เช้าวันรุ่งขึ้น...
ชะเอมตื่นขึ้นมาั้แ่เช้ามืดเพื่อช่วยงานบ้าน เนื่องจากอีกไม่กี่วันก็จะมีงานบุญใหญ่ พ่อแม่ของเธอมักจะทำบุญหาคนเฒ่าคนแก่ที่ตายไปเช่นนี้ในทุกๆปี และเหตุผลที่ผู้ปกครองต้องโทรบอกลูกสาวกลับมาจากมหาลัยก็เพื่อประการนี้โดยเฉพาะ แม้ชีวิตในเมืองชะเอมจะโดดเด่นราวกับลูกคุณหนู แต่เมื่ออยู่กับครอบครัวหญิงสาวก็ปฏิบัติหน้าที่งานบ้านงานเรือนได้อย่างชำนาญ
“ชะเอม มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ย”
“พี่ชบา มาในครัวทำไม เดี๋ยวหนูจัดการเอง”
“ฉันเห็นแกเดินว่อนไปทั่วบ้านั้แ่เช้า มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ”
“ท้องโตขนาดนี้จะมาช่วยอะไร ไปนั่งพักกับพ่อแม่เถอะค่ะ”
ชะเอมบอกพี่สาว...
เมื่อชบาได้ยินเช่นนั้นเธอก็เดินกลับไปช่วยญาติพี่น้องเตรียมของอยู่หน้าบ้านเท่าที่จะทำได้ ตอนนี้ภายในครัวมีเพียงลูกสาวคนเล็กที่กำลังวุ่นวายเกี่ยวกับการขัดล้างจานชามกองเท่าูเา จนเธอลืมไปเสียสนิทว่าที่ไหนมีพี่สาว ที่นั่นก็ต้องมีพี่เขยหื่นกามด้วย!
หมับ!
“ว้าย”
“ใอะไร นังชะเอม”
“พ….พี่ศร”
ร่างสูงใหญ่ถึกเถื่อนเข้าประกบจากด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว
มือหนาสากร้านของไอ้ศนลูบััั้แ่หน้าท้องจนถึงเนินหน้าอกลูกใหญ่ มันบีบเค้นััความนุ่มจนรับรู้ขนาดไซส์ที่ฝ่ามือกอบโกยแทบไม่หมด สันจมูกโด่งเคลื่อนใบหน้าคมเข้มลงมาที่หลังคอขาวระหง ก่อนที่ริมฝีปากหนาอัดดกดำไปด้วยหนวดเคราจะกระซิบถามเื่เงินตราที่น้องสะใภ้ได้ยืมไป
“เื่เงินน่ะ เอ็งรู้ใช่มั้ยว่าต้องจ่ายวันไหน”
“ร…รู้ค่ะ….แต่….พี่ศรช่วยปล่อยชะเอมก่อนได้มั้ย เดี๋ยวคนเห็น”
“ถ้าพี่สาวเอ็งไม่ท้องซะก่อน ป่านนี้เอ็คงเสร็จข้าไปแล้ว”
“อึก…อื้อออ”
มือหนาสากกร้านขย้ำความสาวราวกับเป็เ้าของ
นิสัยของชายคนนี้เ้าชู้และหื่นกามจนชาวบ้านรับรู้ไปทั่วอำเภอ และหญิงสาวที่อยู่ใต้วงแขนแกร่งก็รู้จักเขาดีเช่นกัน เพื่อนๆของชะเอมนั้นต่างก็ตบตีกันเพื่อให้ได้เป็ผู้หญิงของเขา ชะเอมคิดไม่ออกว่าชายผู้นี้มีอะไรดีนักหนา หน้าตาก็ดิบเถื่อนดกหนาไปด้วยหนวดเครา ถ้าเกิดว่าเขาไม่มีเงิน คงไม่มีหญิงใดอยากจะเหลียวตาแลมองแน่ๆ!
“อย่า…อื้ออ…อย่าค่ะ”
“ตัวเอ็งหอมใช่ย่อย”
“พี่ศร อื้อออ”
“ไปเรียนในกรุงเทพ ข้านึกว่าเอ็งจะลืมกำพืดซะแล้ว”
“อื้มมม”
ร่างเล็กทำได้เพียงร้องครางในลำคอ...
ชะเอมพยายามไม่ส่งเสียงเพราะกลัวคนอื่นจะเห็น ถ้าเป็เช่นนั้นเื่คงไม่แดงเพียงเพราะนิสัยของพี่เขยแน่ๆ หญิงสาวกลัวเหลือเกินว่าพ่อแม่จะรับรู้เื่ที่เธอหยิบยืมเงินก้อนจากพี่เขย และข้อตกลงที่ทำสัญญากันไว้ก็ตามนิสัยของไอ้ศรเปะๆ!
“อีกแค่วันเดียว เผื่อเอ็งจะลืม”
“หนู…อึก….หนูไม่ลืมหรอก”
“หึหึ แล้วเอ็งรู้ใช่มั้ย ว่าถ้าหามาคืนไม่ได้…เอ็งจะโดนอะไร”
“หนู….หนูหามาคืนได้แน่ๆ”
เมื่อพี่เขยได้ยินเช่นนั้นมันก็ละมือออกมาจากความนุ่ม สายตาของชายวัยกลางคนอายุสามสิบปลายๆจ้องมองหญิงสาวร่างเล็กตรงหน้า ใบหน้าของเธอจิ้มลิ้มแต่ถูกแต้มแต้งด้วยเครื่องสำอางเมืองนอกจนหน้ามองยิ่งกว่าเดิม ยิ่งเห็นไอ้ศรก็ยิ่งเสียดาย
มันลิ้มลองลูกสาวแต่ละบ้านมาเกือบหมด เหลือเพียงน้องสะใภ้ที่อยู่นอกสายตามันมาโดยตลอด ตอนที่ชะเอมเป็วัยรุ่นเธอไม่ได้สวยสะพรั่งขนาดนี้ แถมดูดีๆก็ออกห้าวเหมือนกับสาวบ้านนาแก่นแก้วทั่วไป แต่ยิ่งโตรูปร่างก็ยิ่งเปลี่ยน โดยเฉพาะสังคมเมืองใหญ่ที่เปลี่ยนให้สาวบ้านนากลายเป็สาวเต็มตัวขนาดนี้
“ข้าเป็คนตรงต่อเวลา…คำไหนคำนั้นล่ะ”
“….ค่ะ”