-4-
เฟิสต์คิสที่แสนอุกอาจ
ยามไฮ่ณ จวนแม่ทัพไร้พ่าย
“ท่านแม่ทัพ” จางมู่หลงเดินเข้ามาในห้องหนังสือ
มู่หลิ่งเหวินละสายตาจากแผนที่เงยหน้ามององครักษ์ของตนพร้อมกับพิงพนักเก้าอี้ “ได้ความว่าอย่างไร”
“หลังจากออกมาจากสกุลชิงท่านชิงและคุณหนูชิงพร้อมด้วยผู้ติดตามอีกห้าคนก็มุ่งหน้าไปคอกสัตว์ของสกุลชิงทันทีเพียงแต่ครานี้คุณหนูชิงขี่ม้าไปเอง ไม่ได้นั่งรถม้าเช่นเคยขอรับ” ด้วยมีงานด่วนจึงทำให้เขาต้องยกเลิกการไปเยือนคอกสัตว์ของสกุลชิงช่างน่าเสียดายนักเพราะจางมู่หลงเองก็ชื่นชอบม้าเช่นเดียวกัน
“หือ? เช่นนั้นหรือ” น่าสงสัยจริงๆ เท่าที่รู้มานางขี่ม้าไม่เป็และเกลียดกลัวสัตว์ยิ่งนัก “ข้ารู้แล้วเ้าไปพักเถิด” เอ่ยจบก็โบกมือไล่อีกฝ่าย
“ขอรับ”
เมื่อจางมู่หลงจากไป ร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่างเอาสองมือไพล่หลัง ดวงตาคมทรงเสน่ห์เหม่อมองท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมายมุมปากยกโค้งเป็รอยยิ้มบางๆ อย่างเ้าเล่ห์
จางมู่หลงหันไปมองเรือนที่จากมาพลางถอนใจแรงด้วยความเห็นใจ แม่ทัพหนุ่มซึ่งมีฉายาว่า ‘แม่ทัพไร้พ่าย’มีคามสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ สตรีน้อยใหญ่ทั่วแคว้นต่างหลงใหลหมายปองกลับถูกคู่หมายที่ตนชิงชังหมางเมินและเ็าใส่อีกทั้งยังแสดงอาการไม่อยากอยู่ใกล้ต่อหน้าบุรุษอื่นท่านแม่ทัพคงโมโหจนแทบคลั่งกระมังที่ถูกนางหักหน้า
‘อา...ดูเหมือนนางจะเปลี่ยนไปแล้ว’
ล่วงเข้ายามจื่อ[1] หลังเสร็จงานต่างๆ แล้ว เฟิ่งอิงก็ล้มตัวลงนอนแต่กลับนอนไม่หลับจึงเดินออกมารับลมภายในคฤหาสน์สกุลชิง จนมาถึงศาลาริมสระบัวร่างสูงชะงักเมื่อเห็นสตรีร่างเล็กในชุดสีขาวสะอาดตายืนเอามือไพล่หลังอยู่บนแผ่นไม้ที่ยื่นออกไปในสระบัวผมยาวถูกปล่อย ทั้งยังไร้เครื่องประดับตกแต่ง ดวงหน้าน้อยๆ เหม่อมองจันทร์เต็มดวงร่างสูงมองนางด้วยสายตาอ่านยากก่อนจะรีบสลัดอารมณ์บางอย่างออกไป
“คุณหนูดึกแล้วไม่ควรรั้งอยู่ที่นี่นาน”
ร่างเล็กที่อยู่ในภวังค์สะดุ้งใ รีบร้อนหันมาจนเท้าสะดุดกับแผ่นไม้ทำท่าจะหงายหลังตกสระบัว“วะ...ว้าย...แม่!” นางเผลออุทานออกมาเสียงดัง
“คุณหนู เป็อันใดหรือไม่ขอรับ”
เสียงแหบพร่าของเฟิ่งอิงทำให้ชิงหลินได้สติ จึงเงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมองแล้วต้องชะงักหน้าแดงเมื่อเห็นว่าตนตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของร่างใหญ่ “เอ่อ...ข้าไม่เป็ไรขอบคุณท่านมาก” มือน้อยผลักอกเขาเบาๆ พลางก้มหน้าต่ำ
“ล่วงเกินคุณหนูแล้ว ขออภัยขอรับ” เฟิ่งอิงรีบปล่อยร่างบางด้วยเกรงว่านางจะเสื่อมเสียชื่อเสียงหากบ่าวไพร่มาเห็น
“ล่วงเกินอะไรกัน อย่าคิดมากเลย ท่านช่วยข้าไว้ต่างหาก ฮะ...ฮัดเช่ย” อากาศที่เย็นลงทำให้ชิงหลินจามออกมา เฟิ่งอิงจึงปลดผ้าคลุมของตนยื่นให้นาง
“ขอบคุณสำหรับผ้าคลุม ราตรีสวัสดิ์” กล่าวจบก็วิ่งกลับเรือนทันทีปล่อยให้เฟิ่งอิงยืนมองส่งจนร่างบางที่สวมผ้าคลุมตัวใหญ่หายไปจากคลองจักษุจึงหันกลับมามองพระจันทร์ด้วยสายตาล้ำลึก
หลายวันต่อมา
“คุณหนู บ่าวเตรียมสัมภาระเรียบร้อยแล้ว เชิญคุณหนูตรวจดูก่อนเ้าค่ะ” เสี่ยวอี้รายงานเสียงใส
ชิงหลินผละจากตำรารวมสารพัดสัตว์อย่างเกียจคร้านด้วยไม่อยากไปจวนสกุลมู่นางรู้จากเสี่ยวอี้ว่าทุกๆ เดือนชิงหลินจะต้องไปเยือนจวนเสนาบดีมู่เพื่อเตรียมความพร้อมเมื่อแต่งเข้าสกุลมู่แล้วจะได้ไม่ต้องมาเริ่มนับหนึ่งใหม่ นั่นคือเหตุผลของผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลแต่ความจริงเพื่อให้ชิงหลินได้มีโอกาสใกล้ชิดมู่หลิ่งเหวินที่เอาแต่บ่ายเบี่ยงนางมาตลอดหลายปี
“ยกเลิกได้หรือไม่”หญิงสาวเอ่ยถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบ
“ทำเช่นนั้นไม่ได้” ชิงฮูหยินตอบพลางเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามด้วยบ่าวรับใช้หญิงอีกสองคน
“ท่านแม่”ร่างเล็กลุกขึ้นโอบกอดเอวของมารดา ซบหน้าน้อยๆ กับอก ออดอ้อนราวเด็กน้อย“ลูกไม่อยากไป ไปแต่ละครั้งก็กินเวลาตั้งเจ็ดวัน ลูกคิดถึงท่านแม่เ้าค่ะ”
“เ้านี่...ทุกทีเห็นรีบร้อนอยากไปเหตุใดคราวนี้จึงอ้างว่าคิดถึงแม่กันเล่า” ชิงฮูหยินอมยิ้ม ลูบผมบุตรีด้วยความรักใคร่
“ก็ลูกเบื่อไม่อยากไปแล้วนี่เ้าคะ” นางเผลอทำแก้มป่องใส่มารดาจนชิงฮูหยินหยิกแก้มใสนั้นอย่างมันเขี้ยว
“โอ๊ย! ท่านแม่ ลูกเจ็บนะเ้าคะ” แกล้งร้องเสียงดังทั้งที่ไม่ได้เจ็บมากอย่างที่แสดงออกชิงฮูหยินที่รู้เท่าทันได้แต่ส่ายหน้าระอากับความเ้าเล่ห์ของบุตรี
“เตรียมการพร้อมแล้วหรือ” ชิงหยวนผู้เป็บิดาเดินอมยิ้มเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ตามติดด้วยเฟิ่งอิง คนสนิท ผู้ได้รับฉายาจากชิงหลินซึ่งแอบตั้งให้ว่าบุรุษหน้าเดียวเพราะไม่ว่าจะโกรธ โมโห ดีใจ หรือตื่นเต้น นางก็เห็นเขาทำหน้านิ่งคล้ายหุ่นยนต์ผู้คุ้มกันหนุ่มยืนคุ้มกันอยู่ที่ด้านหน้าประตูแต่ก็เหลือบมองเข้ามาครั้งหนึ่งแล้วไม่สนใจอีก
“เ้าค่ะท่านพ่อ แต่ว่าครั้งนี้ลูกไม่อยากไปเลย ยกเลิกได้หรือไม่เ้าคะ” นางหันมาอ้อนบิดาแทนทั้งยังส่งสายตาวิงวอนดั่งกวางน้อยร้องขอชีวิตเห็นท่าทีจริงจังของบุตรีแล้วชิงหยวนก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้พอหันไปทางฮูหยินของตนก็เห็นนางเพียงส่งยิ้ม พร้อมกับส่ายหน้าไม่ขอออกความเห็น
เขาหันมาถามบุตรี“เหตุผลคือ?”
“เอ่อ...ลูกเพิ่งตระหนักว่าแม่ทัพมู่ไม่ปรารถนาในตัวลูก แต่เป็ลูกเองที่ดึงดันดื้อรั้นไม่เคยใส่ใจในความหวังดีของท่านพ่อกับท่านแม่ที่พร่ำเตือนมาตลอดลูกขออภัยนะเ้าคะ” ชิงหลินกล่าวขอโทษทั้งสองคน “ลูกอยากยกเลิกสัญญาการเป็คู่หมายของลูกกับแม่ทัพมู่เ้าค่ะ”
ทุกคนล้วนใกับถ้อยคำเด็ดขาดและไร้เยื่อใยของชิงหลินมีเพียงเฟิ่งอิงที่ยกมุมปากยิ้มอย่างนึกชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวของนาง
“เ้าคิดดีแล้วหรือหลินเอ๋อร์” ชิงหยวนถามย้ำเพื่อความแน่ใจ แม้จะใในคราแรกทว่าต่อมากลับพอใจและภูมิใจในความเด็ดเดี่ยวและจริงจังของบุตรี
“นั่นสิหลินเอ๋อร์ เ้าจะไม่เสียใจภายหลังหรือ” ชิงฮูหยินถามย้ำอีกครั้ง
“ลูกตัดสินใจแน่แล้ว ไม่คิดเปลี่ยนใจแน่นอนเ้าค่ะ”
“เอาเถิด พ่อจะจัดการเื่นี้เอง แต่กระนั้นยามรุ่งเ้าต้องไปเยือนจวนเสนาบดีมู่ ตกลงตามนี้” ชิงหยวนสรุปพร้อมกับตบเข่าตัวเองฉาดหนึ่ง
“เช่นนั้นก็ได้เ้าค่ะ” ร่างเล็กทำหน้ามุ่ย
ชิงหยวนกับชิงฮูหยินมองหน้ากันใบหน้าทั้งสองปรากฏร่องรอยความกังวลระคนยินดีโดยที่บุตรีมิได้ล่วงรู้
ยามเฉิน
“คุณหนูเ้าคะ คุณหนู”
ชิงหลินวางถ้วยน้ำชาลงพลางถาม“มีอะไรหรือแม่นม”
“จวนเสนาบดีมู่ส่งรถม้ามารับคุณหนูแล้วเ้าค่ะตอนนี้รออยู่หน้าคฤหาสน์เ้าค่ะ” นางบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นคิ้วเรียวของคนฟังเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
“เช่นนั้นก็ดีจะได้ไม่ต้องพาคนไปเยอะ ไปเถิด ให้รอนานคงไม่ดี” ชิงหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าราบเรียบไม่ได้ยินดียินร้ายกับเื่ที่แม่นมฝูเอ่ยแต่ประการใดทำเอาคนมาแจ้งข่าวแปลกใจไม่น้อย
“มาแล้วหรือหลินเอ๋อร์”ชิงหยวนกวักมือเรียกบุตรีที่เดินเข้ามายังโถงรับแขก
“หลินเอ๋อร์คารวะท่านพ่อ ท่านแม่ รองแม่ทัพจางเ้าค่ะ” ท้ายประโยคนางยอบกายทักทายจางมู่หลง
รองแม่ทัพหนุ่มรีบลุกขึ้นประสานมือพร้อมเอ่ยอย่างสุภาพเพราะนางเคยเรียกตนว่า ‘มู่หลง’ มาก่อนที่จะได้เป็รองแม่ทัพ “มิกล้า คุณหนูให้เกียรติเกินไปแล้วโปรดเรียกมู่หลงเช่นเดิมเถิด”
“...เช่นนั้นข้าขอเรียกท่านว่าพี่มู่หลงนะเ้าคะ”จางมู่หลงยืนอึ้งกับถ้อยคำเอาแต่ใจนั้นแต่ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมาพลางกล่าวเสียงเรียบดุจเดิม “ขอบคุณคุณหนูที่ให้เกียรติ”
ชิงหลินยิ้มตอบตามมารยาท ก่อนจะหันมากล่าวลาบิดา มารดา และแม่นมฝูที่ไม่ได้ติดตามไปด้วยแล้วจึงหันมากล่าวกับจางมู่หลง “เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิดเ้าค่ะ เดี๋ยวจะสาย”กล่าวจบก็ออกเดินนำขบวน โดยมีเสี่ยวอี้ เสี่ยวสุ่ยและเฟิ่งอิงที่บิดาให้คอยคุ้มกันไปส่งที่จวนเสนาบดีมู่
คฤหาสน์สกุลชิงตั้งอยู่ในเมืองหลวงเช่นเดียวกับจวนเสนาบดีมู่ ใช้เวลาเดินทางราวหนึ่งชั่วยาม โดยต้องผ่านตลาดซึ่งอยู่ใกล้กับจวนเสนาบดีมู่ราวห้าลี้การเดินทางเป็ไปอย่างราบรื่นจนเข้าเขตตลาด
ชิงหลินตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ นางเปิดม่านมองร้านค้าและบ้านเรือน ใบหน้าจิ้มลิ้มฉีกยิ้มเต็มที่ไม่สำรวมอย่างที่สตรีพึงกระทำ
“คุณหนู ระวังเ้าค่ะ” เสี่ยวอี้เอ่ยเตือนก่อนจะถอนใจ คุณหนูของนางช่างซุกซนเหลือเกินแล้วหันไปส่งสายตาปรามเสี่ยวสุ่ยที่เห็นดีเห็นงามไปกับคุณหนูด้วย
จางมู่หลงละจากหน้าขบวนขี่ม้าเข้ามาเทียบด้านข้างรถม้าแล้วถามอย่างสุภาพ “คราวนี้คุณหนูจะแวะชมตลาดก่อนหรือไม่ขอรับ”
“ท่านลุงท่านป้ารออยู่ จะมัวชักช้าได้อย่างไรรีบไปเถิด”
จางมู่หลงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจก่อนจะพยักหน้ารับรู้แล้วออกเดินทางต่อ
จวนเสนาบดีมู่
“หลินเอ๋อร์คาราวะท่านลุงมู่ท่านป้ามู่เ้าค่ะ” ชิงหลินยอบกายทักทายมู่หลิ่งฟู่ อดีตแม่ทัพใหญ่ที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งให้เป็เสนาบดีฝ่ายบู๊กับหยาฮุ่ยจื่อหรือมู่ฮูหยิน
“ตามสบายเถิด” มู่หลิ่งฟู่กล่าวยิ้มๆ มองดูฮูหยินของตนประคองเด็กสาวในชุดสีขาวชายกระโปรงปักลายดอกเหมยสีแดงโดยรอบ ให้นั่งลงข้างๆ นางด้วยสายตาอ่านยาก
ชิงหลินพอได้เห็นบิดามารดาของคู่หมายก็ให้นึกถึงสำนวนที่ว่า‘ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น’ ขึ้นมา พ่อแม่หล่อสวยอย่างนี้นี่เองท่านแม่ทัพนั่นถึงได้หล่อขนาดนั้น ดูแล้วอายุท่านลุงน่าจะพอๆ กับท่านพ่อและท่านป้าเองก็น่าจะอายุเท่าๆ ท่านแม่ของชิงหลิน ซ้ำทั้งสองยังเป็เพื่อนรักกันนั่นสิ...เรือล่มในหนอง เงินทองจะไปไหนเสีย
“เป็เช่นไรบ้าง หายดีแล้วหรือ”มู่ฮูหยินถามพลางลูบไล้ใบหน้าเนียนขาวที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะมองตน
ยิ้มหวานก่อนจะเอ่ย “หลินเอ๋อร์หายดีแล้วเ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าที่ห่วงใย”
ทันใดนั้นก็มีเสียงเอะอะโวยวายและเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอกจวน
พ่อบ้านประจำตระกูลมู่ก้าวเร็วๆ เข้ามารายงานด้วยท่าทางตื่นตระหนกสุดขีด “นะ...นายท่าน แย่แล้วขอรับ คุณชายน้อย...คุณชายน้อย”
“เฟิงเอ๋อร์เป็อันใด!?” มู่หลิ่งฟู่ผุดลุกพรวดขึ้นพร้อมกับถามเสียงดัง
“คะ...คุณชายน้อยตกลงไปในสระบัวขอรับ”
“เฟิงเอ๋อร์!” มู่ฮูหยินพอได้ยินก็ถึงกับอุทานด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบรุดตามสามีไป โดยมีชิงหลินประคองพร้อมเอ่ยปลอบไปตลอดทางเมื่อมาถึงเก๋งที่อยู่ริมสระบัวก็เห็นร่างเด็กน้อยนอนแน่นิ่ง ชุดสีขาวเปียกชุ่มใบหน้าที่คล้ายผู้เป็พี่ชายหลายส่วนขาวซีด รอบๆ ร่างนั้นมีบ่าวชายหญิงหลายคนนั่งร้องไห้อยู่มู่ฮูหยินแทบล้มทั้งยืนทันทีที่ได้เห็นสภาพบุตรชายคนเล็กอันเป็ที่รักยิ่ง
“ไปตามหมอมา! ถ้าลูกข้าเป็อะไร พวกเ้าอย่าหมายว่าจะมีชีวิตรอด!” เสียงตวาดดังลั่นไปทั่วบริเวณ
“นายท่านลมหายใจของคุณชายน้อย...” หนึ่งในสององครักษ์ของมู่หลิ่งฟู่รายงานผู้เป็นายทันทีที่ละมือออกมาจากใบหน้าของคุณชายน้อย
มู่ฮูหยินถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นและปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร
“ยังเ้าค่ะคุณชายน้อยยังไม่ตาย หัวใจยังเต้นอยู่ แม้จะเต้นแ่ๆ ก็เถิด” ชิงหลินกล่าวด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง นางรีบเข้ามานั่งด้านข้าง กดศีรษะแล้วเชยคางเด็กน้อยขึ้นสังเกตดูจึงรู้ว่าเด็กหยุดหายใจเสียแล้วไม่รอช้าก็รีบจับเด็กน้อยให้อ้าปากแล้วกดคางเบาๆเพื่อดูว่ามีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในลำคอหรือไม่ จากนั้นจึงช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนด้วยการเป่าปากสองครั้งสลับกับการนวดหัวใจสามสิบครั้ง
เพียงไม่นานเด็กน้อยก็เริ่มรู้สึกตัวเมื่อเห็นเด็กน้อยเริ่มหายใจเองได้ชิงหลินจึงจัดให้เด็กน้อยนอนตะแคงเพื่อเปิดทางเดินหายใจ เฮ้อ! ค่อยยังชั่วนางมีอาการหอบเล็กน้อย ก่อนจะสั่งให้หาผ้าหนาๆ มาห่มให้เด็กน้อย ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่มองนางอย่างโง่งม
“เฟิงเอ๋อร์ลูกแม่” มู่ฮูหยินกอดบุตรชายซึ่งถูกห่อด้วยผ้าผืนหนาไว้ทั้งที่น้ำตานองหน้า
เด็กน้อยกอดมารดาตอบพลางร้องไห้“ท่านแม่ ข้ากลัวจังเลย ฮือๆๆ”
“พาคุณชายน้อยไปที่เรือนใหญ่เร็วเข้า อย่าชักช้า!” มู่หลิ่งฟู่รีบออกคำสั่งเมื่อเห็นอาการของบุตรชายคนเล็ก
หลังเหตุการณ์ลุ้นระทึกผ่านไป คุณชายน้อยมู่หลิ่งเฟิงก็ได้รับการรักษาอย่างดีจากหมอประจำตระกูลเนื่องจากเป็เด็กสุขภาพดีจึงมิมีสิ่งใดน่าเป็ห่วงส่วนชิงหลินก็ได้รับคำขอบคุณและความชื่นชมมากมายจากมู่หลิ่งฟู่และมู่ฮูหยิน รวมถึงบ่าวรับใช้ภายในจวนนางเดินไปทางไหนก็พานพบแต่สายตาแห่งความชื่นชมและนับถือลืมการกระทำอันมิควรเสียสิ้นจนนางทำตัวไม่ถูก
ล่วงเข้ายามจื่อ ชิงหลินผวาตื่นเช่นทุกครั้ง ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งปรับสายตาในความมืดยามนี้นางพักอยู่ในเรือนจันทราอันเป็เรือนรับรองแขกอยู่ห่างจากเรือนเมฆาของมู่หลิ่งเหวิน แม่ทัพหนุ่มราวครึ่งลี้ั้แ่เช้าจนบัดนี้นางยังไม่ได้เห็นหน้าเขาเลย
“คุณชายติดภารกิจสำคัญมิอาจอยู่ต้อนรับได้ขอรับ” นี่คือคำบอกกล่าวจากจางมู่หลงเมื่อเช้านี้
นางไม่ได้สนใจหรือน้อยใจแต่อย่างใด‘ฮึ! ใครแคร์กัน ดีเสียอีก จะได้ไม่ต้องมานั่งปั้นหน้าเล่นละครตบตาคนอื่น’
เวลาที่นอนไม่หลับชิงหลินชอบออกมาเดินเล่น คืนนี้ก็เช่นกันร่างเล็กเดินมาจนถึงเก๋งที่อยู่ริมสระในสวนดวงตากลมโตเหม่อมองท้องฟ้าที่ค่อนข้างมืดด้วยความหงอยเหงาก่อนจะพึมพำด้วยความคิดถึง“แม่จ๋า ดาคิดถึงแม่เหลือเกิน...”
“ดึกดื่นเช่นนี้ เหตุใดจึงยังไม่นอน” เสียงทุ้มติดห้วนของบุรุษดังขึ้นใกล้ๆ เป็เหตุให้คนที่กำลังใจลอยสะดุ้งใจนหมุนตัวกลับมาปะทะกับร่างสูงในชุดขาวที่มายืนอยู่ข้างหลังั้แ่เมื่อไรก็ไม่รู้เข้าอย่างจัง
“อุ๊ย! ทะ...ท่านแม่ทัพ” ชิงหลินใช้สองมือเรียวขาวยันแผ่นอกของเขาไว้เพื่อให้มีช่องว่าง ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อด้วยความขัดเขิน
“พี่เหวิน” ร่างสูงสั่งเสียงพร่า สองแขนแข็งแรงโอบกอดเอวบางไว้ไม่ยอมปล่อยก้มมองใบหน้าจิ้มลิ้มซึ่งสูงเพียงอกที่กำลังมองตน
คิ้วเรียวของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อยคล้ายไม่เข้าใจดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแล้วแปรเปลี่ยนเป็ประหลาดใจขณะที่มุมปากพลันยกขึ้นอย่างลืมตัว
“เ้าเคยเรียกข้าว่าพี่เหวิน เหตุใดจึงเปลี่ยนเสียเล่า” ร่างสูงพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ภายหลังจากคลายมือออกจากเอวบางแล้ว
ชิงหลินยังไม่ทันหายขนลุกก็ต้องตะลึงจนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้
“...ท่านคงไม่ได้มาหาข้าเพราะเื่นี้?” นางพยายามไม่ให้เสียงสั่นก่อนจะเดินผ่านร่างสูงเข้ามาในเก๋งสีขาว อา...อันตรายจริงๆแม้จะยี่สิบเจ็ดแล้วแต่นางไม่เคยโดนจีบหรืออยู่ใกล้ชายหนุ่มเช่นนี้บ่อยนักจึงอดใจสั่นไม่ได้
“ข้าต้องขอบใจเ้าเื่เฟิงเอ๋อร์” เขากดเสียงต่ำเจือความไม่พอใจตอบกลับไป เหตุเพราะนางเมินคำพูดของเขา
“ข้าแค่ทำในสิ่งที่ข้าทำได้ อีกอย่าง ข้าได้รับคำขอบคุณจากท่านลุงมู่และท่านป้ามู่แล้วท่านไม่ต้องมาขอบคุณข้าอีกก็ได้เ้าค่ะ” นางโต้กลับอย่างมีอารมณ์นิดๆ ด้วยคิดว่าเขาถูกบังคับมา
มู่หลิ่งเหวินขบกรามแน่นพยายามสะกดกลั้นโทสะที่สตรีคนเดิมเป็ผู้ก่อขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างยิ่งยวด ก้าวฉับๆ เข้ามานั่งตรงข้ามนางดวงตาทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่งนาน จนชิงหลินอึดอัดต้องเสมองไปทางอื่นแทน
“เื่ในอดีตหักล้างกันแล้ว เช่นนั้น...” ‘ข้าจะให้โอกาสเ้าได้พิสูจน์ตัวเอง’ ถ้อยคำนั้นติดอยู่ในความคิด ไม่ได้พูดออกมาแต่อย่างใด
ชิงหลินค้อมศีรษะเล็กน้อยเข้าใจในสิ่งที่เขา้าจะบอกนั่นคือเื่ที่ชิงหลินเคยวางยาปลุกกำหนัดแต่ไม่สำเร็จหักล้างกับเื่ที่นางช่วยน้องชายของเขาเอาไว้นั่นเอง “เอ่อ...ท่านแม่ทัพ”
“พี่เหวิน” มู่หลิ่งเหวินกัดฟันกล่าวพร้อมทั้งส่งสายตากดดันจนนางต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น
“เ้าค่ะ พี่เหวิน”หญิงสาวฝืนใจเรียกตามที่เขา้าเพราะไม่อยากทะเลาะด้วย
“มีอะไรหรือ...หลินเอ๋อร์” คำเรียกที่สนิทสนมทำให้นางรู้สึกขนลุกระคนหมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูกรวบรวมความกล้าสบตากับดวงตาทรงเสน่ห์ที่มองอยู่ก่อนแล้ว
“ข้าจะขอยกเลิกการเป็คู่หมายกับท่าน ท่านว่าดีหรือไม่”
ถ้อยคำที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มทำให้แม่ทัพหนุ่มชะงัก รอยยิ้มหายไปทันที ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึงและเ็าขึ้นจนดูน่ากลัวดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มเขม็งและดุดันยิ่ง
น้ำเสียงหนักแน่นและสีหน้าจริงจังจากใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนอีกทั้งแววตารักใคร่เทิดทูนที่มีให้ บัดนี้กลับไม่มีให้เห็นแม้สักเสี้ยวสิ่งที่ััได้จากดวงตากลมโตมีเพียงความมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว และว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่นแห่งเสน่หาเห็นแล้วชวนให้หงุดหงิดอารมณ์เสียยิ่งนัก
‘มารดาเ้าเถิด!’แม่ทัพหนุ่มสบถในใจ แรงโทสะทำให้เผลอปล่อยจิตสังหารออกมาทำเอาหญิงสาวหนาวเยือกไปถึงกระดูก ความกล้าที่พกมาเต็มเปี่ยมลดฮวบจนแทบไม่เหลือ
“ท่านพ่อท่านแม่ของข้าทราบเื่นี้แล้ว”แม้จะกลัวจนเหงื่อแตกพลั่กแต่ก็ยังคงกล่าวต่อโดยไม่มองหน้าเขายอมรับว่ากลัวเขาในตอนนี้มาก แต่ก็คิดว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้ว
‘ขอโทษเถิดนะชิงหลินฉันคิดว่านี่เป็ทางออกที่ดีที่สุดแล้ว’
“อ้อ แล้ว?”มู่หลิ่งเหวินแค่นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น น่าตาย! น่าตายยิ่งนัก!
“ข้า...อยากรู้ว่าท่านจะบอกท่านลุงท่านป้าเองหรือจะให้ข้าเป็คนบอก”
“เมื่อถึงเวลาข้าจะพูดเองไม่ต้องลำบากเ้า”แม้คิดว่าสิ่งที่นางทำนั้นถูกต้องแล้วแต่ก็อดใจหายไม่ได้เมื่อได้เห็นสายตาของเขา ถึงจะแค่แวบเดียวแต่มันก็ช่างคล้ายสายตาของนางยามที่ได้รู้ว่าของสำคัญบางอย่างหายไป
‘เฮอะ...จะเป็ไปได้อย่างไร เขาเกลียดชิงหลินจะตาย’ คิดแล้วก็ลุกขึ้นยืน
“ข้าทราบแล้วเช่นนั้นข้าขอตัว อ๊ะ...อื้อ” ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อถูกกระชากอย่างแรง ริมฝีปากอวบอิ่มถูกบดขยี้อย่างอุกอาจเอาแต่ใจสองมือเล็กทั้งผลักทั้งทุบแผ่นอกกว้าง ทั้งดิ้นรนขัดขืนเต็มกำลังแต่ดูเหมือนจะไร้ผล เพราะร่างแกร่งยังยืนนิ่งไม่สะทกสะท้านสักนิด
ชิงหลินพยายามเบี่ยงหน้าหลบกลับถูกตรึงท้ายทอยด้วยมือใหญ่แข็งแรงจนไม่อาจขยับได้ดังใจลิ้นอุ่นร้อนหยอกเย้ายั่วยวน ชักนำจนนางเคลิบเคลิ้มและตอบสนองเขาอย่างไร้เดียงสายิ่งพาให้ใจแม่ทัพหนุ่มเตลิดจนแทบยั้งไม่อยู่ร่างใหญ่บดเบียดแแ่จนร่างเล็กแทบจะจมหายไปในร่างใหญ่แข็งแรงที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามเนิ่นนานจนนางร้องประท้วงและทุบอกเขาแรงๆ ร่างใหญ่จึงยอมปล่อยด้วยความเสียดาย นางรีบโกยอากาศเข้าปอดแขนขาอ่อนแรงจนต้องพิงร่างใหญ่ไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้
ยามนี้ในหัวของนางขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า ‘เฟิสต์คิสของชั้น!เฟิร์สคิสของชั้น!’ ซ้ำไปซ้ำมา
ผิดกับแม่ทัพหนุ่มที่ยังคงโอบกอดร่างบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อยคล้ายกลัวว่าหากปล่อยมือนางจะหายไป คิ้วหนาได้รูปขมวดมุ่นด้วยไม่เคยสูญเสียการควบคุมเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ยามศึกาแล้วเพราะเหตุใดเพียงนางเอ่ยปาก เขาก็ทนไม่ได้เสียแล้ว ข้าควรดีใจ? แล้วความรู้สึกหงุดหงิดหน่วงๆ และไม่พอใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก มันเป็เพราะเหตุใดกัน
“เอ่อ...ท่านแม่ทัพ” เสียงของจางมู่หลงทำให้แม่ทัพหนุ่มรีบผละออกจากร่างบางอย่างเสียดายระคนหงุดหงิดใจที่โดนขัดคอ
“มีเื่อันใด?!”
จางมู่หลงสะดุ้งใจหายวาบจนต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยรู้ว่าท่านแม่ทัพกำลังมีโทสะ
“...ข้าขอตัว” เสียงสั่นๆ ของสตรีที่อยู่ด้านหลังทำให้มู่หลิ่งเหวินหมุนกายกลับมาจะพูดบางสิ่งกับนางแต่นางวิ่งออกไปโดยไม่ยอมมองหน้าเขาแม่ทัพหนุ่มได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิดใจ
“เอ่อ...ท่านแม่ทัพ” จางมู่หลงลองเสี่ยงส่งเสียงเรียกอีกครั้ง
“ไปคุยกันที่ห้องทำงาน” แม้จะไม่พอใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าต้องเป็เื่สำคัญยิ่งจึงทำให้จางมู่หลงกล้าเสี่ยงมากวนใจตนอย่างไม่กลัวตายเช่นนี้ั์ตาทรงเสน่ห์มองตามทิศทางที่นางเพิ่งจากไปก่อนจะสาวเท้ามุ่งหน้าไปเรือนพักของตนทันที
[1]ยามจื่อ คือ่เวลาั้แ่23.00 น. - 00.59น.
325
