เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        # เมฆา สืบสู้ผี  

        *Series 2: สมุดบันทึกมรณะ*

        # ตอนที่ 1: หน้าสุดท้ายที่เขียนเอง

        ค่ำคืนฝนตกหนักในกรุงเทพฯ  

        ห้องพักหรูชั้น 32 ของคอนโดริมแม่น้ำเ๽้าพระยา

        “ธนา” นักเขียนนิยายสยองขวัญชื่อดังวัย 42 ปี ถูกพบเป็๲ศพนั่งพิงโต๊ะทำงาน คอหักบิดไปด้านหลัง ตาเบิกกว้าง ปากอ้ากว้างค้างเหมือนกำลังกรีดร้องแต่ไม่มีเสียงออกมา  

        บนโต๊ะมีสมุดบันทึกปกหนังสีดำเล่มหนา เล่มใหม่เอี่ยมที่เขาเพิ่งเริ่มเขียนเมื่อสัปดาห์ก่อน  

        ชื่อเ๱ื่๵๹ที่ปก: “ความตายของธนา”

        ริต้าได้รับมอบหมายคดีนี้เพราะธนาเคยเป็๲พยานในคดีเก่าของเธอ เธอเดินเข้าห้องเกิดเหตุพร้อมทีมนิติวิทยาศาสตร์

        สิ่งแรกที่เธอเห็นคือสมุดบันทึกที่เปิดค้างไว้หน้าสุดท้าย

        ตัวหนังสือเขียนด้วยลายมือของธนาเองทุกตัว

        เนื้อความหน้าเพจสุดท้ายบรรยายการตายของเขาแบบละเอียดยิบ  

        ๻ั้๫แ๻่เวลาที่เขานั่งลงเขียนตอนตีสอง  

        ความรู้สึกหนาวที่เริ่มต้นจากปลายนิ้ว  

        เสียงหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ  

        จนถึงวินาทีที่ “บางอย่าง” โอบรัดคอเขาจากด้านหลังและบิดอย่างแรง

        ริต้าขมวดคิ้ว “เขาเขียนพยากรณ์การตายของตัวเอง?”

        หัวหน้าทีมนิติฯ ส่ายหัว “ไม่ใช่พยากรณ์ครับ วันที่และเวลาตรงเป๊ะกับที่เราประมาณการตาย ไม่มีร่องรอยบุกรุก ไม่มี DNA แปลกปลอม ไม่มีกล้องวงจรปิดจับภาพใครเข้าออก”

        นิชาที่ตามมาชันสูตรศพเบื้องต้น พูดเสียงต่ำ  

        “คอหักจากแรงบิดมหาศาลเหมือนถูกกอดรัด แต่ไม่มีรอยช้ำภายนอกเลยสักจุด เหมือนกันกับคดีเก่าๆ ที่เราเคยเจอ”

        ริต้าถอนหายใจยาว เธอหยิบสมุดบันทึกใส่ถุงหลักฐานอย่างระวัง

        “ฉันรู้จักคนที่อาจช่วยได้”

        คืนนั้น อพาร์ตเมนต์เก่าของเมฆา

        ริต้าส่งสมุดบันทึกที่ใส่ถุงหลักฐานให้เมฆาดูผ่านกระจกใส

        เมฆาไม่ได้แตะสมุดโดยตรง เขาแค่มองปกและหน้าสุดท้ายจากระยะไกล

        อุณหภูมิในห้องลดลงเบาๆ นิชาที่นั่งข้างๆ สังเกตเห็นไอขาวจากลมหายใจของตัวเอง

        เมฆาพูดเสียงต่ำ “มันไม่ใช่สมุดธรรมดา”

        ริต้าถาม “หมายความว่าไง?”

        “ทุกตัวหนังสือในนี้… มีพลังงานจากความกลัวของคนเขียนติดอยู่ มันไม่ได้แค่บันทึกความตาย มัน ‘ดูด’ ความกลัวลึกๆ ของธนา แล้วทำให้มันเป็๞จริง”

        นิชาหัวเราะเบาๆ แต่ไม่มั่นใจ “นายพูดเหมือนมันมีชีวิต”

        เมฆามองเธอนิ่ง “มันไม่มีชีวิต แต่มัน ‘ตอบสนอง’ ต่อความกลัวของคนที่เขียนหรือคนที่อ่าน”

        ริต้าถามต่อ “แล้วเราจะทำยังไงกับมัน?”

        เมฆาตอบ “อย่าเพิ่งเปิดอ่านเนื้อเ๹ื่๪๫ทั้งหมด โดยเฉพาะคนที่เขียนหรือคนที่… มีความลับที่กลัวที่สุด”

        นิชาและริต้ามองหน้ากัน

        แล้วนิชาก็พูดขึ้น “ฉันต้องเอาไปวิเคราะห์หมึกและกระดาษในแล็บก่อน”

        เมฆาพยักหน้า “ทำได้ แต่ห้ามอ่านเนื้อเ๹ื่๪๫เด็ดขาด”

        เช้าวันถัดมา ห้องแล็บนิติวิทยาศาสตร์

        นิชาใส่ถุงมือ เปิดสมุดอย่างระวังภายใต้กล้องจุลทรรศน์และเครื่องสแกนสารเคมี

        เธอพลิกไปหน้าที่สองของบันทึก

        ตัวหนังสือเขียนด้วยลายมือธนาเหมือนเดิม

        แต่เนื้อหา… ไม่ใช่สิ่งที่ธนาเคยเขียนตอนมีชีวิต

        มันเขียนถึง “นักเขียนคนต่อไปที่เปิดสมุดเล่มนี้”

        และบรรยายว่าเขาจะตายยังไง

        นิชาอ่านแค่สองบรรทัดแรก ก็รู้สึกหนาวสันหลังวาบ

        เธอปิดสมุดทันที หัวใจเต้นแรง

        แล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาเมฆาเสียงสั่น

        “เมฆา… มันเขียนถึงคนต่อไปแล้ว”

        ปลายสายเงียบครู่หนึ่ง

        “ใคร?”

        นิชากลืนน้ำลาย “มันเขียนถึง… นักเขียนชื่อดังอีกคนหนึ่ง ชื่อ ‘พล’ ที่ธนาเคยทะเลาะกันเ๹ื่๪๫ลิขสิทธิ์เมื่อปีก่อน”

        เมฆาถามต่อ “แล้วตอนนี้พลอยู่ไหน?”

        นิชาตอบเสียงแหบ “กำลังนั่งเขียนนิยายเล่มใหม่… ในห้องทำงานส่วนตัว”

        กล้องตัดไปที่บ้านพล นักเขียนวัย 45 ปี ที่กำลังนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ในห้องมืด

        บนโต๊ะข้างหน้าเขา มีสมุดบันทึกปกหนังสีดำเล่มใหม่เอี่ยมวางอยู่

        เขาไม่รู้ว่าได้มันมาจากไหน

        มีแต่โน้ตสั้นๆ แนบมา

        “ของขวัญจากแฟนคลับนิรนาม – อ่านแล้วจะติดใจ”

        พลยิ้มมุมปาก หยิบปากกาขึ้นมา

        แล้วเปิดหน้าที่หนึ่ง

        จบตอนที่ 1

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*