ภายในเล้าไก่อู่เจียวเฉินกำลังนั่งมองแม่ไก่หลายตัวนั่งหย่อนก้นอยู่ในตะกร้าของมันตอนนางถูกโยนเข้ามาในนี้ แรกนั้นพวกมันมีทีท่าตื่นใอยู่บ้าง แต่ก็ชั่วประเดี๋ยวท่ามกลางความเงียบ นานทีจะมีเสียงกุกๆ ของแม่ไก่ดังให้ได้ยินหญิงสาวไพล่คิดถึงน้องชายที่ถูกจับแยกจากกันขึ้นมา
ผ่านมาห้าคืนแล้วป่านนี้อาจื้อจะเป็เช่นไร...
ร่างกายเขาอ่อนแอแม้ฮึดสู้ดิ้นรนได้ก็คงไม่นาน ป่านนี้คงจะไม่... ชั่วแวบหนึ่งที่มโนภาพในหัวปรากฏภาพน้องชายถูกย่ำยีศักดิ์ศรีในหอชายบำเรอนางพลันรู้สึกขมปร่าในลำคอ ขอบตาร้อนผ่าวจนน้ำตารื้น ในความคิดนางนั้นหากคนที่ต้องถูกส่งไปขายเป็นาง นางจะฆ่าตัวตายหนีความอัปยศนั้นเสียและคิดว่าน้องชายก็คงทำไม่ต่างกันเท่าไร ก่อนหน้านี้นางก็ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าหากต้องตกเป็อนุของเปาห้าวสงนางก็ขอตายเสียดีกว่าอยู่ ่ที่ถูกส่งตัวเข้าไปรอมันในห้องหอนั่นแหละคือเวลาตายของนาง ตอนนี้นางรอดจากการฆ่าตัวตายเพราะถูกโจรชั่วจับตัวมาแล้วน้องชายของนางเล่า ป่านนี้เป็เช่นไร แม้เป็ฝาแฝด แต่นางกับเขาก็ไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันจนแทบแยกไม่ออกทว่าสายสัมพันธ์ของพี่น้องที่เชื่อมโยงยังพอให้นางมั่นใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่แต่จะมีชีวิตลำบากถึงขั้นไหนนั้นนางก็ไม่อาจรู้ได้ เพราะตัวนางใช่รู้อนาคตของตน
ขณะตกอยู่ในห้วงความคิดประตูเล้าไก่ก็เปิดออก หญิงสาวมองลอดใต้ขาคนมาใหม่ออกไปข้างนอกว่ายังมีใครอื่นอยู่อีกหรือไม่
“อย่าคิดหนีเลยหมู่บ้านของเราอยู่กลางป่ากลางเขา คนนอกใช่จะหนีออกไปง่ายๆ ขืนทะเล่อทะล่าออกไปมิแคล้วกลายเป็อาหารเสือ”เขาพูดพลางวางถ้วยข้าวที่มีน่องไก่โปะอยู่้า พร้อมกับสบตาหญิงสาวที่เงยหน้าส่งสายตาราวกับจะท้าทายว่า...นางไม่กลัวกับแค่คำขู่
“ผู้หญิงงดงามอย่างเ้าอย่าคิดเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่เสียดีกว่า”
“ข้าไม่ได้เต็มใจมาที่นี่ั้แ่ต้นขอเพียงเ้าปล่อยข้าไป...”
“ข้าขัดคำสั่งพี่ใหญ่ไม่ได้”เขาตัดบทก่อนนางจะพูดจบประโยคแล้วหมุนกายเดินผ่านประตูเล้าไก่ออกไป
อู่เจียวเฉินทอดสายตาลอดผ่านซี่กรงของลำไผ่ที่นำมาสร้างเป็เล้าไก่เขาคนนั้นเดินไปหยุดและคุยกับชายที่ปิดประตูขังนางตอนแรกเมื่อคำขอร้องให้ปล่อยนางไม่ได้ผล นางจึงเริ่มลงมือกินอาหาร อย่างน้อยก่อนจะทำอะไรก็ต้องอิ่มท้องสะสมแรงไว้ก่อนขณะกินๆ อยู่ หูก็ได้ยินบทสนทนาของชายทั้งสองคน
“พี่ใหญ่พานางมาหมู่บ้านของเราแน่ใจหรือว่าไม่คิดอะไร เสี่ยวหลิงอาละวาดหนักจนพี่รองต้องออกจากบ้านไปคุยกับพี่ใหญ่เลยเชียว”เสียงนี้คือเสียงของชายคนที่ยกถ้วยข้าวมาให้นางหญิงสาวขยับตัวพร้อมทั้งถือถ้วยไปใกล้ประตูอีกนิด
“แต่นางถูกนำมาขังไว้ที่นี่ถ้าหากพี่ใหญ่คิดอะไรกับนางจริง ก็น่าจะให้นางนอนอยู่ในกระท่อมของเขาสิ”
“นานแล้วที่ข้าไม่ได้เห็นสตรีงดงามเช่นนางหากปล่อยกลับไปก็น่าเสียดายไม่น้อยเ้าคิดว่าพี่ใหญ่จะเปลี่ยนใจพานางกลับไปที่กระท่อมหรือไม่”
พวกเขาเป็กลุ่มโจรที่นอกจากเวลาออกปล้นก็ขลุกอยู่แต่ในหุบเขาไม่ได้มีชีวิตเสพสุขจากเงินที่ปล้นมาเหมือนอย่างคนอื่นคิด เื่เที่ยวหาความสุขหว่านเงินในสำนักนางโลมพร่ำเพรื่อเลิกหวังได้เลยนานครั้งจึงจะมีโอกาสนั้น เมื่อคนเป็พี่ใหญ่ไม่นำทาง ลูกน้องที่ไหนจะกล้าแหกคอก
“เ้าคิดจะทำอะไรนางแค่คิดก็อย่าได้ริทำ ไม่อย่างนั้นพี่ใหญ่เอาเ้าตายแน่!” เสี่ยวเส้าดักคอไว้ก่อน
อาว่างเบ้ปากเล็กน้อยเขาไม่เชื่อหรอกนะว่าพี่ใหญ่จะไม่คิดอะไรกับเ้าสาวชุดแดงในเล้าไก่เลย คนที่ไม่เคยชายตาแลผู้หญิงสักคนนอกจากความสุขชั่วครั้งชั่วคราวในหอคณิกา หนนี้กลับหอบหิ้วอนุภรรยาของคนอื่นกลับมาหมู่บ้านด้วยเพียงเพราะนางฟาดไม้ใส่หลังพี่น้องในกลุ่มเขาคิดว่าเหตุผลมันน้อยเกินไป แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่อยากหาเื่ใส่ตัว
“แล้วเ้าจะเสียงดังไปทำไมเล่าพี่ใหญ่จะรู้ก็เพราะปากของเ้าเนี่ยแหละ ผิดด้วยหรือที่ข้าอยากมีเมียสวยๆ อย่างนางนางงดงาม รูปร่างก็อ้อนแอ้นน่ากอดออกปานนั้น” เขาพูดราวกับเพ้อ ส่งผลให้ถูกเพื่อนตบไหล่เต็มแรง
ถึงตอนนี้คนที่เงี่ยหูฟังจนติดประตูเล้าไก่เริ่มหายใจไม่ทั่วท้องความอยากอาหารลดฮวบผู้หญิงตัวคนเดียวเช่นนางหลุดเข้ามาอยู่ในวงล้อมโจรป่าที่ล้วนแต่เป็ชายฉกรรจ์อย่างไรก็แทบหาความปลอดภัยในชีวิตไม่เจอฆ่าคนอย่างโเี้พวกนั้นก็ทำมาแล้ว เื่ข่มเหงน้ำใจผู้หญิงใช่ว่าจะไม่กล้าทำ
“มีผู้หญิงคนไหนอยากจะเป็เมียโจรบ้าง”
“ง่ายๆข้าก็แค่เลิกเป็โจร พี่ใหญ่ไม่เคยห้ามเื่นี้เสียหน่อย” ใช่ว่าไม่เคยมีสมาชิกในกลุ่มโจรล้างมือกลับไปใช้ชีวิตปรกตินอกหุบเขาอาว่างเริ่มคิดหาเส้นทางชีวิตสายใหม่ให้ตัวเอง
“เ้ามันบ้าในหัวมีแต่ขี้เลื่อย คิดเลอะเทอะวุ่นวายเพียงเพราะหลงใหลในความงามของสตรีที่ผ่านเข้ามาชั่วประเดี๋ยวประด๋าว นอกจากเป็โจรเ้าก็เคยเป็แค่คนงานแบกหามในโรงปั้นเครื่องเคลือบเ้าจะเอาปัญญาที่ไหนเลี้ยงดูนาง พี่ใหญ่บอกแล้วว่าจะปล่อยนางกลับไป อย่างไรเ้าก็ห้ามคิดนอกลู่นอกทางแตะต้องนางเป็อันขาดเว้นเสียแต่ว่าเ้ากล้าพอไปขอนางกับพี่ใหญ่”
“เลิกพูดๆไม่มีแล้วก็ได้เมียน่ะ ยุ่งยากชะมัด” อาว่างหัวเสียแล้ว จะมีเมียทั้งทีต้องขออนุญาตพี่ใหญ่เขาเป็คนพาผู้หญิงคนนั้นมา คงจะยอมยกให้คนอื่นง่ายๆ หรอกนะ
เมื่อบทสนทนาที่เกี่ยวกับนางได้ยุติลงแล้วอู่เจียวเฉินจึงขยับตัวเข้ามาด้านใน รู้สึกเบาใจอยู่มากเพราะนางรู้แล้วว่าเ้าหัวหน้าโจรจะปล่อยตัวนางไปในไม่ช้า
516
