บทที่ 28 คุณไม่ควรแตะต้องเธอ
ลู่เฉิงเฟิงกังวลแต่ไม่ได้หุนหันพลันแล่น
เขาสงสัยว่านี่เป็กับดักที่งูแบล็กแมมบาวางไว้หรือไม่ ใช้วิธีนี้เพื่อล่อเขาออกไป
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรหาซูอี้จวิน แต่โทรศัพท์มือถือของเธอปิดอยู่
[หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้…]
ลู่เฉิงเฟิงขมวดคิ้ว กำลังจะโทรหาหลินเจี้ยนหลู แต่กลับนึกได้ว่าเขาไม่มีหมายเลขโทรศัพท์ของอีกฝ่าย
งูแบล็กแมมบาส่งข้อความมาอีกครั้ง [งูแบล็กแมมบา: ั ให้ฉันช่วยซูอี้จวินหรือผู้หญิงในชุดสีแดง?]
ลู่เฉิงเฟิงรู้สึกประหม่าและตอบกลับอย่างรวดเร็ว [เกิดอะไรขึ้น?]
[งูแบล็กแมมบา: อีกฝั่งมีคนอย่างน้อยสิบคน เป็นักฆ่าระดับ A ทั้งหมด ซูอี้จวินและผู้หญิงในชุดสีแดงต่างก็มีปืนจ่อที่หัว ฉันช่วยได้คนเดียวเท่านั้น]
ลู่เฉิงเฟิงลังเล ตอบกลับด้วยคำถาม [คุณอยู่ที่ไหน?]
[งูแบล็กแมมบา: โรงงานร้างในเขตชานเมืองทางตอนเหนือ]
ลู่เฉิงเฟิงจ้องที่โทรศัพท์ของเขา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบว่า [พยายามช่วยทั้งสองคนให้ได้ หากคุณสามารถช่วยได้เพียงคนเดียวก็ช่วยซูอี้จวิน]
[งูแบล็กแมมบา: เข้าใจแล้ว]
ลู่เฉิงเฟิงถือโทรศัพท์ไว้แน่นพลางเดินไปมาในห้องนั่งเล่นเพื่อรอคำตอบจากงูแบล็กแมมบาอย่างกระวนกระวาย
ผ่านไปประมาณสิบนาที โทรศัพท์ก็สั่น [งูแบล็กแมมบา: ัฉันขอโทษ อีกฝ่ายจัดคนอีกกลุ่มซ่อนไว้ ฉันพลาดไป ซูอี้จวินกับผู้หญิงชุดแดงเสียชีวิตจากการถูกซุ่มยิง]
ในหัวของลู่เฉิงเฟิงมีเสียงวิ้ง การมองเห็นของเขาเปลี่ยนเป็สีดำ ใบหน้าเปลี่ยนเป็ซีดเซียวในฉับพลัน
งูแบล็กแมมบาส่งข้อความอีก [งูแบล็กแมมบา: ั ฉันขอโทษ ภารกิจล้มเหลว ฉันจะคืนเงินให้คุณ และฉันสาบานว่าจะไม่ตามล่าคุณอีกต่อไป และฉันจะออกจากจีนทันที’
ลู่เฉิงเฟิงไม่สามารถสงบใจได้อีกต่อไป แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังค่อนข้างมีสติอยู่
เขาหยิบชุดลำลองสีดำล้วนสวมหมวกและหน้ากาก จากนั้นก็หยิบกุญแจรถแล้วรีบวิ่งออกไปที่ประตูโรงรถใต้ดิน
เครื่องยนต์คำรามดังลั่น จากนั้นรถก็บึ่งออกไป
ชายหนุ่มขับรถไปจนถึงชานเมืองทางตอนเหนือ
เดิมทีชานเมืองทางตอนเหนือได้รับการวางแผนให้เป็เขตนิคมอุตสาหกรรมและมีโรงงานต่าง ๆ หลั่งไหลเข้ามาตั้งอยู่ ส่งผลให้มลพิษมีมากเกินไปและต้องปิดตัวลงอย่างเร่งด่วน เหลือเพียงโรงงานร้างจำนวนมากในเวลาต่อมา
ลู่เฉิงเฟิงจอดรถในที่ซ่อน เขาลงจากรถแล้วรีบรุดไปที่โรงงานร้างซึ่งอยู่ไกลออกไป
ชายหนุ่มส่งข้อความถึงงูแบล็กแมมบา [คุณอยู่ที่ไหน?]
ลู่เฉิงเฟิงรออยู่นาน งูแบล็กแมมบาก็ไม่ตอบกลับ
ดวงตาของชายหนุ่มดูเคร่งเครียดมากขึ้น เขาอยากให้นี่เป็กับดักของงูแบล็กแมมบามากกว่า แต่ตอนนี้งูแบล็กแมมบาไม่ตอบกลับ น่าจะเป็เพราะภารกิจล้มเหลวและไม่กล้าสู้หน้ากับเขาจึงจากไปแล้ว
เขาคงได้แต่พึ่งพาตัวเองเพื่อหาคนเท่านั้น
ในที่สุด หลายสิบนาทีต่อมา เขาก็พบว่าซูอี้จวินและหลินเจี้ยนหลูนอนจมกองเืในโรงงานร้าง
ท่ามกลางแสงจันทร์สลัว ลู่เฉิงเฟิงมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าชุดสีขาวของซูอี้จวินถูกย้อมด้วยเื ส่วนทางด้านของหลินเจี้ยนหลูสวมชุดสีแดงซึ่งมีสีเดียวกับเือยู่แล้ว
หัวใจของลู่เฉิงเฟิงบีบรัดราวกับว่ามีคนกำมันแน่น ความเ็ปใจทำให้เขาหายใจเร็วและมีเหงื่อออกบนหน้าผาก
ขาของเขารู้สึกหนังอึ้ง ก้าวไปข้างหน้าด้วยความยากลำบาก เดินไปหาซูอี้จวินและหลินเจี้ยนหลู
แต่เมื่อเขายังคงอยู่ห่างจากผู้หญิงทั้งสองสิบเมตร การก้าวขาของลู่เฉิงเฟิงก็ชะงักลงและรูม่านตาของเขาก็หดตัวอย่างรุนแรง... เขาถูกหลอก!
แม้ว่านักฆ่าที่ลักพาตัวซูอี้จวินและหลินเจี้ยนหลูจะถูกกำจัดออกไปแล้ว แต่ก็ไม่มีรูะุบนพื้นและผนัง และในอากาศไม่มีกลิ่นเื
นี่คือกับดัก!
เวลาคุณหวงใยใครมากเกินไป คุณจะตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายซึ่งนั่นจะทำให้คุณถูกวางแผนได้ง่าย
มีดบินปรากฏขึ้นในมือของเขาทันที เขาค่อย ๆ ก้าวถอยหลัง ใบหูของเขาขยับจับเสียงอันละเอียดอ่อนรอบ ๆ ตัวอย่างระมัดระวัง
งูแบล็กแมมบาน่าจะแอบเล็งปืนมาที่เขาในเวลานี้แล้ว
ทันใดนั้น ร่างของเขาก็กระพริบเร็วราวกับผีและซ่อนตัวอยู่หลังเสา
“งูแบล็กแมมบา คุณทำให้ฉันผิดหวังมาก”
ในความมืดมีเสียงแหบแห้งดังขึ้น
ดวงตาของลู่เฉิงเฟิงฉายแววความโกรธ เขาจงใจดัดเสียงให้ฟังดูแหบแห่ง “งูแบล็กแมมบาในฐานะสมาชิกของสิบสองนักษัตรทมิฬ คุณใช้เป้าหมายที่คุณต้องคุ้มครองมาเป็เหยื่อล่อ คุณทำเกินไปแล้ว”
“ภารกิจของฉันคือการปกป้องความปลอดภัยของเป้าหมาย ตอนนี้เป้าหมายของฉันยังปลอดภัยดี ฉันไม่ได้ล้มเหลวในการปฏิบัติหน้าที่”
ลู่เฉิงเฟิงตั้งใจฟัง พยายามระบุตำแหน่งของอีกฝ่าย
เขาไม่กล้าโผล่ศีรษะออกไปมอง ใครก็ตามที่เฒ่าลั่วเห็นแววนำมาฝึกล้วนไม่ใช่คนธรรมดา งูแบล็กแมมบาไม่ใช่พวกนักฆ่าปลายแถว เมื่อไหร่ที่เขาโผล่หัวออกไป เขาน่าจะถูกยิงในทันที
“ั ออกมาเถอะ เราทั้งคู่เป็สมาชิกของกลุ่มสิบสองนักษัตรทมิฬ ฉันไม่้าที่จะฆ่าคุณด้วยวิธีที่ไร้เกียรติเช่นการลอบสังหาร เฒ่าลั่วบอกว่าทักษะของคุณแข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเรา ฉัน้าที่จะทดสอบว่ามันเป็ดั่งที่เขาว่าหรือไม่”
ลู่เฉิงเฟิงเหยียดมีดบินในมือออกไปอย่างเงียบ ๆ และใช้ความเงาของใบมีดเป็เหมือนกระจกสะท้อนเพื่อสังเกตสถานที่โดยรอบ
ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็หรี่ลง
เขาเห็นร่างที่แข็งแกร่งะโลงมาจากชั้นสอง ร่อนลงพร้อมกับเสียงเพียงเล็กน้อย
“ั ออกมาเถอะ ฉันไม่ได้พกอาวุธติดตัว”
ลู่เฉิงเฟิงหัวเราะเยาะ กำมีดบินไว้ในฝ่ามือแล้วเดินออกจากด้านหลังเสาทันที
ทั้งสองเผชิญหน้ากัน
ลู่เฉิงเฟิงมองไปที่อีกฝ่าย งูแบล็กแมมบาถือว่าบ้ามากเพราะไม่ได้ซ่อนใบหน้าที่แท้จริงของเขาเลย
งูแบล็กแมมบามีความสูงพอ ๆ กับเขา แต่มีรูปร่างที่แข็งแรง ใต้เสื้อยืดสีดำมีกล้ามเนื้อปูดโปน หัวโกนสะอาดตา มีรูปลักษณ์ที่แข็งแกร่งและดวงตาที่เฉียบคม ดวงตาเ่าั้ทำให้ลู่เฉิงเฟิงนึกถึงเสือที่กำลังล่าเหยื่อ
งูแบล็กแมมบาก็มองมาที่เขาด้วยความรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน “นายเป็ผู้ชาย?”
ลู่เฉิงเฟิงรู้สึกอับอายนิดหน่อย เขาแสร้งทำเป็ผู้หญิงและสมาชิกกลุ่มสิบสองนักษัตรทมิฬทุกคนก็คิดว่าเขาเป็ผู้หญิงจริง ๆ
โชคดีที่ตอนนี้มีเพียงงูแบล็กแมมบาเท่านั้นที่รู้เพศแท้จริงของเขา ซูอี้จวินและหลินเจี้ยนหลูก็กำลังหมดสติอยู่ ถ้ามีสมาชิกคนอื่น ๆ ของสิบสองนักษัตรทมิฬอยู่ที่นี่ด้วยเขาคงตายเพราะความอับอายทันที
ใบหน้าของลู่เฉิงเฟิงร้อนผ่าวแต่เขายังแสร้งทำเป็สงบและพูดว่า “มันก็แค่เป็การหลอกเพื่อปกป้องตัวเอง”
งูแบล็กแมมบาพยักหน้า “เข้าใจแล้ว แสดงใบหน้าที่แท้จริงของนายซะ”
ลู่เฉิงเฟิงส่ายหัว
ดวงตาของงูแบล็กแมมบาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน กล่าวว่า “ช่างเถอะ รอให้นายตายไปก่อนแล้วฉันค่อยไปเปิดหน้าดูมันก็ไม่สายเกินไป”
ทันทีที่พูดจบ งูแบล็กแมมบาก็ถีบพื้นอย่างแรงพุ่งทะยานเข้าใส่ลู่เฉิงเฟิงทิ้งหลุมลึกไว้บนพื้น
งูแบล็กแมมบาพุ่งเข้าใส่ลู่เฉิงเฟิงราวกับลูกะุปืนใหญ่ ร่างกายที่แข็งแกร่งเต็มไปด้วยพลังะเิและความกดดัน กล้ามเนื้อในแขนของเขากระชับขึ้นทันที และหมัดของเขาก็ใหญ่พอ ๆ กับชาม เล็งเป้าไปที่หัวของลู่เฉิงเฟิง
หากหมัดนี้เข้าเป้า ลู่เฉิงเฟิงไม่ตายก็ต้องพิการ!
ดวงตาของลู่เฉิงเฟิงเ็าแต่เขาไม่ได้หลบเลี่ยงเลย โคจรพลังในร่างกายไปที่หมัดแล้วชกออกไปด้วยพลังอันรุนแรง
“ปัง!!!”
หมัดทั้งสองปะทะกันและพลังชี่ของทั้งสองที่รุนแรงพอกันก็พุ่งออกมาจากหมัดของพวกเขา ทำให้เกิดเสียงะเิดังกึกก้องสร้างคลื่นกระแทกจากพลังชี่ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่ากระจายออกไปทุกทิศทาง
งูแบล็กแมมบาใมากจนถอยไปหลายสิบก้าว แขนของเขาสั่นเทา ปากกระอักเืสีแดงสดพุ่งออกมา
เขาจ้องมองไปที่ลู่เฉิงเฟิงด้วยความใ ดวงตาที่ดุร้ายของเขาหรี่ลง
ลู่เฉิงเฟิงถอยหลังไปเพียงสองก้าว แต่การปะทะกันเมื่อกี้ทำให้แขนของเขาชาและนิ้วของเขาก็สั่น
เขาจ้องมองงูแบล็กแมมบาอย่างเ็า เขาเดาถูก ผู้ชายคนนี้ได้ฝึกฝนพลังชี่ด้วย ถ้างูแบล็กแมมบาฝึกฝนมัน สมาชิกคนอื่น ๆ ก็ต้องฝึกฝนมันได้สำเร็จเช่นกัน ไม่แปลกเลยที่เฒ่าลั่วชื่นชมและสนับสนุนคนเหล่านี้
งูแบล็กแมมบาสะบัดข้อมือ จิติญญาการต่อสู้ในดวงตาของเขาไม่ได้ลดลง “คุณไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ ดูเหมือนว่าผู้เฒ่าลั่วไม่ได้โกหก ความแข็งแกร่งของคุณช่างน่ากลัวจริง ๆ”
ดวงตาของลู่เฉิงเฟิงเฉียบคม จิติญญาแห่งการต่อสู้ของเขาเพิ่มสูงขึ้น “แต่คุณทำให้ฉันผิดหวัง คุณใช้เป้าที่คุณต้องคุ้มครองมาเป็เหยื่อล่อ คุณไม่ควรแตะต้องเธอ!”
![[Mid ULaLaYaYaYa]กำเนิดทายาทอนันตบุรุษ ผู้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/62e88e4614d16d813b5216a5d7d47277.webp)
1K
