Ep14: ชะตากรรมของเพื่อน
ผมวิ่งลงบันไดหนีไฟที่เต็มไปด้วยควันจนกระทั่งออกจาก ฟีนิกซ์ ทาวเวอร์ มาได้ ผมมองย้อนกลับไปที่ตึกสูงที่ยังคงมีสัญญาณเตือนภัยดังอยู่ ผมรู้ว่าในไม่ช้า องค์กรจะส่งคนมาทำความสะอาดความโกลาหลที่เกิดขึ้น และร่องรอยของการต่อสู้ทั้งหมดจะถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์
ผมหลบเข้าไปในซอยเล็ก ๆ ที่มืดมิดแห่งหนึ่ง และทรุดตัวลงพิงกำแพง ความเหนื่อยล้าทางร่างกายถูกบดบังด้วยความวุ่นวายทางจิตใจ
ID-10 ที่สมบูรณ์แบบ... ยอมทำลายตัวเองเพื่อปกป้อง ID-09 ที่ไม่สมบูรณ์
ทำไม?
เพราะเขาจำความทะเยอทะยานของ ณัฐ ศิรินันท์ ได้ และรู้ว่าความทะเยอทะยานนั้นจะถูกใช้เพื่อทำลายเขาเอง เขาเลือกที่จะให้ ID-09 ที่บริสุทธิ์และมีจิตสำนึกใหม่... ได้มีโอกาสทำในสิ่งที่เขาไม่สามารถทำได้: การหลุดพ้นจากระบบ
"ไปทำในสิ่งที่ฉันไม่สามารถทำได้..." คำพูดสุดท้ายของเขาดังก้องอยู่ในหัวผม
ผมดึงชิปความทรงจำหลักออกมาดู มันปลอดภัยดี แต่การต่อสู้ทำให้ผมเหลืออาวุธเพียงปืนพกที่มีะุเหลือเพียง 2 นัด และความรู้ที่กลับมาอย่างท่วมท้น
ผมมาถึงโรงเก็บของเก่าที่ถูกทิ้งร้างแห่งหนึ่ง มันเป็สถานที่ที่ปลอดภัยพอจะใช้ในการวิเคราะห์ข้อความรหัสสุดท้ายที่ผมส่งออกไป
> 'ที่ตั้งสำรอง: คลินิกนอกเมือง 31221 - [ชิปสำรอง] - โอเมก้า'
>
ผมใช้ความทรงจำที่กลับมาของณัฐในการถอดรหัส:
* คลินิกนอกเมือง: ไม่ใช่โรงพยาบาล แต่คือ 'ศูนย์วิจัยชีวภาพฟีนิกซ์ระยะที่ 1' ที่ผมเองเป็คนเลือกสถานที่และออกแบบระบบรักษาความปลอดภัย
* 31221: คือรหัสประตูฉุกเฉินเก่าที่ถูกปลดประจำการไปแล้ว
* [ชิปสำรอง] - โอเมก้า: คือความจริงที่ว่าผมได้ติดตั้ง ระบบสำรองของข้อมูลชิป และ สูตรต้านทานยาโอเมก้า ไว้ที่นั่น เพื่อเป็หลักประกันในกรณีที่ผมถูกทรยศ (ซึ่งเกิดขึ้นจริง)
ที่นั่นคือจุดเริ่มต้นของการสร้างโคลน... และจะเป็จุดจบของมัน
แต่ผมก็ตระหนักว่า องค์กรจะต้องรู้ถึงความสำคัญของคลินิกนี้ พวกเขาจะต้องคาดการณ์ได้ว่าผมจะไปที่นั่น
คลินิก 31221 ไม่ใช่จุดปลอดภัย... แต่เป็กับดักที่สอง!
ในขณะที่ผมกำลังวางแผนการแทรกซึมที่คลินิก โทรศัพท์เครื่องเล็กที่วิรินทร์ให้มาก็ดังขึ้น การโทรเข้าถูกเข้ารหัสไว้ในระดับที่สูงมาก
"ณัฐ... ฟังฉันนะ... คุณต้องเชื่อฉัน!" เป็เสียงของ วิรินทร์ ที่สั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง
"คุณอยากได้ชิปอีกครั้งไหม วิรินทร์?" ผมถามอย่างเ็า
"ไม่! ฉันถูกตามล่าแล้ว! พวกเขาตรวจพบว่าฉันให้ข้อมูลแก่คุณ... และหลังจากที่ ID-10 ถูกยกเลิกไป... องค์กรได้ส่ง ID-11 ออกมาแล้ว!"
ID-11 ... รหัสที่สามในเอกสารโครงการฟีนิกซ์
"ID-11 คือใคร?" ผมถาม
"เขาคือ 'อาวุธสังหารที่สมบูรณ์แบบ' ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปฏิบัติการทำลายล้าง... เขาไม่มีความทะเยอทะยาน... มีแต่ ความภักดีต่อคำสั่ง เพียงอย่างเดียว" วิรินทร์พูดอย่างเร่งรีบ "คุณต้องไม่ไปคลินิก... นั่นคือกรงที่องค์กรสร้างไว้เพื่อดักคุณ"
"แล้ว ID-11 คือใคร... เขาใช้ใบหน้าของใคร?"
เสียงปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่วิรินทร์จะกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน... เป็น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเ็ปจากการทรยศ
"เขา... เขาคือคนที่คุณไว้ใจที่สุด... เขาคือคนที่ใช้คีมตีหัวคุณที่ท่าเรือ... เขาคือ... พี่คิง!"
ผมชะงักงันอย่างรุนแรง พี่คิง!
เพื่อนสนิท... คนที่ผมเคยคิดว่าเป็คนเดียวที่อยู่เคียงข้างผมั้แ่วันแรก... เขาไม่ใช่นักรบั... แต่เขาคือ ID-11! โคลนที่สมบูรณ์แบบที่สุด...
"เขากำลังมุ่งหน้าไปที่คลินิกแล้ว ณัฐ... เขาได้รับคำสั่งให้ สังหาร ทั้งคุณและฉัน" วิรินทร์กล่าว
"แล้วคุณอยู่ที่ไหน?"
"ฉันอยู่ข้างนอก... กำลังพยายามหนี... แต่ฉันส่งข้อมูลสำคัญให้คุณแล้ว... รหัสปิดระบบ ID-11... รหัสที่ฉันกับณัฐตัวจริงช่วยกันสร้างไว้"
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นจากปลายสายของวิรินทร์ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องที่ถูกตัดขาด
วิรินทร์ถูกเก็บไปแล้ว... ผมจ้องมองโทรศัพท์ที่ตายแล้วในมือ... ความรู้สึกผิดหวัง ความโกรธ และความเ็ปจาก การสูญเสียที่แท้จริง แล่นเข้ามา
ผมเสีย ID-10 ไป... และตอนนี้ก็เสียวิรินทร์ไป (ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม)
ภารกิจของผมชัดเจนขึ้น: ผมไม่ได้แค่ไปเอาชิปสำรอง... ผมต้องไปหยุด ID-11 (พี่คิง) ด้วย! เพราะการมีชีวิตอยู่ของเขา... คือการมีอยู่ขององค์กร
ผมคว้าปืนพก... มุ่งหน้าไปยังคลินิกนอกเมือง 31221... เพื่อเผชิญหน้ากับ ID-11... คนที่ที่จริงเคยรู้จัก และเคยร่วมงานกัน และสุดท้าย ก็กลายมาเป็เพชฌฆาตที่จะมาสังหารผม...?!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
698
