หลี่เฟยหลง จอมทัพเทวดา

    .... เช้าวันรุ่งขึ้น จงโปนำทหารเข้าตีเมืองชายแดนทันที. " ขุนพลเสิ่น. รับคำสั่ง. ท่านนำทหาร บุกขึ้นไปทางกำแพงเมือง "  

      " ขอรับท่านแม่ทัพ. " ขุนพลเสิ่นรับคำก่อนจะนำทหารออกไป

     " ขุนพลตู้รับคำสั่ง. ท่านนำทหารบุกทะลวงเข้าไปทางประตูเมือง. จำไว้ต้องพังประตูเมืองให้ได้ " จงโปเอ่ยออกไป

     " ขอรับท่านแม่ทัพ " ขุนพลตู้รับคำก่อนจะนำทหารออกไป

    .... เสียงเฮเสียงโห่ร้องอึกกระทึก ดังขึ้น กองทหารที่นำโดยขุนพลมีชื่อทั้งสอง ได้มุ่งตรงเข้าตีเมือง. หวังจะหักเอาเมืองชายแดนให้จงได้   

   .... แต่ทว่า ฝ่ายจางชิงที่ได้รับรู้ถึงแผนการของ เฟยหลงแล้ว ก็มุ่งมั่นนำทหารทั้งหมดที่มีอยู่ในเมือง สามหมื่น ป้องกันเอาไว้สุดกำลัง. " เร็วเข้า ให้ทหารเตรียมธนูเพลิงและน้ำมัน. พวกเราต้องรักษาเมืองชายแดนแห่งนี้เอาไว้ให้ได้. " จางชิงเอ่ยออกมา. ก่อนจะคิดขึ้นในใจ ( เฟยหลง หวังว่าแผนการของเจ้าในครั้งนี้จะสำเร็จนะ หาไม่หากเมืองชายแดนแห่งนี้แตก. แคว้งเหลียงจะต้องวิกฤติแน่ )

    ..... ภายในจวนของ เฟยหลง สาวใช้นางนึงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา. " องค์หญิงเพค่ะ ขนาดนี้ กองทัพหนานไห่เริ่มตีเมืองแล้วเพค่ะ " 

      " อืม เห็นที่ว่า สงครามครั้งนี้คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วสินะ " หยุนซีเอ่ยออกไป

      " ท่านนายกอง มู่ปิง ท่านทราบข่าวของเฟยหลงหรือไม่ " หยุนซีเอ่ยถามออกไป

    .... มู่ปิง ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " เรื่องนี้ ข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกันครับ แต่ว่าองค์หญิงวางใจได้ คนอย่างท่านขุนพล จะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน " 

      " อืม ข้าเองก็คิดเช่นนั้น เช่นนั้นท่านรีบออกไปช่วยแม่ทัพจางปกป้องกำแพงเมืองเถอะ " หยุนซีเอ่ยออกไป

     " ข้าน้อย ทำเช่นนั้นไม่ได้ขอรับ ข้าและหน่วยพยัคฆ์บิน ได้รับคำสั่งจากท่านขุนพล. ให้อยู่อารักษ์ขาองค์หญิงขอรับ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับองค์หญิงท่านขุนพลได้เอาข้าตายแน่ " มู่ปิงรีบพูดขึ้น

   .... หยุนซี. ได้ยินเช่นนั้น. ก็รีบเอ่ยขึ้น " เช่นนั้นก็ลำบากท่านนายกองแล้ว " 

    ..... กลับมายัง บนกำแพงเมือง ซึ่งการประทะกันของทหารทั้งสองฝ่าย เริ่มที่จะรุนแรงขึ้น เหล่าทหารต่างก็ล้มตายเป็นจำนวนมาก แต่ด้วยการว่างแผนของจางชิง. ไม่ว่าทัพหนานไห่ จะบุกมาเท่าไร ก็ไม่สามารถบุกเข้าเมืองได้แม้แต่คนเดียว 

    " บัดซบเอ่ย นี่ก็ครึ่งค่อนวันแล้ว พวกเรายังไม่สามารถทำลายประตู หรือขึ้นไปบนกำแพงได้เลยแม้แต่คนเดียว นี่มันเกิดอะไรขึ้น " จงโปเอ่ยออกไป

     " ท่านแม่ทัพ จางชิงผู้นี้ เดิมที่ก็เป็นขุนพลมีชื่อของแคว้นเหลียงอยู่แล้ว วันนี้พวกเราได้มาเจอกับมัน นับว่าสมคำล่ำลือจริงๆ. แต่ว่า ถึงคนผู้นี้จะเก่งปานใด แต่ไหนเลยจะต้านการบุกของทหารหนึ่งแสนของเราได้ หากข้าเดาไม่ผิดไม่พ้นคืนนี้ เมืองชายแดนแห่งนี้ก็จะเป็นของท่านแล้วขอรับ " นายทหารคนนึงเอ่ยออกไป

    .... จงโปได้ยินเช่นนั้น. ก็พยักหน้าขึ้นลง ก็จะมีคำสั่ง " เจ้าจงไปบอก ขุนพลเสิ่น กับขุนพลตู้ ให้เร่งตีเมืองหนักขึ้นไปอีก แล้วให้คนยิงเครื่องโยนหินเข้าไปในเมืองอย่างต่อเนื่อง ดูซิว่าพวกมันจะทนได้แค่ไหน " 

      " ขอรับท่านแม่ทัพ " นายทหารรับคำ ก่อนจะรีบไปทันที

   .... ด้าน ขุนพลทั้งสองของหนานไห่. เมื่อได้รับคำสั่งก็เร่งโจมตีเมืองเข้าไปอีก " เร็วเข้า พวกเราต้องตีเมืองนี้ให้ได้ " ขุนพลตู้เอ่ยออกมา.  

    ... เหล่าทหารได้ยินเช่นนั้น ต่างก็เร่งกันตีเมืองทุกทาง จนทำให้ทหารภายในเมืองเริ่มระสำระส่าย. " แย่แล้ว ท่านแม่ทัพ. หากพวกหนานไห่ ยังโจมตีใส่เราต่อเนื่องแบบนี้ ไม่ช้าเมื่อนี้ได้แตกแน่ครับ " นายทหารคนนึงเอ่ยออกมา

    ... จางชิงได้ยินเช่นนั้น ในใจก็กระวนกระวายไม่น้อย เค้ารีบเอ่ยขึ้น " เจ้าเร่งให้ทหารทุกนาย. เพิ่มการป้องกันเข้าไปอีก อย่าให้ทัพหนานไห่เข้ามาได้แม้แต่คนเดียว " ก่อนที่เข้าจะคิดขึ้นในใจ. ( เฟยหลง เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ทหารในเมืองจะต้านไม่ไหวแล้วนะ เจ้าบ้าเอ้ย )

      .... อีกด้านนึงของ ป่า. กองทหารหนึ่งพันคนของ เฟยหลง บัดนี้กำลังรอคอยคำสั่งจากเขา. " ท่านขุนพล เมื่อไหร่พวกเราจะลงมือ นี่ก็ผ่านมาจะค่อนวันแล้ว หากปล่อยเอาไว้แบบนี้ต่อไป เกรงว่า ท่านแม่ทัพจางจะต้านไม่ไหวนะครับ " จงเปา ถามออกไป 

     " นั้นสิครับท่านขุนพล. ดูสิครับทหารของเราเริ่มไม่ไหวกันแล้ว " เป่าซื่อรีบพูดเสริม

    ... หมีดำ ได้ยินเช่นนั้น ก็มองไปยัง เฟยหลง แต่ว่าเขายังไม่ทันพูดอะไร เฟยหลงก็พูดขึ้น. " พวกเจ้าเห็นทหารที่อยู่ ด้านหน้าเครื่องยิงหินเหล่านั้นไหม พวกเราต่อรอจนกว่ากองทัพนี้จะเคลื่อนออกไป หาไม่ หากพวกเราบุกเข้าไปดื้อๆแบบนี้. พวกเราได้ตายก่อนจะถึงทัพหลักของมันแน่. " 

      " แต่ว่า หากกองทัพของหนานไห่ทัพนั่นไม่เคลื่นไหว พวกเราก็จะอยู่แบบนี้หรอครับ. " ถังสงรีบพูดขึ้น  

    ... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็หันไปทาง ถังสง แล้วพูดขึ้น. " มันต้องเคลื่อนทัพแน่ เร็วๆนี้แหละ " 

     ... ทั้งหมดได้ยินเช่นนั้น ก็ได้แต่มองดูสถานการณ์ต่อไป  

    ... กลับมายัง เมืองชายแดนที่ตอนนี้กำลังรบพุ่งกันอย่างดุเดือน ในที่สุดดวงอาทิตย์ก็ย้ายมาอยู่ด้านหลังของ กองทัพหนานไห่. 

     " ท่านแม่ทัพ จงโป ตอนนี้ตะวันใกล้จะตกดินแล้วนะครับ หากวันนี้พวกเราตีเมืองชายแดนนี้ไม่ได้ เกรงว่าคงต้องถอยทัพแล้วครับ " นายทหารคนนึงเอ่ยออกไป

   ... จงโป ได้ยินเช่นนั้น ก็ถอนหายใจออกมา. ก่อนจะพูดขึ้น. " สั่งการลงไป ให้ทหารกองหลังไปช่วยทัพหน้าบุกตีเมือง ยังไงก็ต้องยึดเมืองให้ได้ก่อนตะวันตกดิน " 

      " ขอรับท่านแม่ทัพ " นายทหารรับคำก่อนจะรีบไปสั่งการ 

     ... ด้าน ทหารบนกำแพงเมือง เห็นว่าทัพหลังของหนานไห่ บุกเข้ามาเสริมทัพหน้า ก็รีบไปรายงาน. " ท่านแม่ทัพจาง. หนานไห่. ส่งทัพหลังเข้ามาเสริมอีกแล้วครับ. หากเป็นเช่นนี้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เมืองชายแดนได้แตกแน่ครับ " 

     .... จางชิง ได้ยินเช่นนั้น ก็สะดุ้งตกใจ ก่อนจะพูดขึ้น " ไม่ว่ายังไงพวกเราก็ต้องรักษาเมืองชายแดนแห่งนี้ให้ได้ " ก่อนที่เข้าจะคิดขึ้นในใจ ( เจ้าบ้าเฟยหลง เจ้ากำลังรออะไรกันแน่. หากเจ้ายังช้าอยู่แบบนี้ เกรงว่าเมืองชายแดนแห่งนี้ได้แตกก่อนแน่ )

    ..... ด้านกองทหารของเฟยหลง. ที่ซุ่มอยู่ในป่า. " ท่านขุนพล ดูนั่นสิครับ ทัพหลังของหนานไห่ เคลื่อนพลแล้ว " หมีดำเอ่ยออกไป

  .... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมา. ก่อนจะพูดขึ้น " ในที่สุดก็ถึงเวลาซักที่. จงเปา เป่าซื่อ รับคำสั่ง. พวกเจ้านำทหารสามร้อย ขี่ม้าเรียงเป็นหน้ากระดาน วิ่งจากออกไปตก. ของทัพหนานไห่ จำเอาไว้เป้าหมายคือทำลายเครื่องโยนหิน " 

     " ขอรับท่านแม่ทัพ " ทั้งสองรับคำ 

     " เทียนมิ้ง ถังสง รับคำสั่ง. เจ้าทั้งสองนำทหารสามร้อย ขี่ม้าเรียงหน้ากระดานเช่นเดียวกัน. วิ่งจากตกไปออก จำเอาไว้เป้าหมายคือทำลายกองหนุนของหนานไห่. " 

      " ขอรับ ท่านขุนพล " ทั้งสองรับคำ

    " ส่วนข้า หมีดำและทหารที่เหลือ ให้บุกเข้าไปตรงๆ จำเอาไว้เป้าหมายของพวกเราคือ หัวของ จงโปที่ทัพหลัก " 

     " ขอรับท่านแม่ทัพ " ทั้งหมดเอ่ยออกมา. ก่อนที่ทุกคนจะไปทำตามคำสั่งของ เฟยหลง

   .... กลับมายัง กองทัพหนานไห่ " ท่านแม่ทัพ ดูนั่นสิขอรับ ประตูเมืองของมันใกล้ตะแตกแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า " นายทหารคนเดิมเอ่ยออกไป

    ..... จงโป เห็นเช่นนั้น ก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ก่อนจะพูดขึ้น. " เร็วเข้า สั่งการลงไป ใครเข้าเมืองเป็นคนแรกมีรางวันให้พันตำลึง ฮ่า ฮ่า ฮ่า " 

      " ขอรับท่านแม่ทัพ ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้ " 

   .... ด้านบนของกำแพงเมือง. นายทหารหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นมาหา จางชิง ก่อนจะพูดขึ้น " ท่านแม่ทัพจาง ตอนนี้เรารักษาประตูเมืองไม่ได้แล้วครับ " 

    ... จางชิง ได้ยินเช่นนั้น ก็อุทานออกมา " อะไรนะ เร็วเข้าให้ทหารลงไปช่วยกันป้องกันประตู. เจ้าเวร เฟยหลงเอ้ย เจ้ามัวทำอะไรอยู่กันแน่ " 

     ... แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงโห่ร้องดังขึ้นจากด้านหลังของกองทัพหนานไห่ เฮๆๆๆๆๆๆๆ 

   ... ด้าน จงโป เห็นเช่นนั้น ก็ร้องอุทานออกมา. " อะไรกัน กองทหารพวกนี้มันมาจากไหน. " 

      " ไม่ทราบครับ จากที่ดูธงแล้ว. ห๋าาาาา. แย่แล้วท่านแม่ทัพ. นี่มันกองทัพของแคว้นเหลียงครับ " นายหทารคนเดิมเอ่ยออกไป

      " เร็วเข้ารีบให้ทัพหลังมาป้องกันเร็วเข้า " จงโปรีบเอ่ยขึ้น

   .... ด้าน บนกำแพง. " ท่านแม่ทัพจาง ดูนั่นสิขอรับ. มีกองทหารบุกตีด้านหลังของ กองทัพหนานไห่ขอรับ " นายทหารเอ่ยออกไป

     ... จางชิงได้ยินเช่นนั้น ก็หันไปมอง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ. แล้วรีบพูดขึ้น. " เร็วเข้า สั่งการลงไป ให้ทหารทุกนายเตรียมพร้อมพวกเราจะเปิดประตูเมืองออกไปตีโต้พวกหนานไห่กัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า " 

     " ขอรับท่านแม่ทัพ. " นายทหารรับคำก่อนจะรีบวิ่งออกไป

    .... ด้าน เฟยหลง และกองทหารของเขา. ต่างก็บุกเข้ามาทั้งสามทาง. เหล่าทหารของหนานไห่เห็นฟุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว. บวกกับแสงตะวันที่ส่องตามหลังทัพของเฟยหลงมาจึงทำให้มองเห็นไม่ชัด จงโปและทหารของเขา ต่างก็คิดว่า กองทหารของเฟยหลงมีจำนวนมากประมาณ จึงเกิดการระส่ำระส่ายทำอะไรไม่ถูก จงเปา เป่าซื่อ เริ่มบุกจาก ออกไปตก ทำลายเครื่องโยนหินคันแล้วคันเล่า. ส่วน เทียนมิ้ง ถังสง เริ่มบุกจากตกไปออก ไล่สังหารทหารกองหนุนที่ทยอยกันเข้ามาสมทบ. จึงเป็นการเปิดช่องให้ เฟยหลงบุกทะลวงเข้าไปยัง ทัพหลักของ หนานไห่......