หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

ยามวิกาลปกคลุมคฤหาสน์ตระกูลไป๋ เงียบสงัดจนได้ยินเสียงสายลมพัดผ่านหลังคา

ในห้องพักของไป๋เหยียน เปลวเทียนเพียงเล่มเดียวส่องแสงริบหรี่ ขณะที่เขานั่งหลับตาเดินพลังปราณภายใน ท่ามกลางความเงียบสงบ เขากลับรู้สึกถึง แรงกดดันบางอย่างแทรกเข้ามาในอากาศ

ฟึ่บ!

เสียงฝีเท้าเบาราวเงาเล็ดลอดเข้ามาจากหน้าต่างบานเล็ก เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ร่างกายพร้อมเต็มที่ ดวงตาเป็๲ประกายเย็นเยียบ

"มาแล้วงั้นหรือ..."

ร่างดำสี่คนสวมหน้ากากดำสนิท โผล่เข้ามาภายในห้องอย่างไร้เสียง อาวุธของพวกเขาเงาวับเต็มไปด้วยพิษร้าย หากเป็๲คนธรรมดาคงตายไปแล้ว๻ั้๹แ๻่ยังไม่รู้ตัว

“จัดการมันให้เร็ว ก่อนมันส่งเสียง”

“เ๯้านี่เก่งขึ้นมาก ห้ามให้มีช่องทางรอด!”

หลินเหยียนไม่ตอบ เขาสะบัดแขน—ในมือมีเพียงกระบี่ลมเล่มบางที่เขาฝึกฝนจนชำนาญ

เสียงกระบี่ปะทะกับมีดสั้นดังขึ้นทันที

ฉัวะ! เคร้ง! ฟึ่บ!

กระบวนท่าของเขาแม่นยำจนแม้แต่หนึ่งในมือสังหารยังหลบแทบไม่ทัน เขาเคลื่อนไหวราวกับเงา โต้กลับด้วย ท่าฟันเฉียงผสานพลังลม ที่ทำให้คลื่นกระบี่สะท้อนออกไปไกลกว่าระยะจริง

“ระวัง! มันใช้พลังภายในระดับสูง!”

หนึ่งในนักฆ่าพยายามพุ่งเข้ามาด้านหลัง หลินเหยียนพลิกตัวกลับ หมัดพยัคฆ์ไล่ล่า ฟาดเข้าใส่กลางอกจนกระดูกแทบแหลก ร่างกระเด็นชนผนังห้องดังปัง!

อีกสองคนเริ่มลังเล แต่หลินเหยียนไม่ให้โอกาส เขาพุ่งเข้าด้วยกระบี่ในมือ ชักวูบเป็๲เส้นลมเฉือนคอศัตรูได้ในพริบตา

เหลือเพียงคนสุดท้าย เขารีบหนีออกไปทางหลังคา หลินเหยียนไม่ตาม แต่เขาปล่อยปลายกระบี่พุ่งตามออกไปพร้อมพลังปราณ

ฉึก!

เสียงแหลมดังขึ้นก่อนร่างนั้นจะล้มลงเงียบกริบบนหลังคา

หลินเหยียนยืนมองผ่านหน้าต่าง ดวงตาเยือกเย็น

“ขอบคุณที่ยืนยันให้ข้ารู้ว่า ข้ากำลังเดินถูกทาง”

“และข้าก็เริ่มต้นชำระบัญชีได้แล้วเช่นกัน…”