หลังจากถูกศุภวิชหลอกให้เข้าเวรในวันนั้น สองอาทิตย์ต่อมาก็ถึงคิวที่เพื่อนจะต้องเข้าเวรแทนเขาแล้ว แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปตรงที่ว่า่นี้อยู่ใน่พักของทางหน่วยฝึก เพื่อจะที่จะรับนักเรียนผลัดถัดไปมาฝึกต่อ ดังนั้นหน่วยฝึกในวันนี้จึงไม่มีนักเรียนแม้แต่คนเดียว เมื่อไม่มีใครสักคน ทั้งอาคารก็เงียบยิ่งใน่กลางคืนแล้วไม่ต้องคิดว่ามันน่าจะกลัวมากแค่ไหน ขึ้นชื่อว่าค่ายทหารก็ต้องมีสิ่งลี้ลับที่ใครหลายๆ คนกลัวอยู่แล้ว ซึ่งรวมไปถึงศุภวิชในตอนนี้ด้วย
“ไอไปป์ มึงนอนเป็เพื่อนกูหน่อยดิ” ศุภวิชบอกเพื่อน เมื่อลงจากรถจักรยานยนต์ที่ให้เพื่อนมาส่งที่โรงนอน
“นอนอะไร มึงบอกจะเข้าเวรแทนกู ถ้ากูมานอนด้วยก็เหมือนกูเข้าเวรเองอ่ะดิ”
“แต่วันนี้วันพระนะเว้ย”
“เกี่ยวอะไรกับวันพระ ขึ้นไปนอนได้แล้วกูจะกลับ” ปภรรกรไล่เพื่อนให้ขึ้นไปนอน เพื่อที่เขาจะได้ไปนอนเหมือนกัน
“ไม่!! มึงต้องนอนกับกู กูกลัวไอสัส” ศุภวิชบอกเพื่อน ไม่พอยังเกาะแขนปภรรกรไว้แน่นกลัวว่าเพื่อนจะสะบัดทิ้งแล้วกลับไปนอนที่บ้านพัก
“ไอเจต ทำอะไรของมึงเนี่ย ปล่อยกู”
“มึงต้องนอนกับกู” พูดจบศุภวิชก็ลากตัวปภรรกรขึ้นไปบนโรงนอน ด้านคนถูกลากก็พยายามขัดขืนแต่ก็ไม่กล้าออกแรงมาก กลัวว่าจะตกบันไดทั้งคู่ซะก่อน สุดท้ายก็ต้องยอมนอนเป็เพื่อนศุภวิช เขาเดินไปหยิบผ้าห่มของตัวเองในตู้ก่อนจะเดินมานอนข้างๆ เพื่อน
“กูเกลียดมึงชิบหาย”
“แต่กูรักมึงนะ น่ารักมากๆ เลยที่มานอนเป็เพื่อน” ศุภวิชพูดพร้อมกับขยับกายเข้ามากอดคนที่นอนหน้ามุ่ยอยู่
“อี๋! ออกไปเลยนะไอเจต กูขนลุก” เขาปัดป่ายวงแขนของเพื่อนออกเป็พัลวัน
“มึงปวดขี้หรอ”
“มึงอยากนอนคนเดียวใช่มั้ย” ทันทีที่ปภรรกรพูดออกไปแบบนั้น ศุภวิชก็เขยิบหนีไปนอนที่นอนตัวเองทันที
Kwang Nuchanat: นอนยางงงง
Paphankorn: ยังครับ
Kwang Nuchanat: รอเค้าหรองับ
Paphankorn: คิดว่าไงล่ะ
Kwang Nuchanat: คิดเข้าข้างตัวเองก็แล้วกัน555
Paphankorn: วันนี้ไม่เข้าเวรหรอ
Kwang Nuchanat: ม่าย วันนี้พักผ่อน
Paphankorn: แล้วทำอะไรอยู่ อาบน้ำยัง
Kwang Nuchanat: ได้ส่งรูปภาพ (เป็รูปที่เธอนั่งทาครีมอยู่หน้ากระจกซึ่งไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่)
Paphankorn: อ่อยหรอ
Kwang Nuchanat: ถ้าบอกใช่ จะมาหามั้ย
Paphankorn: อย่าท้า!
Kwang Nuchanat: ประตูไม่ได้ล็อก หยอกๆ
“หึ คิดว่าจะแน่”
“เป็อะไรของมึงไอไปป์ คุยคนเดียวก็เป็ไอนี่” ศุภวิชละสายตาจากโทรศัพท์หันไปมองด้วยความแปลกใจ จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาคนยิ่งกลัวๆ อยู่
“อะไร กูไม่ได้พูดอะไรเลย” ปภรรกรปฏิเสธทันควัน ลืมไปว่าตอนนี้เขาไม่ได้นอนอยู่ที่บ้านพัก
“กูได้ยินไอสัส อย่าทำตัวแปลกๆ ได้มั้ยกูยิ่งกลัวๆ อยู่” บอกเพื่อนเสร็จศุภวิชก็หันไปเล่นโทรศัพท์ของตัวเองต่อ ด้านปภรรกรก็ตอบแชทนุชนาถ ปกติ่กลางคืนเขาจะโทรคุยกับเธอประมาณครึ่งชั่วโมง แต่ว่าวันนี้กลับทำแบบนั้นไม่ได้เพราะไม่ได้นอนคนเดียว จึงทำได้แค่พิมพ์ข้อความหาเท่านั้น
Kwang Nuchanat: คิดถึงเสียงไปป์จัง กลับไปนอนที่บ้านไม่ได้หรอ
Paphankorn: 555 ไม่ได้นะสิ ไอเจตมันไม่กล้านอนคนเดียว
Kwang Nuchanat: กลัวอะไรอ่ะ กลัวผีหรอ
Paphankorn: น่าจะใช่มั้ง
Kwang Nuchanat: อะไรกัน เป็ชายชาติทหารกลัวผีเนี่ยนะ สู้กวางก็ไม่ได้ ไม่เห็นกลัวเลย
Paphankorn: ถ้าเป็พยาบาลแล้วกลัวผี ก็ต้องลาออกแล้วแหละ
Kwang Nuchanat: เออใช่ กวางลืมไป555
Kwang Nuchanat: ไปนอนก่อนนะ ดึกแล้วเดี๋ยวไปทำงานสาย
Paphankorn: ครับ ฝันดีนะ (แล้วปภรรกรก็ถ่ายรูปตัวเองทำปากจู๋ส่งไปให้เธอ)
การกระทำของปภรรกรตกอยู่ในสายตาขอศุภวิชเป็ที่เรียบร้อย เพราะเป็จังหวะเดียวกับที่ศุภวิชพลิกตัวหันมาทางปภรรกรพอดี
“แหวะ ตอนแรกบอกไม่ชอบสุดท้ายเป็ไง”
“อะไร พูดอะไรของมึง” ปภรรกรหันมาถามเพื่อนด้วยความใ ในใจคิดว่าศุภวิชคงจะเห็นเขาถ่ายรูปเมื่อกี้แน่ๆ
“คิดว่ากูไม่รู้หรอ มึงคุยกับคุณพยาบาล” ทันทีที่เพื่อนพูดออกมาปภรรกรก็นิ่งไปทันที คิดไม่ถึงว่าเพื่อนจะรู้ว่าเขาคุยกับเธอ
336
