"คุณหนู" ลี่ฟางเรียกอีกครั้ง
"มีอะไรอีกหรือพี่ลี่ฟาง" เยว่ช่างม่านถาม
"การเปิดเส้นลมปราณพิเศษเหล่านี้ ต้องเปิดพร้อมกันทั้งแปดเส้นจะเ็ปและทรมานกว่าสิบสองเส้นแรกที่บ่าวช่วยเปิด คุณหนูจะต้องอดทนนะเ้าคะหากหยุดกลางคัน เส้นลมปราณทั้งหมดจะปั่นป่วน อาจร้ายแรงที่สุดคือหากคุณหนูเปิดไม่สำเร็จแล้วหยุดกลางคันคุณหนูอาจฝึกยุทธ์ไม่ได้อีกเลยเ้าค่ะ" ลี่ฟางกล่าวด้วยความหวาดหวั่นร้ายแรงกว่านั้น คืออาจตายได้เลยทีเดียวต่างหาก
"อืม ข้ารู้แล้ว ขอบใจเ้ามาก" เยว่ช่างม่านตอบพลางยกยิ้มบาง
"บ่าวยินดีเ้าค่ะ" ลี่ฟางตอบรับเสียงสั้น ลึกภายในใจยามนี้นางวิตกเป็ที่สุด
"เช่นนั้นข้ากลับห้องก่อน" เยว่ช่างม่านลุกเดินกลับเข้าเรือน
"คุณหนู คุณหนูจะเปิดเส้นลมปราณพิเศษเลยหรือเ้าคะ"ลี่ฟางถามด้วยความตระหนก ตื่นใ เพิ่งเปิดลมปราณทั้งสิบสองเส้นคุณหนูของนางไม่เหนื่อยหรืออย่างไร ลี่ฟางคิด
"ข้ามีเวลาไม่มาก ต้องรีบแล้วล่ะ" เยว่ช่างม่านตอบสั้นน้ำเสียงจริงจัง
"คุณหนู โปรดระวังตัวด้วยนะเ้าคะ" ลี่ฟางเอ่ยด้วยความเป็ห่วง
"ขอบใจ เ้าพักผ่อนเถอะ" เยว่ช่างม่านตอบลี่ฟาง
เยว่ช่างม่านรีบนั่งขัดสมาธิตั้งสมาธิทันทีเมื่อเริ่มเดินลมปราณทั่วร่างแล้ว นางก็เพ่งสมาธิไปยังทางเดินลมปราณทั้งแปดจุดจู่ๆ ก็รู้สึกร่างกายร้อนไปทั่วเรือนร่าง ดั่งถูกไฟแผดเผา จุดตันเถียนของนางสั่นะเืไหวอย่างรุนแรง จนเยว่ช่างม่านนิ่วหน้าด้วยความเ็ป
เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายทั่วร่างก่อนเส้นเืทั่วร่างกายของเยว่ช่างม่านจะขยายออกอย่างรุนแรงอีกครั้งจิติญญาที่หลับใหลอยู่ภายในร่างกายของเยว่ช่างม่านดวงจิตของหงส์ดาราาถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างมิรู้ตัว เพียงครู่เส้นลมปราณทั้งแปดก็ถูกเปิดออกจนหมด เยว่ช่างม่านราวกับตกอยู่ในห้วงฝันนางหมดสติล้มพับลงไปในทันที
หลงลี่ฟางที่ยังอยู่ในร่างัหิมะจู่ๆ นางก็รู้สึกง่วงงุน หมดสติหลับใหลตามผู้เป็นายไปเช่นกัน
ดินแดนสามมายา
เยว่ช่างม่านที่ยังคงนอนหลับใหลภายในมิติจี้หยกนางมิรู้เลยว่าการตื่นขึ้นของดวงจิตหงส์ดาราาในร่างกายได้สร้างความปั่นป่วนไปทั่วทั้งสามพิภพหกแดน
เหนือน่านฟ้าดินแดนสามมายายามนี้เกิดแรงสั่นะเืไหวไปทั่วทั้งเขตแดน์ กระทั่งจนถึงน่านน้ำมหาสมุทรทะเลทั้งสี่ ดินแดนทั้งแปดทิศ ต่างก็ะเืไหวสั่นไปด้วยราวกับว่าดินแดนอันสงบสุข ดังดินแดนสามมายาของเหล่าทวยเทพแห่งนี้กำลังจะแตกสลายออกเป็เสี่ยงๆ
“เกิดอะไรขึ้น!”เสียงแหลมเล็กทรงอำนาจของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น
เทียนโฮ่วเนี่ยหลันว่านเหนียนใบหน้างดงามเป็เอก ประดุจผลงานจากจิตรกรชั้น์สรรค์สร้างขึ้นมาอย่างบรรจงพระนางหงุดหงิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยิ่งนัก
“กราบทูลเทียนโฮ่วยามนี้ศิลาผนึกลูกแก้วเจ็ดดาราเกิดคลื่นพลังแปลกๆ พ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์ในชุดขาวสวมใส่เกราะสีทอง รูปร่างของเขาสูงโปร่งใบหน้าเคร่งเครียดรายงานด้วยความวิตก
“มัวทำอันใดของพวกเ้ากัน!เรียกเหล่าเทพาุโมาผนึกเร็วเข้า!” เสียงแหลมเล็กสั่งด้วยความเกรี้ยวกราดดวงตาเรียวรีคมดุจพญาหงส์ ปราดมององครักษ์อย่างไม่พอใจ
“พ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์รีบออกไปในทันที
“กราบทูลเทียนโฮ่วยามนี้เหมือนว่าสมาคมจอมเวทของพวกนอกรีต จะส่งคนเข้ามาอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”องครักษ์อีกนายหนึ่งรายงาน เหงื่อกาฬไหลพลั่กทั่วร่าง
“อะไรอีก!ก็แค่พวกทวีปปลายแถว ทำไมไม่จัดการให้เรียบร้อย! ตามเถียนเหิงมาเร็วเข้า!”น้ำเสียงตวาดกร้าว จนตำหนักที่สร้างจากหยกขาวชั้นดีไหวสั่นอย่างรุนแรง
“ทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”องครักษ์รับคำด้วยใบหน้าตื่นกลัว
“เถียนอิ๋ง เ้าส่งคนไปคุ้มกันคัมภีร์ไว้ให้ดีหากหายไป ข้าจะเอาหัวของพวกเ้า!” ดวงหน้าหวานผิดกับน้ำเสียงดุดัน ทำให้เหล่าข้ารับใช้ต่างก็รีบออกไปในทันที
ทวีปเหนือกาล
ทวีปเหนือกาลนับเป็ทวีปที่มีแต่เซียนชั้นสูงแบ่งออกเป็แปดทวีปย่อย และมีแปดอาณาจักรใหญ่คอยควบคุมแต่ละทวีป
ยามนี้ต่างก็เกิดความแตกตื่นด้วยนึกว่ามีเหตุด่วนหรือเกิดเหตุร้ายต่างก็เร่งส่งสารหากันอย่างเร่งรีบ ในอาณาจักรเหนือภพเหล่าขุนนางต่างก็รีบแต่งกายเตรียมเข้าเฝ้าหวงตี้ มิต่างจากเหล่าขุนนางในอาณาจักรมิติ์เท่าใดนัก
หรงอวี้หลันหญิงสาวรูปโฉมเป็เอก รูปร่างแบบบาง นางรีบเข้าไปพบบิดาพลางถาม “ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้นเ้าคะ เหตุใดแผ่นฟ้าราวกับจะถล่มลงมาเช่นนี้”
“มิแน่ใจเหมือนกันเ้าอยู่ดูแลจวนให้ดี พ่อจะไปหารือก่อน” จอมทัพหรงหว่างกล่าวก่อนจะหายตัวไปทันที ถึงขนาดทำให้ดินแดนของเหล่าเซียนสั่นะเืได้แสดงว่าคนผู้นี้ต้องมีพลังลึกล้ำมากแน่ จอมทัพหรงหว่างคิด
สมาคมจอมเวท
อาคารหลักในดินแดนสมาคมจอมเวทยามนี้เต็มไปด้วยเหล่าผู้ใช้เวทขั้นสูง ต่างก็บินกันไปมารวมตัวกันอย่างมิได้นัดหมายผู้าุโทั้งสิบสามคน ต่างก็เข้าร่วมหารือกันอย่างเคร่งเครียด
“ว่าอย่างไรเจอต้นตอแล้วหรือไม่” ผู้าุโสี่ถามขึ้น
“ไม่เจอเลยขอรับ”เหล่าผู้คุมกฎต่างก็บินไปมาอย่างโกลาหล
“มันเกิดอะไรขึ้นกันเหตุใดจึงไหวสั่นะเืไปทั่วเช่นนี้” ผู้าุโสิบสองกล่าวด้วยความสงสัย
ดินแดนใต้ผืนพิภพเผ่ามาร
ดินแดนลี้ลับที่น้อยคนอยากจะเข้าไปยามนี้เกิดความวุ่นวายไม่ต่างกัน เมื่อองค์จักรพรรดิมาร จู่ๆก็ตื่นจากการนอนหลับขึ้นมากลางดึกด้วยเสียงที่ดังสั่นะเืเลื่อนลั่นไปทั้งแดนดินของเผ่ามาร
“จางกู๋! มันเกิดอะไรขึ้น!” องค์จักรพรรดิมารหลางหวางหลี่จื่อกล่าวด้วยความหงุดหงิด ดวงตาสีดำสนิทยามปกติตอนนี้กลับแดงก่ำดุจโลหิต เมื่อองค์จักรพรรดิมารมีโทสะ
“กระหม่อมจะเร่งสืบค้นสาเหตุพ่ะย่ะค่ะ”จางกู๋กล่าวพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่
“เ้าไปดูด้วยว่าขนนกของนางแพศยานั่นยังอยู่หรือไม่แล้วพลังอีกครึ่งเสี้ยวของข้าปรากฏแล้วหรือยัง ส่งคนคุ้มกันไว้ให้ดี!”น้ำเสียงดุดันผิดกับใบหน้าหล่อเหลาคมคาย
“ทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”จางกู๋หายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว
ทวีปใต้กาล
น่านฟ้าเหนืออาณาจักรต่างๆยามนี้เปิดออก เกิดแรงสั่นะเืของผืนพสุธา จนผู้คนทั่วทุกอาณาจักรต่างออกมาชุมนุมกันอย่างโกลาหล ปรึกษาหารือกันอย่างเร่งด่วน ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
ไกลออกไปยังอาณาจักรม่านดาราใต้มหาสมุทรทมิฬกาล บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง ตื่นจากการนั่งสมาธิขึ้นอย่างฉับพลัน
"นายท่าน หนีไปก่อนเถอะขอรับ ทางนี้บ่าวจะอยู่ตั้งรับเอง"เสียงบ่าวรับใช้ดังขึ้น
"ไม่มีผู้บุกรุก แต่อาจเป็สัญญาณตื่นของเทพนิรันดร์กาล ผู้ใดกันใครที่ก้าวผ่านขอบเขตนิรันดร์กาลกัน" เสียงทุ้มกล่าวอย่างเคร่งเครียดไม่คิดว่าจะเทพาองค์ใดได้ถือกำเนิดขึ้นในยามนี้
“เช่นนั้นหรือขอรับ”บ่าวรับใช้กล่าวพลางถอนหายใจโล่งอก
“สืบหาต้นตอเร็วเข้าอย่างไรก็ต้องรู้ว่าเป็ผู้ใด” เสียงทุ้มสั่งการด้วยความอยากรู้
ในวันนี้เกิดคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบถูกผู้คนพูดถึงกันอย่างมากมายทุกทวีปทุกดินแดนต่างโกลาหลวิ่งวุ่นกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทว่ามิมีผู้ใดรู้เลยว่าสิ่งนี้เป็เพียงการตื่นของดวงจิติญญาหงส์ดาราาเพียงเท่านั้นเอง