คลื่นั์สูงตระหง่านหยาดฝนสีเงินโปรยปรายลงมา ก่อนแปรเปลี่ยนกลายเป็พายุฝนอย่างรวดเร็ว
“เกิดอะไรขึ้น”
เซียวจิ่งหยวนตกตะลึงกับพายุฝนตรงหน้าก่อนดึงสติของตนกลับมารีบยื่นมือออกไปเด็ดใบบัวขนาดใหญ่ที่ขึ้นอยู่ในสระบัวมาคลุมศีรษะของคุณชายรูปงามไว้
หยาดฝนโปรยปรายตกกระทบใบบัวเสียงดังซู่ซ่า
ยามนี้เซียวจิ่งหยวนไม่ได้สนใจจะเพลิดเพลินไปกับเสียงจากธรรมชาติแต่กลับมองออกไปไกลสุดสายตาเห็นว่ากลางสระบัวที่อยู่ห่างไปหลายสิบลี้ปรากฏเงาร่างของผู้บำเพ็ญกำลังต่อสู้อยู่กับสัตว์อสูรตนหนึ่ง
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่คือระลอกคลื่นรุนแรงจากสัตว์อสูรตัวใหญ่ที่ยกหางฟาดลงบนผิวสระบัว
เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเซียวจิ่งหยวนก็ดีใจทันที พร้อมเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันทุ้มต่ำ “สหายดูเหมือนจะพบเข้าแล้ว”
“ไม่ใช่แค่ดูเหมือนหรอก สิ่งนั้นคือบัวขาวจิตกระจ่างจริงๆ”
ภายใต้ร่มเงาของใบบัวคุณชายรูปงามไม่โดนหยดน้ำระรานเลยสักนิดเขายื่นปลายนิ้วเรียวงามออกไปแหวกใบบัวให้เปิดออกเล็กน้อยก่อนที่สายตาจะกวาดมองไปรอบๆ พลางยิ้มพร้อมเอ่ยว่า “เมื่อครู่ข้าลืมบอกเ้าเลย ว่าจะมีสัตว์อสูรตนหนึ่งคอยปกป้องรอบบัวขาวจิตกระจ่างอยู่”
“มันคือจระเข้เหล็กสายเืัซึ่งอายุยืนมานานกว่าหมื่นปีในสมัยโบราณ ผู้คนมากมายต่างเรียกมันว่าจระเข้แห่งลุ่มน้ำ ภายหลังเมื่อถูกปราบโดยท่านเซียนเนินพยัคฆ์มันก็มาพักอาศัยอยู่ในสระบัวเพื่อช่วยดูแลถ้ำเทพสถิตให้แก่ท่านเซียนเนินพยัคฆ์”
ชายหนุ่มรูปงามเอ่ยอย่างแ่เบา “ผู้ใดที่คิดเด็ดบัวขาวจิตกระจ่างต้องผ่านด่านมันไปให้ได้เสียก่อน”
“จระเข้เหล็กหมื่นปี...”
เซียวจิ่งหยวนเบิกตาโพลงพลันรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา การแย่งชิงบัวขาวจิตกระจ่าง ไม่เพียงต้องต่อสู้กับคนทว่าต้องต่อสู้กับสัตว์อสูรอีกด้วย ช่างวุ่นวายเสียจริงและเมื่อมองสถานการณ์ด้านหน้า สัตว์อสูรนั้นรับมือได้ยากเสียยิ่งกว่ามนุษย์เสียอีก
“ปัง!”
เซียวจิ่งหยวนสังเกต หางของสัตว์อสูรตัวนั้นมีความยาวกว่าร้อยจั้งเกล็ดสีดำแวววาวด้านนอกเป็ดั่งเหล็กไหลคงกระพันดั่งภูผาเมื่อหางยกสูงและฟาดลงมาอย่างแรง ผืนน้ำก็แตกสาดกระเซ็นประหนึ่งูเาร่วงตกลงมาจากฟากฟ้า ละอองน้ำแตกกระเซ็นพุ่งไปทั่วทุกทิศทางดั่งลูกศรประกอบเสียงดังหวีดหวิวประหนึ่งห้วงอากาศถูกเจาะทำให้พวกเขารับรู้ถึงความน่ากลัวของพลังของสัตว์อสูรตัวนี้
“ทำอย่างไรดี”
เซียวจิ่งหยวนมองอยู่สักพักก่อนคิ้วจะขมวดติดกันอย่างไม่รู้ตัว“ควรบุกเข้าไป หรือควรนั่งมองเสือกัดกันอยู่ด้านนอกดี”
“นั่งมองเสือกัดกันไม่มีประโยชน์หรอก”คุณชายรูปงามส่ายหน้าเล็กน้อย “เ้าต้องเข้าใจว่าจุดประสงค์ของคนเ่าั้หาได้้าสังหารจระเข้ไม่พวกเขาล้วน้าบัวขาวจิตกระจ่าง หากระหว่างการต่อสู้มีสักคนสามารถล่อสัตว์อสูรให้พ้นออกไปได้คนที่เหลือก็สามารถเข้าไปเด็ดดอกบัวได้อย่างง่ายดาย”
“ก็ใช่...”
เซียวจิ่งหยวนเห็นด้วย จะต้องแยกแยะหลักรองให้ออกจะมีผู้ใดเล่าที่มีความสามารถมากพอจนปราบจระเข้ั์น่ากลัวตัวนี้ได้
“ดังนั้น...บุกเข้าไปกัน” เซียวจิ่งหยวนตัดสินใจอย่างรวดเร็วก่อนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่แ่เบา“สหาย พวกเราลงมือพร้อมกัน อีกประเดี๋ยวข้าจะไปดึงดูดความสนใจของสัตว์อสูรตัวนั้น เ้าก็ใช้โอกาสนี้เข้าไปเด็ดฝักบัว...อย่าลืมระวังผู้อื่นด้วยอย่าให้พวกเขาแย่งบัวขาวจิตกระจ่างไปได้ เ้าคิดว่าอย่างไร”
คุณชายรูปงามดูลังเลเล็กน้อย
“เช่นนั้นเ้าก็คอยสังเกตการณ์อยู่ภายนอกแล้วกัน”
เซียวจิ่งหยวนคลี่ยิ้มก่อนแวบหายไปอยู่บนอากาศกลางสมรภูมิรบด้วยความรวดเร็วปานดาวตก
เมื่อมองลงมาจาก้าเขาพบว่ามีดอกบัวสีแดงขนาดใหญ่ดอกหนึ่งขึ้นอยู่กลางอาณาเขตของจระเข้ั์กลีบดอกอันสวยงามซ้อนทับกันมากมายหลายพันชั้นอย่างเป็ระเบียบ คอยห่อหุ้มฝักบัวภายในไว้อย่างหนาแน่น
แม้อยู่ห่างไกลทว่าเขากลับได้กลิ่นหอมประหลาดที่ลอยโชยมากลิ่นอันเบาบางเป็ดั่งน้ำทิพย์ที่ช่วยชะล้างอวัยวะภายในทำให้เขารู้สึกสะอาดและสดชื่นไปทั่วทั้งกายใจ
ดอกบัวประหลาดที่มีใบเขียวสลับแดงฝักขาวดอกนี้คือบัวขาวจิตกระจ่างอย่างไม่ต้องสงสัย
เซียวจิ่งหยวนแววตาเป็ประกายเล็กน้อยแต่เมื่อเหลือบมองไปอีกครั้ง เขาพบว่าคุณชายรูปงามหายตัวไปแล้ว
“ดีมาก เช่นนั้นก็เริ่มได้”
แม้ไม่รู้ว่าคุณชายรูปงามไปหลบซ่อนอยู่ที่ใดแต่เซียวจิ่งหยวนมั่นใจ ว่าด้วยพลังของคุณชายรูปงามจะต้องสร้างความประหลาดใจให้เขาได้เห็นแน่แต่ก่อนอื่นเขาจะต้องล่อความสนใจของมันให้สำเร็จเสียก่อน
หลังของจระเข้เหล็กตัวั์ที่ลอยอยู่บนผิวน้ำดูเหมือนูเารูปร่างประหลาดทว่าเซียวจิ่งหยวนกลับยังคงมั่นใจ เพราะสิ่งที่เขาต้องทำไม่ใช่การสังหารจระเข้ แต่ดึงดูดความสนใจของมันทำให้มันพลาดพลั้งเพื่อที่เขาจะบรรลุแก่เป้าหมาย
สำหรับเซียวจิ่งหยวนแล้วการดึงความสนใจนั้นไม่ยาก ความมั่นใจของเขาในตอนนี้มีที่มาจากก้นบึ้งของสระกระบี่ เพราะหลังจากที่เข้ามาในสระกระบี่และสงบสติของตนได้แล้วเขาก็รู้สึกถึงพลังแม่เหล็กอันแข็งแกร่งที่อัดแน่นอยู่เต็มพื้นที่
อาคมผนึกพื้นที่ของที่แห่งนี้มีความเกี่ยวข้องกับพลังแม่เหล็กจากแกนโลก
ขอเพียงใช้ข้อได้เปรียบตรงนี้อย่างเต็มที่ถึงแม้ไม่อาจสังหารจระเข้เหล็กให้ตาย แต่คงไม่ยากที่จะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ
ทันทีที่เขาสะบัดมือมุกสายฟ้าที่ตนแอบสร้างขึ้นก็ทอประกายแสงสีเงินเจิดจ้า ก่อนร่วงหล่นตกไปในห้วงนที
เปรี๊ยะๆๆ ...
มุกสายฟ้าปลดปล่อยพลังงานออกมาทันทีที่กระทบผิวน้ำกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านปกคลุมไปทั่วพื้นที่ในรัศมีกว่าร้อยลี้ กระทั่งดอกบัวบางส่วนก็เหี่ยวเฉาลงจากกระแสไฟฟ้าเหลือเพียงบัวขาวจิตกระจ่างที่อยู่ ณ ใจกลางผืนน้ำเท่านั้น ที่ไม่ได้รับอันตรายใดๆ
หากลองคิดดูแล้วคงเป็เพราะอาณาเขตของจระเข้เหล็กมีหน้าที่ดั่งกำแพงล้อมรอบบัวขาวจิตกระจ่างคอยป้องกันกระแสไฟฟ้าไม่ให้ย่างกรายเข้าไปประหนึ่งป้อมปราการ
เมื่อผู้บำเพ็ญที่อยู่ใกล้เคียงเห็นการโจมตีของเซียวจิ่งหยวนพวกเขาเหลือบมองกันเล็กน้อย ก่อนร่วมมือกันโจมตีราวกับเข้าใจในจุดประสงค์ในเมื่อการมีอยู่ของจระเข้เหล็กเป็อุปสรรคขนาดใหญ่สำหรับการบัวขาวจิตกระจ่างของพวกเขาหากไม่ทำลายสิ่งกีดขวางนี้ก็คงไม่มีผู้ใดมีหวังที่จะได้เด็ดบัวขาวจิตกระจ่างนี้ไป
ต่อให้จะต้องสู้รบกันอย่างดุเดือดภายหลังจากที่ได้บัวขาวจิตกระจ่างมาแต่ในใจของทุกคนรู้ดีกันอยู่แล้ว ว่าเหตุการณ์นี้สำคัญมากเพียงใดและทำอย่างไรตนเองถึงจะได้ประโยชน์มามากที่สุด ดังนั้นเมื่อมีคนหนึ่งเริ่มลงมือคนที่เหลือจึงเริ่มลงมือตาม
อาวุธวิเศษจำนวนมากพุ่งเข้าโจมตีจระเข้ประหลาดตัวนี้พร้อมกันประหนึ่งคลื่นั์จนส่งเสียงหวีดหวิว
ขณะเดียวกันนั้นเองจระเข้ประหลาดตัวใหญ่ก็กวาดหางเหล็กไปมาตีกระแสน้ำให้ก่อตัวเป็ม่านน้ำขนาดใหญ่ที่ห่อหุ้มอาวุธวิเศษชิ้นอื่นไว้ด้านในก่อนซัดหายไปอย่างรวดเร็วเหลือเพียงมุกสายฟ้าของเซียวจิ่งหยวนเท่านั้นที่สามารถรอดจากม่านน้ำแล้วแอบพุ่งไปโจมตีจระเข้ประหลาดอย่างไร้เสียง
สิ่งมีชีวิตทุกสายพันธุ์ล้วนเกิดมาพร้อมความหวาดกลัวสายฟ้าจระเข้ประหลาดตัวนี้ก็เช่นกัน ต่อให้พลังของมุกสายฟ้าจะไม่เทียบเท่ามุกสายฟ้าแม่เหล็กของจริงทว่าสายฟ้าบางราวใยแมงมุมเหล่านี้ก็สามารถแทรกซึมเข้าไปภายในกายของจระเข้ประหลาดได้อย่างง่ายดาย
ความเ็ปชาดั่งเข็มแหลมทิ่มแทงเข้าไปในเนื้อเจ็บแสบยากเกินบรรยาย
และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกคุ้นเคยอันประหลาดเหล่านี้กลับกระตุ้นให้จระเข้ประหลาดหวนนึกถึงความทรงจำแสนโหดร้าย
อสูรทุกชนิด โดยเฉพาะสัตว์อสูรจากธรรมชาติอย่างจระเข้เหล็กตัวนี้ที่ต้องผ่านการเผชิญหน้ากับทัณฑ์์มานับไม่ถ้วนจนกระทั่งถูกปราบโดยท่านเซียนเนินพยัคฆ์ ถึงได้มาอาศัยอยู่ในสระน้ำมีการคุ้มครองจากอาคมผนึก จึงหลุดพ้นจากประสบการณ์อันน่าหดหู่จากการถูกฟ้าผ่า
เวลานับพันปีที่ผ่านมาแม้จะถูกกักขังให้อยู่ในสระน้ำขนาดเล็ก ทว่าสบายไร้กังวลจากการถูกทัณฑ์์แต่การอยู่สบายเช่นนี้กลับทำให้การพัฒนาของจระเข้ประหลาดถูกจำกัดพละกำลังของมันไม่เพิ่มขึ้นเลยตลอดเวลาพันปีที่ผ่านมา เป็เพียงอสูรไปตลอดชีวิตไม่อาจกลายเป็ปีศาจได้
เพราะทัณฑ์์ไม่ได้เป็เพียงหายนะกลับยังเป็จุดเปลี่ยนชีวิตอีกด้วย ไม่ว่าผู้บำเพ็ญหรือสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นขอเพียงเอาชนะความยากลำบากไปได้ก็ล้วนหลุดพ้น จระเข้ประหลาดไม่ฉลาดมากพอจึงไม่ตระหนักถึงการสูญเสียโอกาสเหล่านี้
พลังสายฟ้าที่แทรกซึมเข้าไปไม่เพียงทำให้มันหวนรำลึกถึงเื่ราวที่ไม่น่าจดจำเท่านั้นทว่ายังได้เข้าไปปลุกความดุร้ายในกายของมันขึ้นมาอีกด้วย
“โฮก...”
ในที่สุดส่วนหัวของจระเข้ประหลาดก็โผล่พ้นน้ำปากขนาดใหญ่ที่ร้องคำรามเต็มไปด้วยฟันอันแหลมคม น่าสยดสยองและสะพรึงกลัว มันอ้าปากกว้างคำรามร่างกายขนาดใหญ่ลอยขึ้นมาจากผืนน้ำเด่นอยู่กลางอากาศ ก่อนใช้แรงจากสายลมกระโชกพุ่งตรงเข้าใส่เซียวจิ่งหยวนหมายจะกลืนกินเขาลงท้องภายในคำเดียว
เมื่อลองเทียบกับร่างกายขนาดมหึมาของจระเข้ประหลาดแล้วนั้นร่างกายอันเล็กจิ๋วของเซียวจิ่งหยวนยังไม่อาจเติมเต็มช่องไรฟันของจระเข้ประหลาดได้เลยด้วยซ้ำในยามที่จระเข้ประหลาดบินตรงเข้ามาพร้อมพละกำลังอันเหลือล้นก็ม้วนเอาเสาน้ำขนาดใหญ่กว้างราวร้อยหมี่ให้ตั้งตระหง่านราวกับูเาไฟปะทุ
เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่ที่จระเข้ประหลาดเข้าต่อสู้กับผู้บำเพ็ญเ่าั้เป็การสู้แบบไม่ได้เอาจริงทว่าในยามนี้มันแสดงความสามารถที่แท้จริงออกมา เมื่อมีสายเืของัจึงบินร่อนสร้างหายนะได้
“ว่าแล้วเชียว สัตว์อสูรตัวนี้รับมือได้ยากจริงๆ”
สถานการณ์ที่บ้าคลั่งตรงหน้าทำให้เซียวจิ่งหยวนเคร่งเครียดไม่กล้าประมาทเลิ่นเล่อรีบใช้วิชาดาราเหิน บินวนโคจรรอบเสาน้ำขนาดใหญ่ด้วยความว่องไวประหนึ่งดาวตกเป็เพราะพลังแม่เหล็ก เขาจึงเป็ดั่งมัจฉาได้น้ำร่างกายเคลื่อนไหวได้เร็วปานสายฟ้าแลบ และบินโฉบไปมาจนอีกฝั่งจับทิศทางไม่ถูก
เซียวจิ่งหยวนผู้เฉลียวฉลาดไม่ได้บ้าบิ่นเข้าต่อสู้กับจระเข้ประหลาดโดยตรงทว่ากลับเลือกใช้กลยุทธ์หลอกล่อ ให้ตนเองเป็เหมือนยุงสร้างความรำคาญอาศัยขนาดที่เล็กและความว่องไวบินวนไปรอบๆ จระเข้ประหลาดและเมื่อจระเข้ประหลาดไม่ทันระวังตัวเขาก็ฉวยโอกาสปามุกสายฟ้าเข้าไป
ถึงแม้แรงะเิจะไม่สามารถอันตรายร่างกายที่แข็งแกร่งของจระเข้ประหลาดได้แต่เมื่อกระแสไฟฟ้าทิ่มแทงเข้ากล้ามเนื้อความเ็ปและความแสบที่เกิดขึ้นกลับมากพอที่ทำให้จระเข้ประหลาดโกรธจนเืขึ้นหน้าขู่ร้องคำรามออกมาเสียงดัง
“โฮก...”
จระเข้ประหลาดที่โกรธเกรี้ยวหยุดชะงักอยู่กลางอากาศก่อนจะสะบัดหางยาวหนาหนักให้กวัดแกว่งไปมาจนร่างกายหมุนวน กระแสลมปั่นป่วนรวมตัวในสระน้ำหลายร้อยไร่โหมกระหน่ำสร้างกระแสอากาศอันน่าสะพรึงกลัวพายุหมุนอันทรงพลังหลายลูกก่อตัวขึ้นเต็มสระน้ำ
ตูมๆๆ !
ละอองน้ำแตกกระเซ็นดั่งสายฟ้านับหมื่นที่ผ่าในเวลาเดียวกันกระแสน้ำไหลเชี่ยวกราก จนสระบัวทั้งสระเป็เหมือนห้วงน้ำเดือดพล่าน
323
