(จบ) พลิกตำนานสามก๊ก

บทที่ 54 มีลูกศิษย์เช่นเจ้าช่างเป็นความอัปยศจริง ๆ!

ตกเย็น โลติดจัดงานเลี้ยงฉลอง และให้รางวัลแก่ทหารทั้งสามกองทัพ

เล่าเจี้ยงพาพวกฮองตงสามคน ส่วนเล่าปี่พากวนอูและเตียวหุยไปเข้าร่วมด้วย

โลติดที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เชิญผู้บัญชาการเล่านั่งถัดจากเขา แม้เล่าเจี้ยงปฏิเสธหลายครั้ง แต่แม่ทัพชำนาญบุ๋นก็ไม่ยอม เด็กหนุ่มจึงทำได้เพียงนั่งลง

ขุนพลภายใต้บังคับบัญชานั่งลงทีละคน กว่าจะคราวเล่าปี่นั่ง ก็เป็นตำแหน่งที่ค่อนข้างไกลแล้ว

สิ่งนี้ทำให้เตียวหุยไม่พอใจ หากไม่ใช่เพราะผู้นำกำชับครั้งแล้วครั้งเล่า จักต้องเอะอะโวยวายขึ้นมาอีกแน่

โลติดยกจอกสุราขึ้น เอ่ยเสียงกังวาน

“แม่ทัพทุกท่าน ครานี้สามารถเอาชนะเตียวก๊กหัวหน้ากลุ่มโจรโพกผ้าเหลืองได้ คงไม่พ้นความช่วยเหลือจากพวกท่าน! ข้าขอดื่มให้ทุกท่านที่อยู่ตรงนี้! ดื่ม!”

“ศึกครานี้ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะกลยุทธ์ของท่านรองแม่ทัพ พวกเราจะกล้ารับความดีความชอบได้อย่างไร! ขอดื่มให้ท่านรองแม่ทัพ ดื่ม!”

โลติดยิ้มเปื้อนหน้า มีความสุขมากกับคำชมของลูกน้องใต้บัญชา

เหตุใดคนประจบสอพลอถึงได้รับความโปรดปรานอยู่ตลอดเวลา นั่นเพราะไม่ว่าใครก็ปฏิเสธคำชมไม่ได้

กระทั่งแม่ทัพสายบุ๋นเองก็ไม่เว้น เดิมทีเขาเป็นนักปราชญ์อยู่แล้ว ภายในใจลึก ๆ ย่อมคิดว่าตัวเองสมควรได้รับคำชม

“คลื่นลูกนี้มีการพลิกผันมากมายและเต็มไปด้วยอันตราย ทว่ารางวัลก็ยิ่งใหญ่เช่นกัน!”

"ศึกครานี้ มีแต่กองทัพเราที่สังหารโจรโพกผ้าเหลืองไปมากกว่าสี่หมื่นคน!"

“พวกโจรโพกผ้าเหลืองหลบหนีกันอลหม่าน เหยียบย่ำกันเอง ฆ่ากันเองไม่ต่ำกว่าหมื่นคน”

โลติดเล่าถึงชัยชนะอย่างภาคภูมิใจ ไม่ว่ากระบวนการจะเป็นเช่นไร ผลลัพธ์ก็คือชัยชนะอันยิ่งใหญ่

"ยอดเยี่ยม!"

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

“คุ้มค่าสำหรับการต่อสู้จริง ๆ!”

“ต้องขอบคุณท่านแม่ทัพที่ไปเสี่ยงอันตรายด้วยตัวเอง ถึงทำให้เราได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่ในครานี้”

โลติดลูบเครามือหนึ่ง ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจ

“ศึกครานี้ได้ทำลายพลังชีวิตของกองทัพโพกผ้าเหลือง กลุ่มโพกผ้าเหลืองในแคว้นกิจิ๋วจักต้องพ่ายในเร็ววัน!”

“ท่านรองแม่ทัพเกรียงไกรยิ่งนัก!”

“ท่านรองแม่ทัพวางกลยุทธ์ได้แยบยลนัก หัวหน้าโจรเตียวก๊กจักต้องยื่นหัวมาให้ฆ่าแน่!”

“ท่านรองแม่ทัพบัญชาการได้ยอดเยี่ยม ใยต้องกังวลว่ากลุ่มโพกผ้าเหลืองล่มสลายหรือไม่ด้วย ฮ่า ๆ ๆ”

…

คำชมจากทั่วทุกโต๊ะ ทำให้โลติดมีสีหน้าแดงเรื่อ มุมปากมิอาจหุบได้ และดื่มกับแม่ทัพทั้งหลายต่อไปไม่หยุด

หลังจากดื่มไปสามจอก บรรยากาศงานเลี้ยงก็มาถึงจุดสำคัญ และใบหน้าทุกคนต่างเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

แน่นอนว่า… ยกเว้นอยู่คนหนึ่ง

โลติดกระแอมเบา ๆ จนทั่วบริเวณค่อย ๆ เงียบลง ทุกคนต่างมองไปยังรองแม่ทัพ

“ผู้บัญชาการเล่าเป็นคนฉลาดมีกลยุทธ์มาก เจ้าคิดว่ากองทัพเราควรจะดำเนินการเช่นไร?”

เล่าเจี้ยงเผยสีหน้าครุ่นคิด แต่ก่อนที่เขาจะได้พูด ก็ได้ยินเสียงตะโกนก้องดังมาจากไกล ๆ

“มีอะไรให้ต้องคิดกัน ยามนี้เตียวก๊กกลัวปอดแหก เราแค่นำทัพบุกโจมตีกดดันเข้าไป โจรโพกผ้าเหลืองจะกล้าต้านทานได้รึ?”

เตียวหุยหน้าแดงก่ำ ลุกขึ้นอย่างโงนเงน ไม่รู้ว่าดื่มเหล้าไปเท่าไรแล้ว

โลติดเกรี้ยวกราด เขาตบโต๊ะอย่างแรง พลางชี้หน้าด่าเจ้าคนถ่อยยกใหญ่

“แม่ทัพเรากำลังหารือเรื่องการศึกกันอยู่ จะให้คนวิกลจริตเช่นเจ้ามาอวดโอหังอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”

ครั้งนี้รองแม่ทัพโกรธมากจริง ๆ เตียวหุยยั่วยุเล่าเจี้ยงครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย

เล่าปี่รีบลุกขึ้นเดินไปตรงกลาง และคุกเข่าลง

“ขออภัยท่านอาจารย์ เอ๊กเต๊กดื่มไปมาก ขอท่านอาจารย์อย่าถือโทษ”

เตียวหุยผู้โดนรองแม่ทัพตะคอกเสียงดังก็สร่างเมาขึ้นมาไม่น้อย และนิ่งค้างอยู่ที่เดิมไม่กล้าพูดอะไรอีก

“อาจารย์อะไรกัน! มีลูกศิษย์เช่นเจ้าช่างเป็นความอัปยศของข้านัก!”

“หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความดีความชอบที่พวกเจ้าสามคนช่วยเหลือ พวกเจ้าจะมานั่งอยู่ในที่แห่งนี้ได้หรือ?”

“แม้แต่ลูกน้องยังควบคุมไม่ได้ ยังคิดจะนำทัพออกรบอีกหรือเล่าปี่?”

ศิษย์ไม่ได้ความมีใบหน้าแดงก่ำ หาใช่เมามาย แต่รู้สึกอับอายยิ่งนัก

“ท่านรองแม่ทัพพูดถูก ต่อไปข้าจะควบคุมให้เข้มงวดกว่านี้ โปรดอภัยด้วย”

โลติดเห็นอีกฝ่ายคารวะอย่างนอบน้อม ก็ไม่ตำหนิเหน็บแหนมอะไรอีก

“แล้วความเห็นเจ้าล่ะ?”

“!?”

เล่าปี่เห็นอีกฝ่ายคำนึงถึงตัวเอง ก็รู้สึกยินดีขึ้นมาแวบหนึ่ง นี่คือโอกาสในการแสดงฝีมือ!

ทว่าครุ่นคิดอยู่นาน… ชายหน้าหยกก็คิดอะไรไม่ออกจริง ๆ 

“ข้าเห็นด้วยกับความคิดของเอ๊กเต๊ก”

โลติดมองเขาด้วยความผิดหวังพลางโบกมือไล่ บ่งบอกให้กลับไปนั่ง จากนั้นก็หันไปหาผู้บัญชาการหนุ่ม

เล่าเจี้ยงระบายยิ้มกลับมา แล้วลุกขึ้น

“ตอนนี้กลุ่มโพกผ้าเหลืองได้รับความพ่ายแพ้ครั้งใหม่ ขวัญกำลังใจย่ำแย่ ก็สมเหตุสมผลที่จะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์แล้วเดินหน้าบุกต่อไป”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เตียวหุยแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง พลางมองผู้บัญชาการหนุ่มอย่างเหยียดหยาม

“ข้าก็คิดว่าเจ้าจะมีแผนอะไร มันก็เหมือนกันมิใช่หรอกหรือ!”

เสียงปังดังขึ้น เตียนอุยตบโต๊ะลุกขึ้นยืน สายตาจ้องมองตัวปัญหาอย่างกราดเกรี้ยว

“เจ้าหน้าถ่าน ยั่วยุเจ้านายข้ามาหลายครั้งหลายครา คิดจริงหรือว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้า!”

เตียวหุยเองก็ลุกขึ้นยืนอย่างดุดัน เดินโซเซไปตรงกลาง ก่อนชี้หน้าด่ากลับ

“เจ้าตัวเหม็น ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก!”

ไทสูจู้กับกวนอูรีบลุกขึ้นมาดึงทั้งสองคนไว้

โลติดอดทนมาถึงขีดสุดแล้ว ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ

“ทุกท่านใจเย็น ๆ”

เล่าเจี้ยงหัวเราะออกมา เพื่อคลายบรรยากาศคุกรุ่น

“คำพูดเมื่อครู่ข้ายังพูดไม่จบ”

“แผนตามความเหมาะสมได้ผลเสมอไปหรือ? แม้กลุ่มโพกผ้าเหลืองจะเพิ่งพ่ายแพ้ไป ทว่าหัวหน้าโจรเตียวก๊กยังมีชีวิตอยู่ เตียวโป้กับเตียวเหลียงเองยังอยู่เคียงข้างเขา ทั้งสามคนกลายเป็นกองกำลังที่ค้ำจุนช่วยเหลือเอื้อเฟื้อกันแล้ว”

“ตอนนี้เตียวก๊กซ่อนตัวอยู่อำเภอกงจ๋ง มีทหารและพลเรือนหลายแสนคน เพียบพร้อมด้วยเสบียงอาหารมากมาย กำแพงเมืองสูงใหญ่ ป้องกันง่าย แต่โจมตียาก ยามนี้กองทัพเรามีเพียงสามหมื่นกว่าคน หากฝืนบุกโจมตี เมื่อล้มเหลว ผลที่ตามมาย่อมเลวร้ายจนไม่อยากจะคิด!”

เมื่อเล่าเจี้ยงพูดคำนี้ออกมา ทุกคนในห้องโถงพลันนิ่งค้างไป

เตียวหุยหน้าแดงใหญ่ ต้องการจะโต้แย้งผู้บัญชาการหนุ่ม แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

ผู้นำกองทัพต่าง ๆ ของโลติดต่างชะล่าใจ คิดว่าเมื่อกองทัพใหญ่มาถึง กลุ่มโพกผ้าเหลืองย่อมถึงคราวแตกพ่าย หาได้คาดคิดถึงผลที่ตามมาหากต้องพ่ายแพ้สงครามเลย

วาจาของเล่าเจี้ยงเหมือนน้ำเย็นที่ปลุกทุกคนให้ตื่น

โลติดพยักหน้าอย่างปลื้มใจ ต่อให้เล่าเจี้ยงไม่พูดเรื่องนี้ออกมา เขาเองก็กำลังจะพูดเช่นกัน

เด็กคนนี้พูดจาได้ตรงใจเขาทุกประการ คิดอ่านได้ตรงกันราวกับหยั่งรู้ ช่างสบายหูนัก

“ผู้บัญชาการเล่ามีแผนหรือ?”

เล่าเจี้ยงลูบคางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ไม่นาน ก็มองไปทางโลติดด้วยรอยยิ้ม

“กลยุทธ์ลับนั้นไม่มี ทว่ากลยุทธ์เปิดเผยนั้นมีอยู่แผนหนึ่ง ไม่ทราบว่าท่านรองแม่ทัพเต็มใจฟังหรือไม่?”

“รีบพูดมาได้เลย…”