เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        # เมฆา สืบสู้ผี  

        *ซีรีส์: ตุ๊กตาเด็กที่ไม่เคยโต* 

        *ตอนที่ 4: เสียงหัวเราะในท่อแอร์*

        กลางดึก คอนโดเดอะ ริเวอร์เพลส

        ทีมพิเศษของริต้าบุกห้องใต้ดินอีกครั้ง พร้อมอุปกรณ์กันสารเคมีเต็มพิกัด หน้ากากออกซิเจน และปืนแก๊สน้ำตา

        ประตูเหล็กเปิดออก

        ห้องเต็มไปด้วยตุ๊กตาเด็กนับร้อยเหมือนเดิม แต่คราวนี้พวกมันยืนเรียงแถวเป็๲วงกลมรอบแท่นกลาง

        ป้าสมศรีกอดตุ๊กตาลูกชายตัวเล็กที่สุดแน่น นั่งร้องไห้เบา ๆ

        เสียงหัวเราะเด็กใส ๆ ดังก้องจากตุ๊กตาทุกตัวพร้อมกัน

        ไม่มีปากขยับ แต่เสียงชัดเจนราวกับเด็กจริง ๆ หัวเราะอยู่รอบตัว

        ริต้า๻ะโ๠๲ผ่านหน้ากาก “ป้าสมศรี! ยกมือขึ้นแล้วยอมจำนนเดี๋ยวนี้!”

        ป้าสมศรีเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลเป็๲สาย

        “ป้าไม่มีทางปล่อยลูกไปอีกแล้วค่ะ”

        ระบบแอร์ดังครืดคราดหนักสุดเท่าที่เคยมี

        สารเคมีพุ่งออกจากช่องระบายทุกจุดในห้องใต้ดิน

        ทีมพิเศษคนหนึ่งที่หน้ากากรั่วเล็กน้อยเริ่มไอหนักและทรุดลง

        นิชาที่ตามมาด้วยชุดป้องกันเต็มตัว รีบวิ่งไปตรวจอากาศ

        “ความเข้มข้นสูงเกินขีดอันตราย! เรามีเวลาไม่ถึง 10 นาที!”

        เมฆาเดินตรงไปหาป้าสมศรีช้า ๆ

        เขารู้สึกถึงความโศกเศร้าที่แผ่ออกมาจากเธอหนักจนแทบหายใจไม่ออก

        “ป้า… ลูกป้าตายไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม”

        ป้าสมศรีตัวสั่นสะท้าน

        “ใช่… แต่ป้าเก็บเขาไว้ได้ ป้าไม่ให้เขาโต ไม่ให้เขาแก่ ไม่ให้เขาจากป้าไป”

        เมฆาพูดต่อ “แต่เด็กคนอื่น ๆ ไม่ใช่ลูกป้า”

        ป้าสมศรีร้องไห้หนักขึ้น “พวกเขาทำป้านึกถึงลูก… ป้าอยากมีลูกเยอะ ๆ ที่ไม่เคยจากไป”

        ตุ๊กตาทุกตัวหัวเราะดังขึ้น

        เสียงหัวเราะเปลี่ยนเป็๲เสียงร้องไห้ผสมกัน

        นิชารีบตรวจแท่นกลาง พบขวดสาร K-17 ต้นแบบซ่อนอยู่ใต้แท่น

        เธอหยิบขึ้นมาอย่างระวัง

        “นี่คือตัวต้นแบบทั้งหมดที่เหลือ ถ้าเราทำลายมัน กระบวนการอาจหยุดได้”

        แต่ป้าสมศรี๻ะโ๠๲ออกมาเสียงแตก

        “อย่าแตะต้องลูกป้า!”

        เธอลุกขึ้นพุ่งมาจะแย่งขวด

        ริต้ายิงปืนแก๊สน้ำตาใส่พื้นหน้าเท้าเธอ

        ป้าสมศรีทรุดลงไอระงม

        ทีมพิเศษจับกุมเธอทันที

        แต่ก่อนถูกใส่กุญแจมือ

        ป้าสมศรีกระซิบเบา ๆ

        “ลูก ๆ จะไม่ยอมให้แม่ไปไหนหรอกค่ะ”

        ทันใดนั้น ระบบแอร์ทั่วทั้งอาคารดังสนั่น

        สารเคมีพุ่งออกจากช่องระบายทุกชั้นพร้อมกัน

        กล้องวงจรปิดชั้นต่าง ๆ

        เด็กตัวเล็ก ๆ นับสิบเริ่มเดินออกจากห้องใต้ดินผ่านทางลิฟต์บริการ

        พวกเขาเดินเรียงกันขึ้นไปยังชั้นที่ยังมีผู้อยู่อาศัย

        รวมถึงชั้นที่วิศวกรที่ถูกสารเล่นงานกำลังนอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลใกล้ ๆ (แต่มีท่อแอร์เชื่อมต่อระบบเดียวกัน)

        เช้าวันรุ่งขึ้น โรงพยาบาลใกล้คอนโด

        วิศวกรคนนั้นที่กำลังหดตัว ตื่นขึ้นมาในสภาพตัวเล็กลงเกือบครึ่ง

        เขาเห็นเด็กตัวเล็ก ๆ หลายคนยืนล้อมเตียงเขา

        ยิ้มกว้าง

        แล้วกลิ่นสารเคมีรุนแรงลอยคลุ้งในห้องผู้ป่วย

        นิชารีบวิ่งมาถึงโรงพยาบาลพร้อมสารละลายแก้พิษที่เธอสังเคราะห์ด่วนจากตัวอย่าง

        เธอฉีดให้วิศวกรทันเวลา

        กระบวนการหดตัวหยุดลง

        แต่เขาไม่กลับสู่ขนาดปกติเต็มตัว

        ตัวยังเล็กผิดปกติถาวร

        นิชาพูดเสียงสั่น “เราหยุดได้แค่ชั่วคราว… สารยังกระจายอยู่ในระบบแอร์ทั้งอาคาร”

        ริต้าสั่งปิดระบบแอร์ทั้งหมดและอพยพทุกคนออกจากคอนโดอย่างถาวร

        แต่เมฆารู้ดีว่ามันสายไป

        คืนนั้น ห้องใต้ดินที่ถูกปิดผนึก

        กล้องวงจรปิดที่ยังทำงานด้วยแบตเตอรี่สำรองจับภาพได้

        ป้าสมศรีที่นั่งถูกจับกุญแจมือไว้กับแท่น

        กำลังร้องไห้เบา ๆ

        ตุ๊กตาเด็กทุกตัวยืนล้อมเธอ

        แล้วตุ๊กตาลูกชายตัวเล็กที่สุด ค่อย ๆ ยกแขนขึ้นโอบกอดเธอจากด้านหลัง

        เสียงหัวเราะเด็กใส ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง

        คราวนี้ดังก้องไปทั่วทั้งคอนโดที่ว่างเปล่า

        และในท่อแอร์

        มีเสียงเด็กวิ่งเล่นหัวเราะดังตามท่อ

        ไม่หยุด

        กล้องตัดไปที่บ้านใหม่ของครอบครัวหนึ่งที่เพิ่งย้ายออกจากคอนโด

        เด็กชายคนหนึ่งตื่นขึ้นกลางดึก

        ได้ยินเสียงเด็กหัวเราะเบา ๆ จากช่องแอร์ในห้องนอน

        เขายิ้มแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ช่องแอร์

        “มาเล่นกันสิ”

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*