เขาค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนั่งแต่เป็เพราะความอ่อนแรงทำให้เขาล้มลงจนเสียงดังโครมหญิงสาวสะดุ้งตัวตื่นขึ้น
นางรีบหันไปมองยังเขาที่อยู่บนเตียงก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
“ท่านพี่ ท่านฟื้นแล้วเช่นนั้นหรือ”เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมาอย่านุ่มนวลพร้อมกับรีบอุ้มเด็กน้อยไปนอนที่แคร่ไม้ไผ่สานซึ่งถูกปูด้วยผ้าผืนใหญ่แสนนุ่มก่อนจะเดินมาหาเขาที่เตียง
เขาจ้องมองดูใบหน้าอันงดงามเกลี้ยงเกลาที่อยู่ตรงหน้าแม้จะไร้ซึ่งเครื่องประทินโฉมแต่กลับงดงามไร้ที่ติราวกับหญิงสาวในภาพวาด เขายิ้มให้กับนางอย่างอ่อนโยน
“ฮูหยิน”เขาเอ่ยเรียกนางอย่างคุ้นเคยราวกับสมองสั่งการให้เขาเรียกนางเช่นนั้นก่อนสายตาจะกวาดมองรอบๆห้องอีกครั้งแม้จะเป็เพียงบ้านไม้เก่าๆที่ใกล้จะผุพังแต่ภายในกับถูกเก็บกวาดเช็ดถูดจนสะอาดตาเขามองดูนางที่กำลังยิ้มให้เขาด้วยความดีใจ
มือใหญ่ค่อยๆจับที่หัวพร้อมกับสีหน้าที่ดูเ็ป
“ท่านพี่ท่านเป็เช่นไรบ้าง”นางรีบมาประคองเขาเอาไว้ด้วยความเป็ห่วง
ความทรงจำในโลกปัจจุบันที่เขาจากมากับความทรงจำในโลกนี้เริ่มหลอมรวมกันจนทำให้เขารู้สึกปวดหัว
“นี่ข้าเป็อะไรไป”
นางมองหน้าของเขาอย่างรู้สึกผิด
“เป็เพราะข้าที่ทำให้ท่านพี่ต้องเป็เช่นนี้หากข้าปลูกผักได้มากกว่านี้ท่านพี่คงไม่ต้องลำบากไปของานทำในเมืองหลวงจนถูกพวกนักเลงเ้าถิ่นทำร้ายจนสลบไปหลายวันเช่นนี้”
เขามองดูใบหน้าที่ดูแสนเศร้านั่นก่อนจะยิ้มให้กับนางอย่างอบอุ่นตอนนี้เขามีทั้งความทรงจำของโซ่วอิงหยวนในโลกที่จากมาและความทรงจำของโซ่วอิงหยวนในโลกที่เขาอยู่ในตอนนี้ทำให้เขาไม่รู้สึกตะขิดตะขวางใจในความรักที่มีให้กับฮูหยินและบุตรสาวของเขาเลยแม้แต่น้อยเขาจับมือของนางอย่างอ่อนโยน
“ความผิดของเ้าเมื่อไหร่กัน”เขาพูดพร้อมกับมองดูเสื้อผ้าที่นางสวมใส่มันทั้งดูเก่าและถูกปะชุนจนแทบจะไม่เหลือพื้นที่ให้ซ่อมแซม
เขาส่ายหน้าเบาอย่างเวทนา“โซ่วอิงหยวนแม้แต่ผู้เป็ภรรยาเ้าก็ไม่มีปัญญาให้นางได้มีเสื้อผ้าที่งดงามใส่เลยเช่นนั้นหรือ”เขาพูดเบาๆในใจราวกับกำลังตำหนิตัวเอง
“ฮือ ฮือฮือท่านแม่ ท่านแม่ ท่านแม่ข้าเจ็บเหลือเกิน”เสียงของเด็กหญิงตัวน้อยร้องขึ้น
โซ่วหยู่เหยียนรีบวิ่งไปหาลูกสาวตัวน้อยพร้อมกับกอดปลอบใจนาง
“โอ๋ๆลูกแม่ไม่เป็ไรนะจ๊ะแม่อยู่ตรงนี้ไหนแม่ดูหน่อยซิว่าเ้ายังเจ็บตรงไหน”นางถามขึ้นพร้อมกับเปิดเสื้อเพื่อจะดูที่แผ่นหลังของเด็กน้อยรอยเขียวช้ำเป็จ้ำๆยังคงไม่จางหาย
โซ่วอิงหยวนมองดูเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความเป็ห่วง
“ลูกเป็อะไรงั้นหรือ”เขาถามขึ้นด้วยความสงสัย
นางรีบหันไปหาผู้เป็สามีด้วยใบหน้าเศร้า
“วานนี้มีชายสองคนมาทวงเงินที่เรายืมมาแล้วยังไม่ได้ชดใช้เป็เพราะข้าต้องดูแลท่านพี่ที่หมดสติไปหลายวันและหนิงเอ๋อที่ไข้ขึ้นสูงจึงไม่ได้นำผักไปขายในตลาดทำให้ข้าไม่มีเงินมาชดใช้ให้แก่พวกเขาพวกเขาไม่พอใจจึงได้พังข้าวของในบ้านพร้อมกับผลักหนิงเอ๋อจนล้มไปกระแทกกับประตู”
“อะไรนะเฮ้อบ้าจริง”เขารีบพาร่างที่อ่อนแอเดินมาหาลูกสาวตัวน้อยด้วยความเป็ห่วง
“ไหนให้พ่อดูซิว่าเ้าเป็เช่นไรบ้าง”เขาถามเด็กน้อยด้วยความอ่อนโยน
“ท่านพ่อลูกเจ็บเหลือเกิน”เด็กหญิงพูดพร้อมกับร้องไห้ออกมา
โซวอิงหยวนกอดลูกสาวตัวน้อยเอาไว้แน่น
“พ่อขอโทษที่ไม่ได้ปกป้องเ้าต่อไปนี้พ่อจะไม่ให้ใครมาแตะต้องเ้าได้เด็ดขาด”
“ท่านพ่อ ข้าเห็นท่านลุงที่ทำร้ายข้าถุยน้ำลายใส่บ้านของเราอีกทั้งยังสบถว่าพวกเราเป็พวกต่ำต้อยยากจนน่าขยะแขยง ความจนมันน่ารังเกลียดเช่นนั้นหรือเ้าคะ”นางพูดขึ้นด้วยความไร้เดียงสา
โซ่วหยู่เหยียนได้แต่ก้มหน้าต่ำลงอย่างเ็ปที่ได้ฟังบุตรสาวพูดขึ้นเช่นนั้น
มือใหญ่จับที่ผมของเด็กหญิงอย่างแ่เบา
“หนิงเอ๋อ ความจนมันไม่ได้น่ารังเกลียดแต่มันก็ไม่ควรอยู่กับคนดีเช่นลูกกับท่านแม่พ่อสัญญาพ่อจะทำให้เ้ากับท่านแม่มีชีวิตที่สุขสบาย”
“ท่านพ่อพูดจริงหรือเ้าคะ”
เขาพยักหน้าให้กับเด็กหญิงตัวน้อย
4K
