ภรรยาในพันธสัญญาของบอส - Bosss Proposal - ตอนที่ 10 ร่วมห้อง_[2]

เธอชั่งใจครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจแง้มประตูให้กว้างขึ้น เดินเข้าไปดูว่าเขามีไข้หรือไม่สบายตรงไหนหรือไม่จึงผล็อยหลับเช่นนั้น

ภัทรกรหายใจสม่ำเสมอ ใบหน้ากับร่างกายดูปกติดีเนื้อตัวไม่ได้ร้อนตามที่เธอฉวยโอกาสสัมผัสแขน กับแก้มเขาด้วยหลังมือเบาๆ ระวังไม่ปลุกให้เจ้าตัวตื่น

เธอรู้ว่าควรออกไปจากห้องนอนของเขาได้แล้วแต่ยังอ้อยอิ่งอยากอยู่ต่ออีกสักพัก หญิงสาวกวาดสายตามองห้องหับสะอาดสะอ้านที่ตัวเองเป็นคนดูแลทำความสะอาดให้ทุกวัน และชื่นชมความเป็นคนมีระเบียบเรียบง่ายของคุณสามีซึ่งมีส่วนทำให้ห้องนี้สบายตาน่าอยู่เป็นที่สุด

หมอนขนเป็ดบนเตียงเป็นตัวช่วยที่ทำให้เธอได้กอดเขาเป็นตัวแทนของเขาหลายครั้งตอนเข้ามาทำความสะอาด กอด ซบแก้มกับปลอกหมอนนุ่มถูไถจนพอใจแล้วตบจนฟูหนุนนอนสบายเตรียมไว้ให้เขาทุกๆ วัน

เรือนร่างบางย่อตัวลงเพื่อยื่นใบหน้าเข้าไปไกล ลอบสังเกตคนหลับตาพริ้ม หายใจสม่ำเสมอ

รอยยิ้มภูมิใจแฝงด้วยความรักเอ่อท้นปรากฏบนใบหน้าสวยดวงตาคู่โตมีประกาย เธอทั้งรักและยกย่องความสามารถความทุ่มเทให้กับหน้าที่การงานของเขา

…ให้มองทั้งคืนก็ไม่เบื่อด้วยซ้ำไป

ด้วยความซุกซนหญิงสาวยกมือข้างขวาไล่ตามกรอบใบหน้าสวยระวังไม่ให้ปลายนิ้วมือแตะสัมผัสจนปลุกเขาตื่น

ปลายนิ้วไล่ผ่านเรียวคิ้วดกหนาทว่าเป็นทรง ดวงตา จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเป็นกระจับได้รูป

ทั้งหมดทั้งมวลนั้นล้วนเป็นของเธอทั้งสิ้น ตราบใดก็ตามที่พวกเขายังคงสถานะแต่งงานมันจะเป็นเช่นนี้ตลอดเวลา 23 เดือนที่เหลืออยู่ตามพันธสัญญา

การได้มองเขาในระยะเท่านี้มันก็สุขใจมากมายแล้วสำหรับคนแอบรัก

รอยยิ้มซึ่งเต็มไปด้วยความรักเมื่อครู่แฝงความเศร้าสร้อยเล็กๆ เมื่อตระหนักได้ว่าคงไม่มีวันได้เอ่ยปากสารภาพความรู้สึกกับเขา

หญิงสาวผ่อนลมหายใจเก็บมือไม้ไว้ข้างตัวเช่นเดิมกำลังจะก้าวเดินออกจากห้องปล่อยให้เขานอนพักผ่อนต่อทว่ามือเรียวหนากลับคว้าหมับตรงข้อมือรั้งเอาไว้ส่งผลให้ร่างบางหยุดชะงักด้วยอาการตกใจ

“คะคุณยังไม่หลับเหรอคะ”

“หลับครับ แต่ถูกคุณปลุกให้ตื่น” ภัทรกรดึงให้หญิงสาวกลับมายืนตรงตำแหน่งเดิม ไม่ปล่อยมือจากแขนเรียวเล็ก

คนถูกจับได้ว่าย่องเข้าห้องทำหน้าตาแตกตื่น

“บัวแค่เดินผ่าน ก็เลยเดินมาดูเห็นว่าคุณหลับแต่เปิดคอมพิวเตอร์ทิ้งไว้” เธอละล่ำละลักบอก

“ผมไม่ได้ปรักปรำสักหน่อยว่าคุณแอบย่องเข้ามาทำมิดีมิร้ายในห้องของผม” น้ำเสียงของเขาฟังอ่อนโยนพอๆ กับสีหน้าและแววตาอีกทั้งแฝงความขบขันเล็กๆ เพราะอาการตื่นๆ ของสาวเจ้า

หัวใจหญิงสาวยิ่งเต้นระทึกเมื่อมือแข็งแรงกระตุกมือให้เรือนร่างเล็กกว่าเซล้มแหมะบนตัก

แขนของเขาโอบตัวคล้ายจะกักเธอไว้

“คุณภรีม” เธอเรียกชื่อเขาเสียงเขียวรู้ตัวว่าโดนแกล้งเข้าให้

“ครับ” คนใบหน้าหล่อเหลาไม่มีท่าทีทุกข์ร้อน

“ปล่อยเถอะค่ะ บัวจะไปนอน”

“ง่วงแล้วเหรอ”

เธอไม่รู้ว่าเขากำลังเล่นอะไร แต่ใบหน้าสุกปลั่งแก้มนวลแดงระเรื่อด้วยเลือดฝาด หัวใจเต้นโครมครามเลือดลมสูบฉีดเร็วกว่าปกติ

“ค่ะ”