ตอนที่ 9 สระสางครั้งใหญ่
ปล. คำว่า สะสาง เขียนแบบนี้ แต่ สระสาง ชื่อตอน เป็การเล่นคำนะคะ
หลินจิ้งหนิงทำแผลเช็ดตัวให้เซียวอวี้หานเสร็จ ก็ออกมาตามหาเด็ก ๆ นางเจอแค่อาเหวินนั่งเฝ้าเตาอยู่
“พี่ชายเ้าหายไปไหนกันหมด” เขาเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้นางก่อนจะพูดเสียงเรียบ ๆ เบา ๆ
“พี่ใหญ่กับพี่รองบอกว่าจะไปหาเ้าเจียวขอรับ”
“เ้าไม่ไปกับพวกเขาหรือ?” ไม่บ่อยนักที่นางจะได้พูดคุยกับอาเหวิน เขาไม่ได้ดูเ้าเล่ห์ออกนอกหน้านอกตาเหมือนอย่างอาซือ เพียงแต่เขามักจะอยู่เงียบ ๆ เดินตามบรรดาพี่ชายไปโดยไม่รู้ว่าในหัวเล็ก ๆ นั่นคิดอะไรอยู่
“ข้าต้องเฝ้าเตา”
“เช่นนั้นแม่ก็วานเ้าดูให้หน่อยเถิด” เขาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย นางเข้าไปหาอาซินในห้องเด็กสาวแยกผ้าที่ยังพอใช้ได้เป็กองเล็ก ๆ เอาไว้ให้นางแล้ว
“เ้ามาให้แม่วัดตัวหน่อย” งานเย็บปักนางก็พอจะทำได้อยู่บ้าง แม้ว่าจะไม่ได้ทำมาหลายปีแล้ว แต่ร่างกายเดิมก็ยังพอจะจดจำได้
เมื่อวานนางจับบุตรชายตัวเหม็นทั้งหลายมาวัดตัวแล้ว เหลือก็แต่อาซินที่ยังไม่ได้วัด เสื้อผ้าของเด็ก ๆ ขาดวิ่นจนเหมือนห่มผ้าขี้ริ้วอยู่ร่อมร่อ ของนางก็ไม่ต่างกันมากนัก
เสื้อที่ยังพอดูได้มีแค่ของเซียวอวี้หาน และผ้าที่เอามาส่วนใหญ่ก็เป็ของเขา ด้วยครอบครัวของนางกลัวเขามากแม้จะเข้ามายึดของนาง แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปในห้องที่เซียวอวี้หานนอนอยู่
เพราะนางท้องโตจึงต้องนอนแยกห้องกับเขา เสื้อผ้าของนางจึงเหลืออยู่แค่สองสามตัวเท่านั้น
เป็สองสามตัวที่นางยังไม่ทันได้ซักเลยรอดไป
ของเด็ก ๆ ไม่ต้องพูดถึง คนพวกนั้นหอบไปกันหมด
“ท่านแม่” อาซินเด็กสาวตัวน้อยหมุนตัวไปตามที่ท่านแม่บอก ก่อนจะหันหน้ามามองนาง เรียกนางด้วยเสียงเล็ก ๆ น่าเอ็นดู
“ว่าอย่างไร”
“ท่านแม่”
อาซินไม่ตอบแต่เรียกนางอีกครั้ง หลินจิ้งหนิงหยุดมือจ้องมองหน้านาง “ว่าอย่างไรเล่า เ้าเรียกแม่ทำไม”
“ข้าดีใจที่ท่านยังไม่ตาย”
ตอนที่นางเจ็บท้องคลอดและเสียชีวิตในตอนนั้น ก็เป็อาซินที่นั่งเฝ้าร้องไห้อยู่ข้างเตียง นางไม่ตายก็จริงแต่ก็คงจะสร้างความหวาดกลัวให้เด็กคนนี้ไม่น้อยเลย
“แม่ยังไม่ตาย ไหนมาให้แม่กอดดูหน่อยสิ อาซินของแม่โตขึ้นเพียงใดแล้ว” เด็กน้อยโน้มตัวเข้าหาอ้อมกอดของนาง ซุกใบหน้าลงกับอกของนางเงียบ ๆ
อาซินตัวเล็กจนเสียจนรู้สึกกอดไม่เต็มอิ่ม ขนาดว่านางเองก็ไม่ได้ตัวใหญ่อะไรมากมาย
ครอบครัวนี้ผอมเกินไปแล้ว
นางกอดอาซินได้แค่ครู่เดียวเท่านั้นก็ผละนางออกมา นางไม่อยากจะเดาเลยว่าครอบครัวนี้อาบน้ำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
“เ้ามาช่วยแม่เย็บผ้าดีกว่า อีกเดี๋ยวพอพี่เ้ากลับมาเราไปอาบน้ำกัน” อาซินกับอาซือโตแล้วไม่ต้องให้นางอาบน้ำให้ ส่วนอาเหวินรายนั้นก็ขี้อายเกินกว่าจะยอมให้นางอาบให้เช่นกัน
ส่วนอาเจา บุตรชายตัวเหม็นนั่นเขาชื่นชอบการอาบน้ำกับบิดาของเขามากนัก
แต่วันนี้แหละนางจะจับลูกอาบน้ำทีละคน
เสื้อผ้าของบุตรชายทั้งสามนางเย็บอย่างเรียบง่ายเอาไว้ั้แ่เมื่อคืนแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงชุดของอาซินเพียงเล็กน้อยก็เสร็จพอดีกับที่น้ำสองหม้อเดือด และอาซินกับอาเจาที่ไปเก็บเ้าเจียวกลับมาพอดี
ในบ้านมีอ่างไม้ใหญ่ถังหนึ่งนางไม่แน่ใจเช่นกันว่าเหตุใดสามีนางถึงมีมัน และมักจะแช่น้ำอยู่ในอ่างเสมออีกทั้งยังไม่เคยใช้มันด้วย ทว่าวันนี้มันกลับมีประโยชน์ขึ้นมา
นางลากเข้ามาในห้องนอนของนาง จากนั้นก็ผสมน้ำลงไป
“อาซิน เ้ามาอาบเป็คนแรก” ใครให้บุตรสาวนางว่าง่ายที่สุดกัน ปีนี้เซินอายุแปดขวบแล้ว นางจึงปิดประตูมิดชิดเมื่อหันกลับมาเด็กสาวก็ยืนอยู่ข้างอ่างน้ำด้วยท่าทีประหม่า
ด้วยเป็อ่างของเซียวอวี้หานมันจึงค่อนข้างลึก นางใส่น้ำไปครึ่งเดียวอาซินก็นั่งลงไม่ได้แล้ว เลยได้แต่ยืนให้นางสระผมให้ก่อน
“เ้าทนสักหน่อยนะ ผมเ้าพันกันไปหมดแล้ว” คาดว่าอาซินคงไม่ได้สระผมมากว่าเดือนแล้ว มันเลยพันกันมั่วแบบนี้อีกทั้งยังเหนียวจนจับกันเป็ก้อน
[อลิส ซื้อแชมพูเด็กมาหน่อย เอาแบบที่ไม่มีกลิ่นนะ] เ้าเจียวใช้สระผมได้ก็จริง แต่มันก็ทำได้แค่นั้นไม่ได้ทำให้ผมของอาซินหายมันหรือนิ่มลงเลย
“ท่านแม่”
“ว่าอย่างไร” เ้าลูกสาวตัวน้อยนี่ชอบเรียกนางจริงเชียว “น้ำมันดำไปหมดแล้ว”
สระผมไปได้แค่ครั้งเดียว ยังสางผมไม่ออกน้ำในอ่างก็ดำไปหมดแล้วจริง ๆ นางจึงใช้ชุดผืนเก่าห่อตัวบุตรสาวเอาไว้ อุ้มนางมานั่งบนตัก พร้ะโกนเรียกอาซือกับอาเจามาเปลี่ยนน้ำให้
“ท่านอาบให้ท่านพี่นานเกินไปแล้ว” อาเจาตักน้ำออกไปก็บ่นไปพลาง
“แม่ว่าพอถึงตาเ้า เ้าคงต้องอาบนานกว่าพี่สาวเ้าเป็แน่”
เด็กน้อยคิดว่าแม่คงจะหยอกเล่นไปเท่านั้น ใครจะไปคิดล่ะว่าจะเป็จริงอย่างที่ท่านแม่พูด แถมเขายังต้องเปลี่ยนน้ำมากกว่าพี่น้องทั้งหมดอีก
“เ้าเป็สตรีจำต้องทำให้เนื้อตัวสะอาด เล็บก็อย่าให้มีอะไรเข้าไปติดอยู่ข้างใน” เมื่อเปลี่ยนน้ำรอบที่สามหลังจากสระผมเสร็จเรียบร้อย นางก็อาบน้ำให้ อาบครั้งนี้นางใช้เ้าเจียวผสมกับสบู่เหลวของเด็ก ฟองจึงออกมามากหน่อยเพียงแต่ไม่มีกลิ่นหอมมากเท่านั้น
ร่างเล็กตรงหน้าไม่ได้อาบน้ำมานานแล้ว นางจึงต้องใช้ผ้ามาขัดตัวเสียหน่อย
“ข้าชอบอาบน้ำ” อาซินเงยหน้าพูดกับมารดาด้วยความเขินอาย นางรักความสะอาดมากหากไม่ใช่เพราะเกิดเื่ในบ้าน นางก็คงจะไม่เป็อย่างนี้
“แม่รู้ เอาล่ะเสร็จแล้ว” ล้างฟองออก เด็กสาวผิวเนียนนุ่มก็ปรากฎขึ้นมาตรงหน้านาง เนื้อตัวสะอาดสะอ้านแถมยังหอมอ่อน ๆ จนนางอดใจไม่ไหวหอมแก้มบุตรสาวตัวน้อยไปทีหนึ่ง
” อาซินของแม่หอมจริงเชียว”
อาซินยิ้มกลับมาอย่างน่ารักน่าชัง พอได้อาบน้ำแต่งตัวใหม่ก็สดชื่นขึ้นเยอะมากทีเดียว
“เ้านอนกลางวันเสียหน่อยเถิด แม่จะไปจัดการกับพี่ชายน้องชายเ้า” มื้อเช้ากินอาหารค่อนข้างสายเด็ก ๆ เลยยังไม่รู้สึกหิว หลินจิ้งหนิงเลยถือโอกาสนี้จับพวกเขาอาบน้ำเลย
“ใครจะอาบก่อน” หลังจากจัดที่ทางให้อาซินนอนสบาย ๆ แล้ว นางก็เปิดประตูออกไปหาสามแสบข้างนอก พวกเขากำลังนั่งล้อมวงใช้ไม้ขีดอะไรสักอย่างอยู่บนพื้น
เด็กทั้งสามได้ยินอย่างนั้นก็ทำตาโตโยนไม้ในมือออกไป ก่อนจะลุกขึ้นวิ่งไปคนละทิศละทาง หลินจิ้งหนิงยืนเท้าเอวมองภาพไก่บินสุนัขะโตรงหน้าด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
“ข้าไม่อาบ!!”
“หากไม่อาบเย็นนี้ก็ไม่ต้องกินข้าว” นางเพิ่งคลอดลูกมาแค่เดินก็ลำบากแล้ว จะให้วิ่งไล่จับพวกเขามันเป็เื่ที่เป็ไปไม่ได้ จึงได้แค่ขู่เท่านั้น
“ท่านแม่!!”
“ว่าอย่างไร ยอมอาบแล้วหรือไม่?” อาเจาเป็คนแรกที่เรียกนางเสียงอ่อน “ข้าอาบเองได้”
เหตุผลที่พวกเขาวิ่งกันกระเจิงอย่างนั้นก็เป็เพราะไม่อยากให้ผู้เป็แม่อาบน้ำให้ แต่เล่นเอาอาหารมาขู่กันเช่นนี้ใครเล่าจะต้านทานไหว
มื้อเย็นได้กินเนื้อกระต่ายเชียวนะ เนื้อกระต่าย
“แม่ก็ไม่คิดจะอาบให้พวกเ้าอยู่แล้ว” ลูก ๆ โตกันประมาณหนึ่งแล้ว ยิ่งสมัยนี้ก็ถือว่าโตพอที่อีกสองสามปีจะดูตัวได้แล้ว นางก็ไม่อยากจะไปฝืนอะไรมาก
“เข้ามายกอ่างในห้องออกมา”
ทั้งสามคนเดินคอตกเข้าไปยกถังใบใหญ่ออกมา อีกทั้งยังต้องผสมน้ำอาบเองอีกต่างหาก
ในยุคชายเป็ใหญ่อย่างนี้นางไม่อยากเลี้ยงให้เขากลายเป็ชายที่น่ารังเกียจเล่านั้น ส่วนสามีของนางนั้นยังดีอยู่บ้างที่เขาผ่านความยากลำบากในตอนเด็กมา จึงไม่ได้มีนิสัยชอบใช้คนมากนัก
ทำอะไรเองได้เขาก็จะทำ ติดที่ชอบทำหน้าบึ้งไปหน่อย
“พวกข้าไปอาบในห้องไม่ได้หรือ เหตุใดต้องมาอาบที่นี่ด้วย” อาซือมองอ่างน้ำใบใหญ่ตั้งอยู่กลางลานในบ้าน ถึงบ้านเขาจะมีรั้วที่สูงกว่าบ้านหลังอื่นเพราะอยู่ตรงเชิงเขา ต้องป้องกันหมาป่า
แต่จะให้มาแก้ผ้าอาบน้ำตอนกลางลานบ้าน แถมยังเป็ตอนกลางวันเยี่ยงนี้
“แค่สระผม แล้วพวกเ้าจะอาบน้ำอย่างไรก็แล้วแต่เถอะ” หลินจิ้งหนิ้งจับบุตรชายทั้งสามคนนั่งเรียงกันบนเก้าอี้ ตักน้ำราดหัวก่อนจะเทเ้าเจียวผสมกับแชมพูลงไป
“ขยี้แรง ๆ เอาให้ผมมัน ๆ ของพวกเ้าคลายตัวออก” เมื่อเห็นว่าผู้เป็แม่จะไม่จับตนแก้ผ้าอาบน้ำจริง ก็สระผมอย่างว่าง่ายหลังสระเสร็จก็ได้รับผ้าผืนเล็ก ๆ มาคนละสามผืน
“เอาไปอาบน้ำ ในผ้าแม่ใส่เ้าเจียวเอาไว้ให้เรียวร้อยแล้ว ขัดจนกว่าตัวเ้าจะขาวเหมือนแต่ก่อน เข้าใจหรือไม่”
“ขอรับ” ทั้งสามยอมรับแต่โดยดี หลินจิ้งหนิงคิดว่ายังไงพวกเขาก็คงจะอาบกันที่นี่ จึงเดินเข้าห้องไปเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำสระผมของตัวเองบ้าง
หลังจากทั้งสามคนอาบเสร็จก็เข้ามาให้นางเช็คว่าสะอาดหรือไม่ ก็แค่ตรวจดูแขนเท่านั้น “สะอาดแล้ว หน้าตาก็แป็นผู้เป็คนขึ้นเยอะ ไปนอนกลางวันเสีย แม่ก็จะพักผ่อนแล้ว”
“แล้วท่านไม่อาบหรือ” อาเจาย้อนถามนาง เพราะตอนนี้ทั้งบ้านมีแต่นางที่ยังไม่ได้อาบ
“อย่าถามเยอะ ออกไปกันได้แล้ว”
หลินจิ้งหนิงทำทีเป็นอนก่อนจะโบกมือไล่ ผ่านไปหนึ่งก้านธูปเสียงรอบกายก็เงียบสะงัด
ถึงเวลาที่นางจะแอบออกไปข้างนอกแล้ว
———————–—— TALK ———————–——
เื่นี้ไรท์ลงให้อ่านใน readawrite กับ เด็กดี ไปแล้วนะคะ และตอนนี้ก็มีขาย อีบุ๊ค ทั้งใน meb และของ เด็กดี สามารถไปซื้อกันได้เลยนะคะ
อีบุ๊คมี 2 เล่ม กำลังทำเล่ม 3 อยู่ค่ะ
169
