จ้าวอิ้งเยว่กำหมัดแน่นที่พี่สาวผู้โง่เขลาผู้นี้ใช้ฐานันดรมาข่มนาง ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดกินอะไรผิดสำแดงจึงนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองเป็ท่านหญิง
“ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะเป็พี่สาวที่คิดการรอบคอบข้าเสียเองที่ไม่รู้ความ ทำให้พี่สาวลำบากใจแล้ว”
“เ้าเข้าใจก็ดีแล้วคนเราจะต้องรู้ฐานะของตัวเองมันเป็หลักคุณธรรมอันดีงามที่เราทุกคนควรจะต้องปฏิบัติตาม” จ้าวลู่เสวียนยังคงสำทับต่อ
ได้ฟังเช่นนั้นจ้าวอิ้งเยว่ก็ไม่อยากจะอยู่ที่เรือนนี้อีกเพราะเกรงว่าตัวเองจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “เ้าค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นข้าต้องขอตัวไปพบท่านแม่ก่อนนะเ้าคะ”
คล้อยหลังน้องสาวอสรพิษ แววตาของจ้าวลู่เสวียนก็เ็า
สามเดือนแล้ว ที่นางได้หวนกลับคืนมาตอนนี้นางเพิ่งสิบหกปี เหลือเวลาอีกหนึ่งปี นางจะได้แต่งเข้าไปในจวนตระกูลกู้
ซึ่งนั่น ก็นานพอจะให้นางจัดการอะไรหลายอย่าง
เริ่มแรกนางได้ลงมือตรวจสอบรายการทรัพย์สินทั้งหมด ซึ่งก็เป็ไปตามคาด ท่านอารองและอาสะใภ้ที่นางเคยให้ความเคารพรักประดุจบิดามารดาได้ยักยอกทรัพย์สินของนางไปเป็จำนวนมาก
ในเมื่อพวกเ้าไม่เห็นคุณค่าของความรักที่ข้ามีให้เช่นนั้นก็อย่าหวังจะได้ความรักจากข้าอีก
ในจวนแห่งนี้นางก็เหมือนคนหัวเดียวกระเทียมลีบ บ่าวในจวนล้วนเป็คนของอารองทั้งหมดนางจึงยังไม่สามารถจะะโเรียกทุกอย่างคืนกลับมาได้อย่างเปิดเผย
ต้องค่อย ๆ วางแผนให้ดี
ต่อไป ก็คือ นางจะต้องหาคนช่วยเหลือ
และที่นึกขึ้นได้ก็คงเป็คนจากฝั่งตระกูลหลี่
ร้านซวงอวี้ เป็สินเดิมของมารดานางมีหลงจู๊ที่เป็คนฝั่งตระกูลมารดาคอยดูแลตอนนี้คนจวนจ้าวจึงไม่สามารถยื่นมือไปยุ่งกับกิจการนั้นได้
เริ่มจากที่นี่ก็แล้วกัน
จ้าวลู่เสวียนจึงเรียกบ่าวคนสนิท“อาหลิ่ง ไปแจ้งอาสะใภ้ว่า่บ่ายข้าจะออกไปร้านซวงอวี้ แล้วก็ไปบอกคนขับรถม้าให้เตรียมตัวด้วย”
ในอดีตนั้นนางจะออกไปไหน ทำอะไรนางล้วนขออนุญาตอาสะใภ้อยู่เสมอ คนเราไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ภายในวันเดียวนางย่อมไม่มีทางให้พวกเขาเกิดความสงสัย
“เ้าค่ะคุณหนู”
จ้าวลู่เสวียนไม่ได้ไว้ใจอาหลิ่งเสียทั้งหมดแม้อีกฝ่ายจะเป็สาวใช้ส่วนตัวของนาง แต่ตอนนั้นที่นางถูกวางยาพิษ อาหลิ่งกลับหายตัวไป
ทั้งที่ข้าดีกับเ้าถึงเพียงนี้เ้ากลับทรยศข้าอีกคน
30K
