ตอนที่ 29 วงเวทผสาน
อักขระเวทมนตร์ใต้เท้าถิงถิงส่องแสงสว่างจ้า
ลมหนาวเริ่มหมุนวนรอบเวที
พื้นสนามถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว
ผู้ชมหลายคนถอยหนีด้วยความหวาดหวั่น
“นี่มันพลังระดับไหนกัน…”
“นักเรียนจริงเหรอเนี่ย!?”
บนเวที
ถิงถิงยกดาบขึ้นช้าๆ
วงเวทสามชั้นหมุนซ้อนกันด้านหลังเธอ
เวทน้ำแข็ง
เวทลม
และเวทเสริมพลัง
“นี่คือสกิลที่ฉันยังควบคุมได้ไม่สมบูรณ์…”
เธอมองซูผิงด้วยสายตาจริงจัง
“ระวังตัวด้วย”
ทันใดนั้น
ฟู่ม!!
พายุน้ำแข็งขนาดั์ะเิออกจากเวที
เศษน้ำแข็งนับพันพุ่งกระจายราวคมมีด
ผู้ตัดสินรีบสร้างม่านพลังป้องกันทันที
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงปะทะดังต่อเนื่อง
ด้านในพายุ
ซูผิงยืนนิ่งอยู่กลางแรงกดดันมหาศาล
เปลวเพลิงสีดำรอบตัวเริ่มสั่นไหว
“น่าสนใจ…”
เขากำหมัดแน่น
ั้แ่เข้าสู่มหาวิทยาลัยมานี่เป็ครั้งแรกที่มีคนกดดันเขาได้ขนาดนี้
ทันใดนั้น
ถิงถิงพุ่งทะลุพายุเข้ามา
ดาบในมือถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งสีฟ้าเข้ม
“เพลงดาบเหมันต์ขั้นสอง!”
ฉัวะ!!
ดาบฟันลงกลางอากาศ
เงาดาบน้ำแข็งขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือเวทีก่อนพุ่งลงมาราวูเาถล่ม
ผู้ชมหลายคนหน้าซีด
“เวทีจะพังไหมนั่น!?”
แต่ซูผิงกลับไม่ถอย
เปลวเพลิงสีดำเริ่มรวมตัวที่แขนขวา
อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นจนแม้แต่น้ำแข็งรอบสนามยังละลาย
จากนั้น—
ตูม!!
เขาชกหมัดขึ้นไปตรงๆ
หมัดปะทะเงาดาบกลางอากาศ
่วินาทีนั้นทั้งสนามเงียบสนิท
ก่อนจะเกิด—
บึ้มมมม!!!
แรงะเิมหาศาลกวาดทุกสิ่งออกไป
ม่านป้องกันของผู้ตัดสินแตกร้าวทันที
ฝุ่นควันปกคลุมทั่วสนาม
หลายคนมองไม่เห็นแม้แต่บนเวที
เวลาผ่านไปหลายอึดใจ
เมื่อฝุ่นเริ่มจางลง
ภาพที่ปรากฏทำให้ทุกคนตกตะลึง
พื้นเวทีแตกออกเป็หลุมขนาดใหญ่
ถิงถิงหอบหายใจหนักมือที่ถือดาบสั่นเล็กน้อย
ส่วนซูผิงยังยืนอยู่ที่เดิม
แต่แขนขวาของเขามีรอยเืไหลออกมา
ถิงถิงหัวเราะเบาๆ
“นายเป็สัตว์ประหลาดจริงๆ”
ซูผิงมองแผลตัวเอง ก่อนตอบเรียบๆ
“เธอก็ไม่เลว”
ผู้ชมทั้งสนามเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนเสียงเชียร์จะะเิขึ้นทันที
“สุดยอดดด!!”
“นี่มันระดับอาจารย์แล้ว!”
“ใครชนะกันแน่!?”
แต่ในจังหวะนั้นเอง
ฉึก!
เสียงบางอย่างแตกร้าวดังขึ้นใต้เวที
ชายชราผมขาวสีหน้าเปลี่ยนทันที
“ถอยออกจากเวทีเดี๋ยวนี้!”
ยังพูดไม่ทันจบ
ตูมมม!!
พื้นสนามทั้งลานะเิออกจากด้านล่าง
มือสีดำขนาดั์พุ่งทะลุขึ้นมา
พลังมารมหาศาลปกคลุมทั่วสนามในพริบตา
เสียงกรีดร้องดังระงม
“อสูรมาร!!”
“ทำไมมันมาอยู่ใต้สนามได้!?”
ผู้คนแตกตื่นหนีกันอลหม่าน
ส่วนกลางหลุมั์
ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ
พร้อมเสียงหัวเราะแหบต่ำที่ทำให้ทุกคนขนลุก
“ในที่สุด…ผนึกก็แตก…”
บนอัฒจันทร์
ชายหน้ากากแห่งวิหารเงายืนมองภาพนั้นเงียบๆ
ก่อนยิ้มมุมปาก
“เริ่มแล้วสินะ…”
ส่วนซูผิงจ้องอสูรมารตรงหน้า
เปลวเพลิงสีดำบนร่างลุกโชนรุนแรงกว่าที่เคย
เหมือนกำลังตอบสนองต่อบางสิ่ง
……จบตอน……