บทที่ 10 คุณชายรองเหอไม่ใช่คนใจแคบเพียงแค่หัวรุนแรงเท่านั้น!!
บนรถม้ามีสามบุรุษหนึ่งสตรีองค์ชายสามและองค์ชายเจ็ดไม่ได้มาในเมื่อ
หนิงเทียนไม่ว่างพวกเขาก็ไม่เซ้าซี้เพราะพวกเขามาก็ไม่ได้แจ้งหนิงเทียนล่วงหน้าไว้เสียด้วยองค์ชายทั้งสองจึงกลับวังหลวงไปมีเพียงองค์ชายเก้าเท่านั้นที่ตามมาด้วยหนิงเทียนนั่งข้างน้องสาว เสวี่ยเฟิงนั่งกับองค์ชายเก้าอีกฝั่ง
“ท่านเ้าสำนักไป๋เฮ่อมิใช่ว่าท่านงานยุ่งหรอกหรือ”
เสวี่ยเฟิงละสายตาจากใบหน้าของหนิงเทียนมององค์ชายเก้าที่นั่งข้างๆตนเขายิ้มให้อย่างเป็มิตรตอบองค์ชายเก้าน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน
“พะยะค่ะแต่ว่าองค์ชายเก้าก็มิใช่ว่ามีราชกิจมากมายหรอกหรือพะยะค่ะ”
เสวี่ยเฟิงยิ้มอย่างอารมณ์ดีแต่องค์ชายเก้าใบหน้ากระตุกหงึกๆยอกย้อนเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มใสซื่อหรือ!
หนิงเทียนหลุบตามองเสวี่ยเฟิงและองค์ชายเก้าสลับไปมาครู่นึงสองคนนี้กำลังเล่นาประสาทกันเห็นๆใครดูไม่ออกแต่เขาดูออกกัดกันด้วยคำพูดหน้าตายด้วยกันทั้งสองคนเสวี่ยเฟิงกัดด้วยใบหน้ายิ้มๆองค์ชายเก้าก็กัดด้วยใบหน้าเรียบเฉยกรอกตามองบนอย่างหน่ายใจก็ไม่เข้าใจว่าสองคนนี้พึ่งเจอกันทำไมถึงดูไม่ชอบหน้ากันนัก?
“ทำไมเ้าไม่ให้คนที่ร้านมาส่งที่จวนละเซียนเอ๋อร์”
คุณชายรองเหอเลิกสนใจบุรุษทั้งสองหันมาถามน้องสาวที่นั่งข้างๆเขาแทนใบหน้างดงามแดงก่ำคงจะรู้สึกเขินอายเสวี่ยเฟิงและองค์ชายเก้านางก็ขี้อายกลัวทุกคนที่ไม่สนิทใจนั่นแหละ
“เซียนเอ๋อร์เกรงใจเ้าค่ะ”และก็โคตรจะขี้เกรงใจชาวบ้าน...
เมื่อมาถึงร้านหลัวเล่อก็รีบออกมาต้อนรับทั้งสี่อย่างรวดเร็วหนิงเทียนปล่อยให้หนิงเซียนไปดูอาภรณ์ว่าต้องแก้ที่ใดบ้างส่วนเขาก็กำลังถูกเสวี่ยเฟิงและองค์ชายเก้าประกบข้างซ้ายขวาถามนู่นถามนี่เขาไม่หยุดหลัวเล่อถือโอกาสที่คุณชายรองเข้าร้านในวันนี้นำสมุดบัญชีมาให้คุณชายรองตรวจสอบเสียเลย
“เ้าเก่งจังเลยอาเทียน”
เสวี่ยเฟิงนั่งมองหนิงเทียนทำสมุดบัญชีใบหน้ายิ้มอารมณ์ดีคุณชายรองเหอไม่ได้เงยหน้าก้มหน้าก้มตาทำ เหอะ!วันนี้เขามาได้ถูกจังหวะสินะหนิงเหอไปรับสินค้าที่หน้าเมืองหลวงและที่สำคัญปล่อยบัญชีไว้ไม่ตรวจสอบเขาเรียกว่าอะไรดินพอกหางหมูใช่ไหมช่างเป็พี่ชายที่ขยันออกไปแต่ข้างนอกเสียจริง!
“เ้าหิวหรือไม่อาเทียนเปิ่นหวางจะให้คนไปสั่งจากโรงเตี๊ยมเปิ่นหวางมาให้”
หนิงเทียนเงยหน้าขึ้นมามององค์ชายเก้านิ่งๆพักนี้รู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าพวกองค์ชายกำลังพยายามเอาใจเขา...แบบนั้นมันน่าขนลุกนะครับพี่...
“ไม่หิวพะยะค่ะ”หนิงเทียนปิดสมุดบัญชีเล่มสุดท้ายรวบสมุดทั้งหมดลุกขึ้นเดินไปหาหลัวเล่อ
“เสร็จแล้วหรือขอรับคุณชาย!”
หลัวเล่อใจนตาโตคุณชายรองทำบัญชีได้รวดเร็วขนาดนี้เลยหรือขนาดคุณชายใหญ่ยังใช้เวลาทำทั้งวันแต่่หลังๆมานี้แทบจะโยนงานทุกอย่างให้คุณ
ชายรองหมด หนิงเทียนเลิกคิ้วตัวเลขแค่นี้ทำไมเขาต้องใช้เวลาทำนาน แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วลูกคิดก็ไม่ต้องใช้เื่พวกนี้ขี้ผงมาก!
“ทำไมหากไม่แน่ใจเ้าจะตรวจดูก็ได้”คุณชายรองเหอกล่าวน้ำเสียงเรียบเรื่อย
“ไม่กล้าขอรับข้าน้อยเพียงใคราที่แล้วคุณชายก็ทำทั้งหมดได้อย่างรวดเร็วและถูกต้องทุกตัวอักษรข้าน้อยเพียงแปลกใจขอรับคุณชายรองเหอช่างฉลาดหลักแหลมยิ่งนักขอรับ”
หลัวเล่อยิ้มอย่างภาคภูมิใจหนิงเทียนไหวไหล่เดินกลับไปนั่งกับพวกเสวี่ยเฟิงและองค์ชายเก้า
หนิงเซียนเสร็จธุระของตนแล้วก็ลงมาด้านล่างเดินไปหาบุรุษทั้งสามคุณ
ชายรองเห็นน้องสาวเดินมาแล้วก็ถามนาง
“เสร็จเรียบน้อยแล้วหรือเซียนเอ๋อร์”
“เ้าค่ะพี่รองเอ่อ...เซียนเอ๋อร์มีเื่จะรบกวนพี่รองอีกเื่เ้าค่ะ”หนิงเทียนเลิกคิ้วเป็คำถาม
“คือว่าวันพรุ่งนี้เป็วันเกิดคุณหนูจวางและนางส่งเทียบเชิญมาให้ข้าพี่รองไปเป็เพื่อนเซียนเอ๋อร์หน่อยนะเ้าค่ะ”งานเลี้ยงจิบน้ำชาของเหล่าคุณหนูจะให้ชายฉกรรจ์เช่นเขาไปร่วมด้วยมันจะได้หรือ?
“ข้าอยาก...”
“ท่านไม่ชอบเข้าใกล้สตรีอย่าไปเป็ภาระข้าจะดีกว่า”หนิงเทียนรู้ว่าเสวี่ยเฟิงจะพูดอะไรก็พูดดักทางไปเสียก่อนเ้าสำนักยู่ปากทำหน้าไม่พอใจ
องค์ชายเก้าหัวเราะเยาะในลำคอเสวี่ยเฟิงเลยสะบัดหน้าใส่หนิงเทียนและองค์ชายเก้าอย่างงอนๆคุณชายรองมองท่าทางของเ้าสำนักที่น่าจะหมดความน่าเชื่อถือไปในสายตาเขานานแล้วคนๆนี้จับฉลากได้เป็เ้าสำนักมาแน่ๆ!
องครักษ์ผู้ติดตามเดินเข้ามากระซิบบอกอะไรบางอย่างกับองค์ชายเก้าเขาหันมามองหนิงเทียนอย่างเสียดายเพราะมีกิจด่วนที่เข้ามากะทันหันและต้องรีบไปจัดการ
“เปิ่นหวางต้องขอตัวก่อนไว้เปิ่นหวางจะมาหาใหม่นะอาเทียน”หนิงเทียนโค้งคำนับน้อมส่งองค์ชายเก้าเสวี่ยเฟิงและหนิงเซียนก็เช่นกัน
“ท่านเองก็กลับไปได้แล้วเสวี่ยเฟิงข้ากับน้องสาวจะกลับจวนแล้ว”
เสวี่ยเฟิงที่ยังงอนอยู่ก็มองค้อนหนิงเทียนก่อนจะเดินออกไปโดยไม่พูดกับเขาหนิงเซียนยกชายเสื้อขึ้นมาปิดปากขำเ้าสำนักไป๋เฮ่อท่าทางแง่งอนดูไม่ค่อยเข้ากับความหล่อเหลาร่างกายกำยำน่าเกรงขามเท่าใดนัก
“เ้าสำนักไป๋เฮ่อตลกดีนะเ้าค่ะ”คุณชายรองมองร่างสูงเดินจากไปด้วยแววตาเรียบเฉยก่อนจะหันมาให้คำตอบน้องสาว
“อืมพรุ่งยามใด”
“ยามซื่อ(09.00 น. – 10.59 น.)เ้าค่ะพี่รอง”หนิงเซียนตอบพี่ชายยิ้มๆนางดีใจพี่รองแม้หลังๆจะดูเ็าไม่ค่อยอบอุ่นอ่อนโยนเหมือนเช่นก่อนแต่ก็ยังใส่ใจนางอยู่ดีแต่ไม่ว่าพี่รองเป็แบบใดนางก็รักและเคารพพี่ชายทั้งสองมาก
“อืมกลับกันได้แล้ว”รีบกลับไปทำตุ๊กตาเพิ่มคอยก่อนเถอะหัวหน้ามือปราบเหวินเต๋อข้าจะสาปแช่งท่าน!
ทางด้านเสวี่ยเฟิงเขาเดินกลับโรงเตี๊ยมของสำนักด้วยสีหน้าบูดบึ้งเคอ
คุน มองท่านเ้าสำนักที่กลับมาแล้วด้วยความไม่เข้าใจตอนออกไปก็ดูดีใจและอารมณ์ดีที่จะได้ไปหาคุณชายรองเหอแต่ตอนกลับไยสีหน้าเป็เช่นนี้กลับมาหรือว่าทะเลาะกับคุณชายรองเหอ?
เคอคุน เดินตามเ้าสำนักเข้าไปในห้องทำงานก็พบว่าท่านเ้าสำนักนั่งเอามือลูบคางใบหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนกำลังเครียดเื่ใดอยู่กัน
เคออดที่จะสอดเื่นายไม่ได้เลยเอ่ยถาม
“กำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือขอรับท่านเ้าสำนักไยจึงได้ดูเครียดนัก”เสวี่ยเฟิง
มองหน้าเคอ คุน สลับกันแล้วถอนหายใจ
“พวกเ้าว่าบุรุษกับบุรุษจะรักชอบกันได้หรือไม่”เคอคุน ชะงักถามเช่นนี้ท่านเ้าสำนักรู้สึกชอบคุณชายรองเหอหรือ
“ท่านเ้าสำนักกำลังหมายถึงคุณชายรองเหอ...”
เสวี่ยเฟิงเม้มริมฝีปากเข้าหากันชอบไหมไม่รู้แต่ที่รู้คือไม่ชอบองค์ชายเก้าเลย! เคอถอนหายใจท่านเ้าสำนักจะรักชอบผู้ใดนั้นไม่มีใครห้ามท่านหรอกปกติก็ฟังใครที่ไหนกัน
“ไม่รู้”เสวี่ยเฟิงตอบอย่างเหม่อลอยมองเลยไปที่นอกหน้าต่างห้องทำงาน
“ข้าน้อยคิดว่าเป็ไปได้ขอรับหากคนสองคนคิดตรงกัน”คุนกล่าวน้ำเสียงราบเรียบแต่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า
“แต่อาเทียน...ดูท่าทางจะเกลียดข้า”
ก็ท่านชอบแกล้งชอบยั่วโมโหคุณชายรองมิใช่หรือขอรับท่านเ้าสำนัก!แต่จะเกลียดหรือไม่คนที่รู้ดีคงเป็เ้าตัวเสวี่ยเฟิงครุ่นคิดอย่างหนักเขาจะทำเช่นไรให้อาเทียนหายเกลียดเขาดี...จะเข้าหาแบบใดไม่ให้อาเทียนฆ่าพูดถึงเื่เข้าหาผู้อื่นเขาไม่เคยเข้าหาผู้ใดในเชิงนี้เลยสตรีก็ไม่เคยนี่บุรุษแถมดุมากเสียด้วย
“คุณชายรองเหอมิใช่คนจิตใจคับแคบขอรับ...เป็คนที่ค่อนข้าง...หัวรุนแรงเท่านั้นขอรับ”
เสวี่ยเฟิงอดที่จะพยักหน้าเห็นด้วยไม่ได้แต่เื่นั้นเขาไม่ได้รู้สึกอันใดอาเทียนเป็เช่นไรเขานั้นรู้ดีเพราะโดนมาหมดแล้วมือเท้าเขามั่นใจมากว่ารับมือไหว...ละมั้งนะ
“ฮัดเช้ย!”
นิ้วเรียวยกขึ้นมาขยี้จมูกจนแดงจามมาสามรอบติดแบบนี้มีคนนินทาว่าร้ายอยู่แน่นอน! โตวฟูที่ตัวเริ่มอ้วนป้อมขึ้นเพราะกินดีอยู่ดีจนเกินไปปรายตามองเ้าหน่ายอย่างเบื่อหน่ายเ้ามนุษย์จามเสียงดังรบกวนเวลานอนข้ายิ่งนัก!
“มองแบบนั้นมีปัญหาหรือไงเ้าแมวเต้าหู้เหม็นอาเหม็นจริงสิั้แ่มาอยู่ยังไม่เคยได้อาบน้ำเลยสินะ”แสยะยิ้มเย็น
โตวฟูรู้สึกว่าตนเองกำลังไม่ปลอดภัยอย่างยิ่งเ้ามนุษย์พูดถึงอะไรนะอาบน้ำรึ? ไม่ข้าไม่ชอบน้ำ!!
ไม่รอให้เ้าแมวตาฟ้าได้ตั้งตัวคุณชายรองเหอเดินไปอุ้มเ้าแมวตัวอ้วนขึ้นมาเดินตรงไปหลังฉากกั้นโตวฟูดิ้นขัดขืนแต่คุณชายรองเหอโยนมันลงไปในถังอาบน้ำเสียก่อน
เมี้ยวววววววว!!!~~
เ้าแมวน้อยตัวอ้วนตะกายขึ้นมาเหนือผิวน้ำก็ร้องเสียงดังหนิงเทียนแสยะยิ้มร้ายอาเหยาที่อยู่หน้าประตูเอียงหูเข้ามาใกล้ๆ ประตูไม่รู้ว่าคุณชายทำอันใดกับโตวฟูมันถึงได้ร้องเสียงหลงเช่นนั้น
“เสียงร้องใช้ได้เลยนี่เต้าหู้...แกกลัวน้ำสินะหึหึหึ”โตวฟูชูมือทำท่าจะตบคุณชายรอง
เมี้ยววว!!!~~
“โห่...คิดสู้งั้นรึเป็แค่แมวไม่เจียมตนเอาเสียเลย!”ดวงตากลมโตสีฟ้าหรี่แคบเ้ามนุษย์ฝากไว้ก่อนเถิดอย่าให้ขึ้นไปได้ข้าจะะโกัดคอเ้า!
คุณชายรองอุ้มโตวฟูขึ้นมาจากถังน้ำหลังจากที่อาบน้ำขัดตัวให้เ้าแมวจนสะอาดหอมห่อโตวฟูไว้ในผ้าเดินไปที่เตียงวางมันลงและเริ่มเช็ดตัวให้จนขนของมันแห้งโตวฟูรู้สึกสบายตัวมากเมื่อครู่ที่ข้าบอกว่าจะกัดคอแปะไว้ก่อนก็แล้วกัน
“สบายเลยสิแกเต้าหู้หึ...”หนิงเทียนผลักหัวเ้าแมวอ้วนอย่างหมั่นไส้
เมี้ยววววววว~
ถือว่าข้าอารมณ์ดีแล้วจะยกโทษให้ก็ได้หึ!
คุณชายรองเหอเหลือบมองตุ๊กตาเสวี่ยเฟิงวางอยู่บนเตียงแววตาว่างเปล่าคราแรกโยนลงไปนอนที่พื้นแล้วแต่ไม่รู้ทำไมเขาต้องไปเก็บมาวางไว้บนเตียงสงสารรึมีความรู้สึกแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่กัน...
1K
![เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601485484_87723858.webp)
