หลังจากที่เดย์อุ้มแพนออกมาจากสถานการณ์าประสาทระหว่างนายน้อยกับว่าที่คุณนาย เขาเข้าไปพาตัวแพนออกมาจากการส่งสัญญาณของนายน้อยทางมือถือ เขาเห็นแล้วว่าสาวน้อยกำลังจะตื่นมาพอดีเขาเอายาสลบที่กะจะใช้กับว่าที่คุณนายมาใช้กับสาวน้อยแทน เดย์พาแพนอยู่ห้องพักข้างๆของนายน้อยเพื่อป้องกันอันตรายทันที
"คนอะไรน่ารัก"
เสียงทุ้มกล่าวออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย
"นายชอบยัยเด็กนี่หรอ"รามัณต์ที่เดินเข้ามาทันจังหวะที่เดย์พูดขึ้นมาพอดี
"ใช่"เดย์ตอบกลับ น่ารัก นิสัยดี สุภาพ เรียบร้อยเผลอๆดีกว่าว่าที่อดีตคู่หมั้นของนายน้อยสะอีก
"นายไม่กลัวตำรวจเมืองไทยจับเอารึ ข้อหาพลากผู้เยาว์นะ"รามัณต์ถามขึ้นอย่างขำขัน หน้าตาของแพนคงจะออกไปทางเด็กน่ารักมากกว่า แต่ก็ใช่ว่าเขาไม่รู้จักเธอ เขาเป็คนสืบประวัติของหนูนา คนรอบข้างเขาก็ต้องรู้ด้วย เขารู้จักั้แ่ครอบครัวของหนูนา พนักงานภายในร้านจนกระทั้งลูกค้าประจำของน้านเขาสืบมาทุกคนเพื่อป้องกันการทำอันตรายต่อนายน้อยของเขา เขาจำเป็ต้องรู้ว่าคนที่กำลังเข้ามาในชีวิตของนายน้อยมีความเสี่ยง ความอันตรายขนาดไหน แม้แต่คนรู้จักคนรอบข้างไม่สามารถไว้ใจได้
"กลัวรึ ไม่ ฉันไม่จำเป็ต้องพลากผู้เยาว์ใคร"
"หึ เห็นจ้องตาเป็มัน"รามัณต์กล่าวในสิางที่ตาเห็น เดย์เป็คนไม่สนใจใครโดยเฉพาะผู้หญิง ถ้าผู้หญิงให้ท่าเขาก็ไม่ต่างกับมัจุราชเอาปืนจ้อหน้าพวกเธอเ่าั้ทันที แต่มาคนนี้ดูแลดังไข่ในหิน
"น้องเขาหลับอยู่ ฉันต้องดูแลไม่งั้นไอ้เสือไอ้จระเข้แถวนี้ได้กินแน่"เขากล่าวออกมาพร้อมกับส่งสายตาไปยังประตูเื้ัของประตูมีลูกน้องอีกเพียบ. พวกนั้นไม่ต่างจากสัตว์ที่หิวโหย ถ้าสาวน้อยตื่นขึ้นมาแล้วโดนพวกนั้นล่อลวง เขาได้ฆ่าพวกนั้นแน่
"ฉันว่าไอ้พวกนั้นไม่น่ากลัวเท่านายนะเดย์ นายเอาใจใส่เธอมากกว่ายัยทอมน้องยัยขี้เมาเสียอีก"
"ฉันเหมือนคนหื่นขนาดนั้นรึ"
"ถ้ามองสายตานายมันก็ใช่"
"ถ้านายน้อยคุยกับคุณนายเสร็จเมื่อไหร่ฉันจะพาเด็กคนนี้ส่งกลับคุณนายทันที"
"ไม่เก็บไว้ก่อนรึ"
"น้องเค้าไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่อาหารเว้ย ไอ้ราม"
"555 ฉันว่าถ้ายัยนี่โตอีกนิด ฉันว่าไม่รอดมือนมยแน่"
"โดนตีนนะมึง ไปดูแลนายน้อยเลยไอ้ราม"
"เออ แตะนิดแตะหน่อยก็ไม่ได้ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะกินยัยนี้หรอ ข้าไม่ค่อยชอบสไตล์นี้สักเท่าไหร่"
"ชอบแบบวีนๆไง"
"แบบนั้นก็ไม่ชอบเว้ย กูรำคาญ"
"นายน้อยจะเป็ไงบ้างว่ะ"เดย์ถามขึ้นทันที
"คงจับยัยนั้นปล้ำแล้วมั้ง นานขนาดนี้"
"กูว่าคุณหนูนา ยังไงก็ไม่ยอมนายน้อยแน่"
"มึงไม่ต้องห่วงถ้าไม่ยอมก็คงได้ลูกคนที่สองแน่"
ถึงตอนนั้นลูกคนแรกของกูก็คงออกมาแล้วล่ะ เดย์ได้แต่คิดออกมาแล้วมองไปที่แพนอีกครั้งนึง
"หนูนาอย่าเสียงดังซิ เดียวลูกตื่น"ราฟปรามหนูนาทันทีที่เสียงของเธอเริ่มแผ่ออกมาดังเกินขนาด ลูกน้อยเริ่มขยุขยิกในอ้อมกอดอ้อมแขนของผู้ที่เป็มารดา
"ผมขออุ้มบ้างสิ"
"ฐานะอะไร เพื่อนก็ไม่ใช่คุณมีสิทธิ์อะไร"
"ผมขอใช้สิทธิ์พ่อของลูกหนูได้ไหม"
"ไม่ได้!!! คุณมีหลักฐานก่อนสิ"หนูนาสวนกลับทันควัน เื่อะไรจะให้ใช้สิทธิ์ของความเป็พ่อละ เธอท้องกับใครก็ไม่รู้ ก็จริง แต่เธอก็ไม่มั่วไปเอาใครก็ไม่รู้มาเป็สามีเด็ดขาด ถึงจะเป็พวกฝรั่ง สีผิว สีตา สีผมจะออกไปทางเขาก็เถอะ แต่เด็กคนนี้เป็ความผิดพลาดของเธอกับสารเลวคนนั้นแต่เด็กคนนี้ก็เกิดมาในความรักของครอบครัว ราชภา
"ได้...ถ้าผมมีหลักฐานเมื่อใด ลูกหนูจะต้องอยู่ในอ้อมแขนของผมบ้างนะ คุณจะห้ามไม่ได้นะ ผมจะใช้สิทธิ์ของความเป็พ่อให้เต็มที่เลย"
หญิงสาวได้แต่มองหน้าของชายหนุ่ม ทำไมเขาถึงได้ตามตอแยเธอนัก รึว่าเขาเป็คนข่มขืนเธอในวันนั้น ในขณะที่หญิงสาวเริ่มนึกเหตุผลที่ราฟมาก่อกวนเธอ เธอได้แต่กัดฟัน ยังกล้ามาเสนอขอเป็พ่ออีกหรอ
หญิงสาวอุ้มลูกน้อยวางลงเตียงทันที ร่างบางเดินตรงไปที่ชายหนุ่ม เธอปะทุร้ายเขาทันทีเมื่อถึงตัว
"ทำไมวันนั้นแกทำกับฉันแบบนั้นหะ ไอ้โรคจิต!!"ชายหนุ่มปัดป้องมือยางในขนาดที่มือบางๆของหนูนาทำร้ายร่างกายเขาไม่มีเว้นวรรคเลย
"คุณจำเื่คืนนั้นได้เเล้วหรอ"ราฟถามกลับทันทีที่มือบางยังคงประทุร้าย
"ฉันจำไม่ได้หรอกนะ แต่นายมาพูดว่านายเป็พ่อของลูกหนูก็เท่ากับว่านายขืนใจฉัน"ราฟได้แต่อมยิ้มเล็กน้อย ยังจะคิดมากเอามาเชื่อมโยงกันได้อีก ชายหนุ่มจับมือบางทั้งสองจ้างดันร่างเล็กให้ไปนอนตรงที่พักของคนเยื่ยมซึ่งเขาครอมเธออยู่
"หนูนาใจเย็นก่อนนะ ผมอธิบายได้"
"อธิบายกับผีอะดิ ปล่อย!!!!"
"ผมไม่ปล่อย ผมว่าเราคงไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอแล้วมั่ง"
"ทำไม!!!"
"ผมว่า เรามาทำน้องให้ลูกหนูดีกว่า"
"ไม่เอาาา ไอ้โรคจิต"
"ด่าผมคำนึง ผมปล้ำหนึ่งครั้ง"
"นี่!!!!"
ชายหนุ่มเลื่อนหน้าไปที่ซอกคอของหญิงสาว เขายังคงสูดคอความหอมหวานของคุณแม่มือใหม่ กลิ่นแป้งเด็กยังคงติดอยู่ตามร่างกายของเธอ ส่วนหญิงสาวได้แต่ดิ้น ไม่กล้าด่าอะไรออกมา ถ้าเขาทำในสิ่งที่ปากพูดจริง เธอคงโดนขยี้เละแน่
"นี่คุณปล่อยฉันนะ!!!"หนูนาร้องเสียงหลง ราฟซบอยู่แต่ลำคอของเธอเขาเริ่มละเลียชิมความหอม ความหวานที่เขาห่างหายจากเธอนับั้แ่วันนั้น ตอนแรกเขาว่าจะใจดียอมให้เธออยู่กับลูกหนูไปสักระยะนึงเพื่อให้เธอได้ปรับตัวและยอมรับเปิดใจตัวเองเพื่อให้เขาได้ดวงใจ แต่เธอดันพยศเหลือเกิน ถ้าเขายอมไปสักพักเธอได้หายไปกับกลีบเมฆแน่นอน
"คุณเป็บ้าอะไรเนี่ย! ปล่อยฉันนะ ช่วยด้วย ช่วยด้วย!!!"มือเล็กตบตีแผ่นหลังใหญ่สุดแรงเกิดแต่ไม่สะทดสะท้านเลยสักนิดแถมยังรุนแรงขึ้นกว่าเดิม
"ร้องไปก็เท่านั้น พวกนั้นไม่เข้ามาช่วยคุณหรอกนะถ้าไม่ใช่คำสั่งผม"มือใหญ่ตรึงข้อมือเล็กทั้งสองข้างสูงเหนือศีรษะของหญิงสาวด้วยมือของเขามือเดียว ใบหน้าของเขายังคงซบอยู่ลำคอของหนูนา ไหนๆก็เป็แม่ของลูกอยู่แล้ว ลูกหน้าตาก็ออกไปทางเขาหมด ใบตรวจดีเอ็นเอคงไม่สำคัญแล้วละสำคัญเขา ตอนนี้ราฟจะทำทุกอย่างให้เธอเป็'เมีย'ของเขาโดยไม่ต้องรออะไรแล้ว อยากโกรธอยากเกลียดก็จัดมาเลย ถ้าไอ้เวรพวกนั้นตามสืบเื่ของเขาแล้วรู้ว่าจุดอ่อนของเขาอยู่ที่ไหน เธอไม่ปลอดภัยแน่ ถึงแม้ตอนแรกกะว่าจะปล่อยให้เธอเป็อิสระสักพักก็เถอะ แต่ถ้าโดนคนอื่นหลอกถามขึ้นมาความปลอดภัยเป็ศูนย์แน่นอน แม้จะมีลูกน้อยมากมายไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจแค่ถ้าผิดพลาดเขาเกิดสูญเสียแก้วตาดวงใจขึ้นมาจริงๆเขาคงไม่อยากมีชีวิตอีกแล้วแน่ ในเมื่อตอนนี้ยังมีเวลา ยังมีโอกาส เขาจะทำให้เื่ของเขาจบเร็วที่สุดจะได้พาทั้งสองไปอยู่ที่ปลอดภัยที่สุด
"คุณ ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันขอร้อง"หญิงสาวเริ่มเสียงสั่น แรงของเธอไม่พอทัดท้านเขา เธอไม่สามารถป้องกันตัวเองช่วยเหลือตัวเองได้
"คุณปล่อยฉันเถอะ สงสารฉันเถอะนะ ฉันพึ่งคลอดลูกคุณก็รู้"
"ก็เพราะผมรู้ไง ผมรู้หมดแล้วรู้ด้วยว่าคุณึดจะหนี ผมขอปอดเกมส์เลยละกัน"
"ไม่!!!!!!"
ร่างใหญ่บดเบียดร่างกายเข้าหาร่างเล็ก เจาทำทุกอย่างเหมือนคืนนั้น คืนที่เธออยู่กับเขาทั้งคืน ปากหนายังคงซุกไซไปตามลำคอ ติ่งหู ประกบเข้ากับปากหวาน ปากเล็กหวานจับใจ ลิ้นเขาหลอกล้อชวนเข้าห้วงพิษสวาท จากที่มือเล็กทุบตีแผ่นหลังบัดนี้มือของหนูนาจิกเข้าที่เสื้อเพราะความรู้สึกที่แปลกใหม่ที่ราฟมอบให้ ราฟยังคงจูบปากเล็กไปเรื้อยๆ จนหญิงสาวกำลังหมดลมหายใจ มือน้อยพยายามข่วนให้ราฟได้รับรู้ว่าเธอไม่เริ่มหมดอากาศแล้ว ชายหนุ่มละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้ารู้สึกเสียดาย หญิงสาวโกยลมหายใจเข้าทันทีที่เป็อิสระ สติของหญิงสาวเริ่มกลับมาฝ่ามือเล็กตบเข้าที่หน้าของชายหนุ่มอย่างจัง
เพี้ย!! เพี้ย!! เพี้ย!!
หน้าของชายหนุ่มหันไปตามฝ่ามือเล็ก ดวงตาของหญิงสาวเเข็งกร้าว
"ไอ้โรคจิต รอบที่แล้วยังไม่พออีกหรอฮะ รอบนี้จะมาทำร้ายฉันอีกหรอ!!"หนูนาพูดเสียงแข็ง หยดน้ำตาเริ่มรินไหลมาอาบแก้ม
"คุณรู้รึ รอบที่แล้วผมทำยังไงกับคุณ"เขาตอบกลับ เธอจะไปรู้ได้อย่างไรในเมื่อตอนนั้นเขาเป็คนจัดท่ากระบวนการทั้งหมดเธอทำหน้าที่เป็ที่ระบายความสุขเท่านั้น แม้ตอนนั้นเขาจะโดนยาปลุกเขารับรู้ทุกอย่าง รู้ว่าเขาเป็คนแรกของเธอ รู้ว่าเธอเป็หญิงที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับชายแต่เขาเอะใจเล็กน้อยเธอไม่ชอบผู้ชานแต่ว่าเธออกหัก คงจะรักเพศเดียวกันละมั้ง เขาเค้นข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ ยามเธอเริ่มตื่นจากความเมาแต่เธอดันพิษสวาทเกิดความ้าที่เขามอบให้ ่จังหวะที่เธอร้องขอ เขาจะใช้ตรงนั้นบีบบังคับให้เธอพูดออกมาจนเขารู้ว่าเธอรักผู้หญิงด้วยกัน นั้นทำให้ปลุกความ้าดิบสำหรับเขา ณ ตอนนั้นทำให้เขากินเธอหลายรอบในตอนนั้น แต่ตอนนี้
"อย่าทำอะไรฉันเลย"
"ผมทำอะไรคุณ"
"คุณปล่อยฉันสิ"
"ผมไม่ปล่อย"
"ปล่อยฉันเถอะนะ ฉันกลัวแล้ว"
"ผมแค่ทวงความเป็พ่อ"
"ฉันจะรู้ได้ไงว่าคุณเป็พ่อของลูกหนูจริงๆ ลำพังตัวฉันคืนนั้นใครขืนใจฉัน ฉันยังไม่รู้เลยแล้วอยู่ๆคุณจะมารับผิดชอบแบบนี้ คุณทำแบบนี้มากี่คนแล้วก็ไม่รู้"
"คุณเชื่อผมเถอะ คุณคือคนแรกและก็จะเป็คนสุดท้ายของผม"
"คุณ~คุณก็ยังหนุ่ม ยังหล่อ รวย คุณปล่อยฉันไปเถอะนะ อนาคตเนื้อคู่ของคุณมาฉันก็ต้องไปอยู่ดี ฉันว่าคุณอย่าทิ้งอนาคตไว้ตรงนี้เลยนะ เชื่อฉันเถอะ"
"เสียใจด้วยนะ ผมเป็พวกชอบกินของเดิมๆ ไม่ชอบของใหม่ ยิ่งแปลกๆยิ่งไม่ชอบ ผมชอบแบบออริจินอล ธรรมชาติแบบคุณ ผมไม่นิยมผัวหนึ่งคนแต่เมียเป็สิบ"
"...."
"ผมชอบผู้หญิงที่ชอบรักผู้หญิงด้วยกัน มันราวใจดี"
"คุณ!!! คุณมันโรคจิ...."
ชายหนุ่มประกบปากอีกครั้งรอบนี้เขาดูดดื่มยิ่งกว่าเดิม มือใหญ่ข้างนึงตรึงข้อมือของหญิงสาว มืออีกข้างรึงปัดปายไปตามร่างเล็กที่ดิ้นสุดกำลัง มือที่ว่างของเขาปลดเน็ตไทจากคอมามัดข้อมือข้อหญิงสาวติดกับเตียงสำหรับคนเยี่ยม จากนั้นมือทั้งสองของเขาปลดเสื้อผ้าคนป่วยออกมาอย่างเชื่องช้า แต่สายตาคมกริบกลับไปโดนทารกน้อยที่อยู่บนเตียงกำลังหลับสบาย ถ้าเขาทำอะไรเสียงดังลูกหนูคงตื่นขึ้นมาแน่นอน มือใหญ่ล้วงโทรศัพท์ต่อสายไปหาบอดี้การ์ดให้มารับนายน้อยตัวเล็กแห่งตระกูลวิลเลี่ยมไปพักผ่อนที่อื่นก่อน สถานที่ตรงนี้มันเป็สนามของพ่อกับแม่จองลูกหนู หลังจากที่ลูกหนูได้ไปอยู่กับบอดี้การ์ดแล้วเขาจับคุณแม่ลูกอ่อนเผด็จศึกทันที เสื้อผ้าคนป่วยบัดนี้กองอยู่ด้านล่างแล้ว หนูนาพยายามตะเกียดตะกายให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการของเขา
"จะไปไหนจ๊ะ"
"ไอ้เลว ปล่อยนะ"
"พูดจาไม่เพราะเลย"
"ปล่อย!!!"
ชายหนุ่มจูบปากเธออีกครั้ง ครั้งนี้เขาจูบแทบกลืนกิน หญิงสาวพยายามไม่ให้ชายหนุ่มเอาลิ้นเข้ามาในปากได้ ชายหนุ่มใช้ลิ้นเลียไปตามชอกฟันของหญิงสาว ใครจะปล่อยให้ของหวานหลุดไปได้ละ มือทั้งสองข้างบีบหน้าอกของหญิงสาวที่มันใหญ่กว่าครั้งที่แล้วเนื่องจากตั้งครรภ์ มันทำให้เต็มไม้เต็มมือมันเต็มจนล้นตามชอกมือ เมื่อหญิงสาวโดนชายหนุ่มลวนลามความใทำให้ปราการปาก ฟันของเธอปล่อยให้ลิ้นของเขาเข้ามาเชยชม
มือใหญ่ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมขย้ำหน้าอกหนักสลับเบาสร้างความเสียวให้กับหญิงสาว
"อืมมมมม"
เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าเธอเริ่มคล้อยตามเขามันยิ่งทำให้เขาได้ใจ จุดเสียวอยู่ตรงนี้รึ รอบที่แล้วเดียวหลับใส่บ้าง เดียวตื่นแปปๆบ้าง ปากใหญ่ละจากปากเล็กเขาสังเกตเห็นสีหน้าของเธอเริ่มแดงขึ้น ตากลมโตปิดไม่้ามองเขา ราฟให้มือหยิบเสื้อคนไข้มาพันรอบดวงตาของหญิงสาว
"เสียวใช่ไหม ถ้ายังทำใจไม่ได้ก็นึกถึงผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่คุณเคยรักว่าตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังทำให้คุณเสียวอยู่"ราฟพูดออกไป ในเมื่อทำใจยอมรับไม่ได้ เขาก็ไม่ได้ใจไม้ใส้ระกำ นึกถึงคนอื่นไปก่อนก็ได้ระหว่างที่กำลังทำให้มีความสุข ยัยนั้นมันก็แค่ผู้หญิงที่ทิ้งเธอไป เขาสิผู้ชายทั้งแท่งและเป็พ่อของลูก แค่นี้ทำเพื่อเมียไม่ได้เขาคงดป็นผู้ชายที่ใจดำหึงแม้กระทั้งอดีตคนรักที่เป็เพศเดียวกันกับเมียตัวเอง
"อืมมมมม"
หน้าของชายหนุ่มเลื่อนลงเรื่อยๆไปพบกับอกตึงเด้งที่ตอนนี้หัวจุกกำลังแข็งเป็ไต ปากหนาใช้ลิ้นเลียเข้าไปชิมความหวาน
"อ้าาาาา"
"หวานจังเลย"ชายหนุ่มพูดออกมาเพื่อบอกกล่าวให้หญิงสาวรับรู้ ชายหนุ่มดูดหัวนมของหญิงสาวจนน้ำนมไหลเข้าปากของเข้า 'อร่อย' เขาดูดไปเรื่อยสลับทั้งสองข้าง หญิงสาวที่โดนดูดนมอยู่เสียวซานขึ้นมา หนวดของเขาทิ้มแทงตามเนื้อหนังมังสา ยิ่มไปโดนกับฐานหน้าอกยิ่งสร้างความเสียวเพิ่มขึ้น ตอนนี้ภาพในหัวของหนูนามีแต่'มิ้ม'อดีตสาวคนรักที่หักอกเธอไป
"มิ้มดูดนาเเรงๆ อืมๆๆๆๆ"เสียงหวานอ้อนวอนมาชายหนุ่มที่ได้ยินประโยคดังกล่าวก็จัดให้ตามคำขอ ถึงแม้ว่าชื่อเรียกไม่ใช่เขาก็ตาม
"ได้สิ หวานขนาดนี้เดียวจัดให้"เขาตอบกลับปากของเขากับมืออีกข้างทำหน้าที่ได้อย่างดี ส่วนมืออีกข้างตอนนี้กำลังไล่ไปตามหน้าท้องแบนของหญิงสาวแล้วเลยไปจนถึงขอบกางเกงของรพ. หญิงสาวยังคงอยู่ในห้วงจินตนาการที่เธอสร้างมา คนที่กำลังให้ความสุขเธอคือมิ้มสาวที่เธอรัก มือใหญ่ล้วงเข้าไปในกางเกงของหญิงสาว เขาััได้ถึงความสวยงามของดอกไม้ ดอกไม้ที่กำลังปริน้ำหวานให้แมลงได้เกาะกิน มือใหญ่ไล่กลีบดอกไม้ตามร่องที่เต็มไปด้วยน้ำหวานที่ไหลออกมาเรื้อยๆ
"ชอบสินะ"
ชายหนุ่มใช้อีกมือนึงดึงกางเกงรพ.ที่หญิงสาวสวมใส่ลงมาช้าๆจนเธอเปลือยเปล่า เธอเหมือนคนนั้นมาก สวยงาม น่าค้นหา ถ้าวันนั้นเขาไม่โดนยาละก็ เขาคงได้ชมเรือนร่างแบบเต็มที่ ชายหนุ่มจับขาทั้งสองข้างของหญิงสาวชันขึ้นมามา แหวกขาให้เขาได้เอาหน้าไปเชยชมดอกไม้ จมูกโด่งของชายหนุ่มสูดดมแบบเต็มที่ เขาเอาจมูกของจมูกของเขาจิ้มลงไปยังร่องของดอกไม้
"อืมมม โอ้ว!!!"เสียงเล็กส่งเสียงออกมาเนื่องจากาสียงที่มีสิ่งแปลกปลอมเข้าไปยุ่งกับดอกไม้ของเธอ
"หอมจัง"
"ฮือออ มิ้มลึกๆ นาจะไม่ไหวแล....ว"
"ใจเย็นๆนะ เดียวก็เสร็จ"
"มิ้มๆๆๆ อืมมม อย่างนั้นมิ้ม นาจะไม่ไหวแล้ว ออกแล้ว"
ชายหนุ่มใช้จมูกขยี้ดอกไม้จนหญิงสาวร้องโหยหวนเพราะความเสียวจนเธอเสร็จน้ำหวานทะลักออกมาจากดอกไม้ ลิ้นสากเลียไปตามร่องเก็บน้ำหวานกินจนหวาน หญิงสาวนอนหอบแล้วหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าที่รบตบตีกับเขา ราฟปล่อยให้เธอได้พักแล้วหันมาจัดการกับัพญาไฟให้สงบตามเดิมด้วยมือของเขา
"ที่ผมยังไมาได้ทำอะไรคุณไปมากกว่านี้เพราะเห็นว่าคุณเพิ่งคลอดกำลังาเ็จากการคลอด ปกติผมไม่ได้มีความ้ามากมายขนาดนี้ แต่รอบนี้จำเป็ต้องทำเพื่อให้คุณปลอดภัยและเป็นายหญิงแห่งวิลเลี่ยมตลอดไป
4K
