจอกันทั้งทีก็ต้องสนุกหน่อย
หลังจากที่ดื่มกันไปได้สักพัก ทั้งสามคนต่างก็ถามสารทุกข์สุกดิบกันไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะเข้าเื่ที่เป็ประเด็นที่น่าสนใจของวันนี้และแน่นอนคนถามก็ไม่ใครอื่นไกล เป็เก้าอีกนั่นแหละ
"ไอคิน แล้วนี่มึงั้แ่กลับมาเนี่ย ได้เจอน้องอรกับน้องแพรบ้างยังว่ะ"
"เจอแล้วล่ะ พวกน้องสบายดี"
"แล้วพอได้เจอพวกน้องรู้สึกยังไงว่ะ"
"รู้สึกยังไงคืออะไรว่ะ"
"ก็มึงรู้สึกยังไงกับพวกน้องงัย"
...
"เอาง่ายๆนะคำถามของไอเก้านะ คือมันอยากรู้ว่าระหว่างน้องอรกับแพร มึงชอบคนไหนงัย"
" กู... คือ"
หลังจากคุยสนุกกับเก้าและภูผามาตลอดทั้งวันก็ถึงเวลาสักที ที่ภาคินจะต้องไปหาอรวราเพื่อคุยอะไรบางอย่าง
เวลา 18:00 ภาคินนั้นได้มาถึงบ้านของอรแล้ว เขายืนชั่งใจอยู่สักพักหนึ่งว่าจะคุยดีหรือไม่จนได้ตัดสินใจว่าวันนี้เขาจะต้องคุยกับอรให้ได้จึงไม่ลังเลที่จะเข้าไปในบ้าน ภาคินที่เข้ามาในบ้านแล้วแต่ยังไม่เห็นใครอยู่ในบ้านเลยสักคน (ถ้างั้นคงต้องกลับก่อนล่ะมั้งค่อยไว้มาใหม่ล่ะกัน) ในขณะทีภาคินกำลังเดินหันหลังกลับนั้น แก้วที่เดินออกมาจากในครัวพอดิบพอดีเห็นเข้า จึงเรียกภาคิน
" อ้าวนั่น ตาคินเองหรอ "
"น้าแก้ว.. สวัสดีครับ"
"สวัสดีจ้ะ" แก้วรับไหว้ภาคินก่อนจะถามภาคินว่า "มาหาแพรหรอลูก ถ้าแพร ตอนนี้ยังไม่กลับเลย คงอีกสักพักหนึ่งนะ "
"ผมไม่ได้มาหาแพรหรอกครับน้าจัน ผมมาหาอรนะครับ"
"คุณอรหรอ ตอนนี้คุณอรแกอยู่ข้างบนนะ เดี๋ยวน้าไปเรียกให้นะ เราก็รออยู่ตรงนี้ก่อนสิ "
"ขอบคุณมากครับน้าจัน" ภาคินที่ได้รู้ว่าตอนนี้อรอยู่ที่บ้านแล้วเขาจึงรออรอยู่ข้างล่าง
แก้วที่ขึ้นไปเรียกอรสักพักหนึ่งก็ลงมาหาภาคินที่นั่งรออยู่ข้างล่างพร้อมกับอรวรา แต่สีหน้าของอรวรานั้นบ่งบอกได้ชัดเจนว่ายังโกรธเขาอยู่ ภาคินมองหน้าอรวราสักพักใหญ่จนแก้วที่สังเกตุเห็นก็รู้ได้ทันทีว่า ภาคินคงมีเื่บางอย่างที่อยากคุยกับอรวราจึงปลีกตัวออกไป
ตอนนี้ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านเหลือแค่ภาคิณ กับ อรวรา สองคนเท่านั้น
"อร พี่รู้ว่าเราโกรธพี่อยู่ พี่ไม่มีคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้น ถ้าเราจะไม่คุยกับพี่เลยก็ไม่เป็ไร แต่ไม่ว่ายังพี่ก็ยังอยากจะคุยกับเราอยู่ดี พี่หวังว่าสักวันหนึ่งอรจะหายโกรธพี่นะ"
"หายโกรธหรอค่ะ พี่ภาคินคงไม่เข้าใจหรอกค่ะความรู้สึกของคนที่รอที่ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมามั้ย พี่รู้มั้ย ว่าอรทั้งโกรธทั้งน้อยใจ พี่แค่ไหน "
"พี่ขอโทษอร แต่ตอนนี้พี่กลับมาแล้วพี่จะไม่หายไปไหนอีกแล้วพี่จะอยู่ที่นี่โอเคมั้ย"
อรที่พูดพร้อมกับน้ำตาได้ยินแบบนั้น เธอก็ยิ่งร้องไห้ใหญ่ พอได้ยินแบบนั้นแล้วความรู้สึกโกรธตอนแรกก็หายเป็ปลิดทิ้งมันถูกแทนที่ด้วยความดีใจ ดีใจที่เธอรู้ว่าภาคินยังแคร์เธออยู่ ไม่รอช้าอรวราก็พุ่งเข้าไปกอดภาคินทันที ภาคินที่ตอนแรกตั้งตัวไม่ทันเขาแทบจะไม่คิดด้วยซ้ำว่าอรจะพุ่งเข้ามากอดแบบนี้ ภาคินจึงกอดตอบกลับอร แต่การกอดของ2คนนี้ มีความคิดและความรู้สึกที่ต่างกัน อรกอดภาคินด้วยความรู้สึกโหยหาและคิดถึงภาคินในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่เธอแอบรัก ส่วนภาคินกอดด้วยความเอ็นดูน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น แต่จะมีใครรู้ล่ะว่ามันคือความรู้สึกแบบไหนนอกจากเ้าตัวเอง แม้กระทั่งแพรใสที่เห็นเหตุการณ์พอดีก็ยังคิดเลยว่าสองคนนั้น คงได้สารภาพความในใจกันไปแล้ว ส่วนแก้วที่เดินเข้ามาเห็นพอดึเธอก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน เธอไม่รู้ว่าควรทำยังไงดียิ่งแก้วหันไปเห็นแพรใสก็ยิ่งอดสงสารแพรใสไม่ได้ ผู้หญิงถึง2คนที่แอบชอบคนคนเดียวกัน สุดท้ายแล้วคนที่แพ้ก็คือลูกสาวของเธอเอง แพรใสที่ไม่อาจทนยืนมองได้จึงรีบหันหน้าหนีก่อนจะตัดสินใจเดินเล่นอยู่ข้างนอกบ้านสักพักหนึ่ง ให้ สายลม, ท้องฟ้ายามที่มีสีดำปกคลุมเต็มผืนฟ้าและความเงียบช่วยบรรเทาความเศร้าของเธอในครั้งนี้ได้
1K
