[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 58 ไม่อยากพบเจอ

        ณ ร้านแฮมเบอร์แถวสวนสนุกลูน่า พาร์คเพอร์ซีย์ได้พาทั้งสองไปที่เงียบๆ ไม่ค่อยมีคนเท่าไรดีที่ร้านแฮมเบอร์เกอร์นี่มันคนน้อย แต่ผู้คนก็เริ่มเข้ามาหลังจากฝนตกลงมาทำให้เพอร์ซีย์เซ็งๆ กับผู้คนที่เยอะแบบนี้ แต่ฝนตกลงมาเยอะจริงๆซุสคงกริ้วที่อยู่ๆ พายุแถวๆ ทะเลเกิดขึ้นเขาคงสงสัยว่าพี่ชายอย่างโพไซดอนทำอะไรแน่ๆ เขาค่อยๆหันไปมองปู่หลานกำลังคุยกันถึงเรื่องที่อดีตชาติของโพรทาเลีย

        “งั้นแปลว่า...สิ่งที่โครนอสพูดก็เป็นความจริงที่มีลูกอีกสองคนสินะ...แล้วหลานกับอีกคนก็ไม่ได้แอบแฝงแต่ก็เป็นจริงๆด้วย”

        “ใช่ค่ะ ถึงมันจะอธิบายได้ยากเพราะเวลามันผ่านมานานแล้วไม่เคยมีใครออกมาบอกนอกจากคนที่อยู่ในยุคนั้นนะคะ”

        “มันก็จริงล่ะนะ...แต่...อดีตชาติของหลานเป็นพี่ชายคนโตของปู่ด้วยสินะ”

        “ก็ตามที่โครนอสบอกมาก็น่าจะใช่นะคะ”

        โพไซดอนกอดเอวอย่างสงสัยในทันที “ถ้าเขาเป็นบุตรคนแรกก็น่าจะอยู่ในท้องแซเทิร์นด้วยสิ...แล้วทำไม...ถึงไม่มีเขาอยู่”

        “จากความทรงจำที่เห็นแค่บางช่วง...” โพรทาเลียหลับตาหนึ่งครั้งเพื่อนึกถึงอดีตบางส่วน“ที่หนูเห็นเขาเล่นกับครอบครัว...และหนึ่งในนั้นหนูเห็นเด็กผู้ชายที่อดีตชาติหนูเรียกว่าโพไซดอนนะคะ”

        โพไซดอนขมวดคิ้วอย่างสงสัยสิ่งที่หลานพูดนั้นคือตัวเขาจริงๆ หรือเปล่า

        “ปู่จำไม่ได้เลยนะ...ว่ามีผู้ชายผมดำเป็นพี่ชายคนโตมาก่อนนะ...”ภายในหัวของโพไซดอนนั้นรู้สึกว่างเปล่าไปหมดแต่ในความรู้สึกนั้นกับบอกว่าคิดถึงมากๆ

        “งั้นเหรอคะ...”

        โพรทาเลียก็มีสีหน้าที่นิ่งเฉยแต่ข้างในของเธอกับรู้สึกแปลกๆ เธอยกมือขึ้นมาสัมผัสแถวๆ เนินอกมันรู้สึกหวิวๆจนไม่รู้เลยว่าจะบอกความรู้สึกแบบนี้ยังไงหรืออธิบายความรู้สึกนี่ของตนเองยังไง แต่เธอรับรู้ได้ว่ามันคือความรู้สึกที่แองเจิลส่งมาหาเธอมันเหมือนบ่งบอกว่าเศร้าและเสียใจกับคำพูดของคุณปู่ ถึงอีกฝ่ายจะไม่เคยโผล่ออกมาแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาส่งความรู้สึกให้เธอเพอร์ซีย์เห็นลูกสาวเงียบไปเลยลองถามดู

        “ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า? โพรทาเลีย”

        “อ๊ะ...เปล่าค่ะ...” โพรทาเลียเงยหน้ามองคนเป็นพ่อทันที

        “อืมมมม...ปู่ก็นึกไม่ออกจริงๆ นะ” โพไซดอนหันไปมองหลานสาวอีกครั้ง

        “ช่างเถอะค่ะ ทำไงได้ล่ะค่ะตอนนั้นท่านอยู่ข้างในตัวของแซเทิร์นตั้งแต่เล็กกันนี่นา”

        “มันก็จริง...ต้องทานอาหารที่หมอนั้นทานเข้าไปตลอดจนพวกเขาพี่ต่างรู้สึกแย่จริงๆ”

        “ลำบากจริงๆ นะคะ”

        “อืมๆ แต่การที่ได้รู้ว่าคนที่กินพวกเราทั้ง7ไปไม่ใช่พ่อ ก็ทำให้โล่งใจพร้อมกับ…แค้นเจ้าเทพนั้นสุดๆ และยิ่ง...”เมื่อโพไซดอนนึกถึงแซเทิร์นเขาก็รู้สึกโกรธขึ้นมาทันที “มาแตะต้องหลานสาวสุดแสนน่ารักของข้าอีก!!”

        “พ่อ!! ใจเย็นๆ หน่อยเดียวมนุษย์ทั่วไปเขาตกใจหมดนะ!!”

        “เฮ้อ...เข้าใจแล้ว!” โพไซดอนถึงกับสงบใจทันที“แต่ประวัติศาสตร์คงเปลี่ยนไม่ได้แต่สำหรับพวกเราที่อยู่เบื้องหลังก็คงต้องปล่อยไปตามที่มนุษย์รับรู้เท่านั้นแต่พวกเรานั้นต้องรับรู้ในสิ่งที่เป็นความจริงล่ะนะ”

        “ใช่ค่ะ”

        เพอร์ซีย์รับฟังทั้งสองคุยก็รู้สึกสนใจนั้นล่ะนะแต่ว่ามีบางอย่างที่ทำให้เขาคิดเกี่ยวกับอดีตชาติที่เป็นลูกชายของโครนอส

        “เอ่อ...พ่อถามหน่อยสิ โพรทาเลีย” เพอร์ซีย์เอ่ยออกมาโพรทาเลียก็หันมาพร้อมกับพยักหน้า เขาก็ถามคำถามกับลูกสาวทันที “แล้วอดีตชาติคนนี้เขาเป็นพี่โตของสายเลือดโครนอสสินะ”

        “ค่ะ...”

        “แล้วเขาไม่เคยโผล่มาให้ลูกเห็นเหมือนอดีตชาติคนอื่นๆเหรอ?”

        “โผล่เป็นบางครั้งนะคะ...จนหนูก็สงสัยว่าเขาทำอะไรอยู่...หรือว่าตอนนี้อยู่ไหนจนตอนนี้เริ่มสัมผัสได้ว่าเขาอยู่ข้างในร่างกายของหนูนะคะ” โพรทาเลียยกมือมาสัมผัสที่หน้าอกของเธอ

        “งั้นเหรอ?” เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นก็สงสัยอีกอย่างทันที“งั้นอดีตชาติที่เป็นรุ่นลูกของเทพแต่ละคนก็อยู่ข้างในของลูกเหมือนกันสินะ”

        “ค่ะ!” โพรทาเลียขานตอบพร้อมกับพยักหน้าทันที

        โพไซดอนได้ยินแบบนั้น เขานึกภาพความทรงจำของโพรทาเลียก็เห็นเด็กสาวที่เขาไม่คิดว่าจะเจออีกในชาตินี้

        “โพรทาเลีย...”

        “ค่ะ คุณปู่” โพรทาเลียหันหน้าไปหาคุณปู่

        “ปู่...ขอพบกับเฟอร์ร่าสักครู่ได้ไหม?”

        “เอ๋...คือว่า...”

        นั้นเป็นคำขอที่โพรทาเลียจะทำได้หรือเปล่าก็ไม่รู้เพราะว่าเธอไม่สามารถบังคับเหล่าจิตวิญญาณได้ว่าพวกเขาอยากมาพบกับเทพหรือเปล่าแต่จากใบหน้าของคุณปู่ที่ดูเศร้าและไม่มีชีวิตชีวาหลังจากพูดถึงเฟอร์ร่า

        “จะดีเหรอคะ...ที่อยากจะเจอเธอนะ”

        “ปู่...”

        ‘ไม่เอา!!’

        “เอ๋?” โพรทาเลียถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเสียงของเฟอร์ร่าจากข้างใน“เฟอร์ร่า...”

        ‘ขอล่ะ...ข้ายังไม่อยากเจอเขา...’

        ‘เอ่อ...’ โพรทาเลียรับรู้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นยังไม่ต้องการพบเจอคนเป็นพ่อเท่าไร‘ก็ได้...ฉันจะไม่บังคับเธอ...’

        ‘ขอบคุณ...’

        พอเฟอร์ร่าพูดจบเสียงก็หายเงียบไปโพรทาเลียขมวดคิ้วออกมา จนคนเป็นปู่เห็นหลานนิ่งไป ทำให้เขารู้เลยว่าลูกสาวตนเองพูดอะไรกับหลานของเขาโพรทาเลียค่อยๆ เงยหน้ามอง เธอก็เห็นปู่มองมาทางนี้

        “คุณ...ปู่...”

        “ปู่รู้แล้วล่ะ...เด็กคนนั้น...ไม่ต้องพบข้าสินะ...”

        “หนู...ขอโทษด้วยค่ะ...”

        โพไซดอนส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ใช่ความผิดของหลาน...ปู่รู้ดีว่าเด็กคนนั้นต้องไม่ยอมมาพบปู่แน่ๆ”

        “คุณ...ปู่...”

        โพรทาเลียจ้องมองสีหน้าของปู่ที่ยอมรับการตัดสินใจของเฟอร์ร่าที่ไม่อยากพบคงเป็นเพราะเรื่องในอดีตที่เธอรู้แค่บางส่วนนั้นเองเป็นใครไม่ละอายต่อสิ่งที่ตัวเองทำกับพ่อตัวเองล่ะ

        ‘ฉันเข้าใจเธอดี เฟอร์ร่า...เป็นฉันถึงจะผ่านไปหลายพันปีก็คงไม่กล้าสู้หน้าพ่อของตนได้ใช่ไหมล่ะ...’

        เวลาผ่านไปหลังจากที่พวกเขาคุยกันพร้อมกับทานอาหารที่สั่งกันมากินเข้าไปด้วยจนถึงเวลาที่ต้องกลับกันเพอร์ซีย์เตรียมตัวพาลูกสาวตัวเองกลับก่อนจะโดนคนเป็นแม่ของเขาเล่นงาน เพราะดันพาโพรทาเลียออกมาไม่บอกท่านจนตอนนี้เวลา 2ทุ่มกว่าๆ พวกเขาบอกลาโพไซดอนก่อนจะกลับแต่ก็โดนโพไซดอนรั้งไว้แป๊บหนึ่ง เขามองโพรทาเลยตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยกนิ้วมาจิ้มที่หน้าผากของหลานสาวเบาๆ

        “อ๊ะ!”

        “ปู่พึ่งสังเกตว่าหลานมีตราของเทพสามองค์บนร่างกายด้วยนะ”

        “อ๊ะ...เหอะๆ ...” โพรทาเลียถึงกับนึกแล้วว่าพูดต้องทักเรื่องตราของเทพสามองค์นั้น“คือว่า...สัญลักษณ์พวกนี้...”

        โพไซดอนเห็นหลานไม่พูดอะไร ทำให้เขารับรู้บางอย่างทันที “ปู่ว่า...ปู่คงต้องไปคุยกับเทพสามองค์นี่หน่อยล่ะนะ!!”

        “เอ๋!!”

        “งั้นปู่ไปล่ะ!!” โพไซดอนพูดจบก็หายไปจากตรงนั้นทันที

        “ไปอย่างเร็วเลยนะนั้น...”

        “พ่อว่าเตรียมตัวระวังสงครามเทพจะเกิดดีกว่านะ?” เพอร์ซีย์มายืนข้างๆลูกสาว

        “เหอะๆอาจจะไม่เกิดก็ได้นะคะ...แต่พ่อกับปู่ไม่พอใจที่หนูมีตราสัญลักษณ์ของเทพองค์อื่นสินะ”

        “พ่อไม่เคยพูดนะ!!”

        “แต่สีหน้าพ่อออกนะคะ” โพรทาเลียชี้ไปที่ใบหน้าของตนเอง

        “อ๊ะ...รู้ด้วยเหรอนั้น!?”

        “หึๆ” โพรทาเลียยิ้มอย่างชอบใจ“ก็หนูเป็นลูกพ่อนี่น่า”

        เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีความสุขเขายกมือขึ้นมาลูบหัวลูกสาว

        “ก็จริงล่ะนะ”

        “คิกๆ” โพรทาเลียมองพ่อที่กำลังลูบหัวเธอ"หนูว่าเรากลับบ้านดีกว่านะคะเดียวคุณย่าจะเล่นงานเราเอานะคะ"

        “เอ่อ...”

        ทั้งสองนึกใบหน้าของคุณย่าแซลลี่ใบหน้าอันเหมือนยักษ์เวลาท่านโกรธช่างน่ากลัวยิ่งกว่าอะไร

        “ลูกพูดถูก...กลับกันดีกว่าเนอะ...”

        “ค่ะ!”

        ทั้งสองต่างรีบกลับไปที่รถพร้อมกับเตรียมตัวออกเดินทางใช้เวลาแค่40 กว่านาทีก็มาถึงหลังร้านกันแล้ว เพอร์ซีย์ดับเครื่องยนต์ทั้งสองมองหน้ากันพร้อมใจกันเข้าไปทางด้านหลังร้านด้วยความเบามือเบาเท้ากันพอเข้ามาข้างในร้านก็เดินขึ้นข้างบนไปยังชั้นที่สอง เมื่อเปิดประตูชั้นสองข้างในนั้นมืดสนิทจนเพอร์ซีย์ไม่กล้าเดินโพรทาเลียก็ค่อยๆ เดินเข้าไปข้างใน พร้อมกับจับมือของพ่อเข้าไปข้างในช้าเมื่อเข้ามาถึงห้องนั่งเล่น เพอร์ซีย์ก็นั่งลงที่โซฟาโพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็เตรียมตัวขึ้นข้างบนไปนอนแต่แล้วตรงห้องครัวก็มีคนนั่งอยู่โดยที่พวกเขาไม่เห็นตั้งแต่แรก

        “กลับมาแล้วสินะ!! ทั้ง สอง คน!!”

        ทั้งสองหันไปตามต้นเสียงจนเห็นอีกฝ่ายนั่งไขว่ห้างมองพวกเขาอยู่จนทำให้ทั้งสองคนตกใจถึงที่สุด

        “คุณย่า!!/แม่!!”

        แซลลี่ลุกขึ้นเดินไปหาทั้งสองก่อนที่สายตาจะหันไปหาเพอร์ซีย์ที่นั่งอยู่ที่ตรงโซฟา ก่อนจะยื่นมือไปหยิกหูลูกชายตัวเองทันที

        “โอ๊ยยยย! แม่!!”

        “ไปไหนกันมาถึงกลับดึกแบบนี้แม่รอจนตอนนี้จะ 4 ทุ่มแล้วนะ เพอร์ซีย์!!พรุ่งนี้ลูกก็ต้องพาหลานๆ กลับไปไม่ใช่หรือไง!!”

        “ผม...ผมรู้แม่ ใจเย็นๆ ก็ได้นี่น่าอ๊ากกกก!! หูผม!!”

        “โพรทาเลีย!! หลานขึ้นไปนอนเถอะนะ”

        “อ๊ะ...ค่ะ...งั้นหนูขอตัวก่อนนะ” พอโดนสั่งให้ขึ้นขึ้นข้างบนโพรทาเลียก็รีบเดินขึ้นไปยังชั้นสามโดยทันที “เกือบไปแล้วเรา...นึกว่าจะโดนคุณย่าหยิกหูด้วยแล้วสิ...”

        พอบ่นพึมพำจบเธอก็ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปช้าๆแต่พอเปิดเข้าไปก็มีแสงสว่างเปิดอยู่ ทำเอาคนในห้องตกใจที่ประตูเปิดเข้ามาแต่โพรทาเลียโผล่หน้าเข้าไปก็ทำให้พวกเขาทั้งสองโล่งใจทันทีที่เห็นอีกฝ่ายเข้ามา

        “โธ่...โพรทาเลีย ฉันนึกว่าแม่ซะอีก” เอสเทลถึงกับโล่งใจที่เป็นอีกฝ่ายถ้าเป็นแม่ของเธอคงโดนบ่นแน่ๆ ที่ไม่นอน

        “ขอโทษทีนะคะ” โพรทาเลียเข้าไปพร้อมกับปิดประตูทันที

        โฟกัสรีบลุกขึ้นไปหาพี่สาวพร้อมกับกอดพี่สาวทันที “พี่กลับมาแล้ว!”

        “รีบเข้ามากอดเลยนะ” โพรทาเลียลูบหัวน้องสาวเบาๆ

        “ไปอาบน้ำก่อนเถอะจะได้นอนกัน”

        “ค่ะ!”

        เธอรีบเดินไปหยิบเสื้อผ้าก่อนจะเข้าไปอาบน้ำไม่กี่นาทีโพรทาเลียก็ออกมาจากห้องน้ำ และเตรียมนอนลงกับที่นอนโฟกัสเห็นพี่สาวนอนก็รีบเข้าไปนอนกอดพี่สาวทันทีทั้งสองต่างนอนกอดด้วยจนคนเป็นอาจ้องมองพวกเขาอย่างชอบใจที่หลานทั้งสองต่างรักกันดีแบบนี้เธอก็เห็นหลานๆ นั้นนอนหลับกันไปอย่างสบายจนเธอก็ขอนอนหลับหลังจากรอหลานสาวตั้งแต่ 2 ทุ่ม

        “ฝันดีนะ เด็กๆ” เอสเทลกล่าวลาก่อนจะหลับไปในทันที

        เด็กทั้งสามต่างพากันนอนหลับอย่างสบายใจแต่เวลาก็ดำเนินต่อไปอย่างช้าๆแต่หารู้ไหมว่าจะมีเรื่องใหญ่อีกหนึ่งเรื่องกำลังเข้ามาหาโพรทาเลียและค่ายฮาล์ฟบลัดในไม่ช้าแล้วครั้งนี้ทุกเรื่องจะถูกเปิดเผยทั้งหมด

        เช้าวันถัดมาโพรทาเลียได้ตื่นขึ้นก่อนคนอื่นๆในห้องที่หลับอยู่กัน เธอค่อยๆ หันไปมองหน้าต่างที่มีแสงแดดเข้ามา โพรทาเลียค่อยๆอ้าปากหาวกว้างๆ ก่อนจะตั้งสติขึ้นมา เธอรู้สึกว่าเมื่อคืนฝันแปลกๆ ว่าได้เจอลูกชายของเธอเดวิค ความรู้สึกที่ได้กอดนั้นมันช่างมีความสุขมากๆที่จริงเธอเกือบลืมเลยว่าเธอเลิกตามหาลูกชายหลังจากที่เธอได้ยินคำทักของแม่หมอคนหนึ่งที่พูดกับเธอขึ้นมาว่า

        'เลิกตามหาซะสักวันลูกของเจ้าจะมาอยู่ตรงหน้าของเจ้าเอง!'

        นั้นเป็นคำพูดที่โพรทาเลียยังจำมาตลอดแท้ๆแต่คงเพราะเรื่องมากมายที่เธอเจอเลยลืมไปหมดสิ้นแต่เธอก็นึกถึงลูกชายจนไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหนกันแน่ แต่พอนึกไปก็ไม่ได้อะไรเธอคงต้องออกตามหาจริงๆ จังๆ ไม่ไปสนคำพูดของแม่หมอซะแล้วเธอส่ายหน้ากับลุกขึ้นไปยังห้องน้ำ เพื่อทำธุระส่วนตัวในยามเช้า พอทำทุกอย่างเสร็จเธอก็ออกจากห้องไปอย่างช้าๆปล่อยทั้งสองคนในห้องหลับกันไปต่อระหว่างที่กำลังลงมานั้นเธอก็ยังเห็นพ่อกำลังนอนหลับอยู่บนโซฟาโพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็แอบยิ้มเล็กน้อย แล้วลงมานอนข้างๆ พ่อของเธอทันที

        “หือ?” เพอร์ซีย์รู้สึกถึงโซฟาที่ขยับๆกับไออุ่นจากคนที่เข้ามากอดตัวเขา พอเขาลืมตาก็เห็นผมสั้นสีดำ ก็รู้เลยว่าใคร “อืออออ โพรทาเลีย...”

        “ค่ะ”

        โพรทาเลียซุกตัวพ่ออย่างใกล้ชิดเป็นครั้งแรกที่เธอทำแบบนี้ ตอนอายุเท่านี้ถ้าสมัยก่อนเธอจะทำแบบกันเป็นแก๊งพี่น้อง 5 คนมากกว่าสมัยนั้นสามแฝดพึ่งเกิดด้วยซ้ำ ตอนนั้นมีความสุขมากๆจนเธอไม่อยากตื่นจากความเป็นจริงเท่าไร เพอร์ซีย์ค่อยๆ ลืมตาอีกครั้งก็ยังเห็นลูกสาวยังนอนกอดเขาอยู่เหมือนเดิมเขาจ้องมองลูกสาวพร้อมกับลูบหัวลูกสาวเบาๆอีกฝ่ายถึงจะโตแค่ไหนก็ยังเป็นลูกตัวน้อยของเขาตลอดเวลาทำให้เขานึกเลยว่าผู้ใหญ่อะไรกล้าทำร้ายเด็กน้อยแบบนี้ได้กัน

        “ถ้าย้อนเวลาได้...พ่ออยากไปช่วยลูกจริงๆโพรทาเลีย” เพอร์ซีย์จ้องมองลูกอย่างรู้สึกผิด “พ่ออยาก...เห็นรอยยิ้มอันน่ารักของลูกอีกครั้ง...”

        โพรทาเลียได้ยินคำพูดของพ่อ เธอค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “แล้ว...หนูยังไม่น่ารักพอเหรอ?”

        เพอร์ซีย์ถึงกับสะดุ้งที่ลูกสาวได้ยินที่เขาพูด เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาเอาหน้าทับลงบนแขนของพ่อ ทำให้เห็นแก้มหยุ่นๆ ของเธอจนเพอร์ซีย์เห็นถึงกับรู้สึกอยากจับแก้มนั้น

        “ลูกนะน่ารักอยู่แล้ว โพรทาเลียแต่พ่อเสียดายเวลาอันแสนน่ารักสมัยเด็กของลูกมากกว่า...”

        “มันผ่านไปแล้วก็ปล่อยเถอะค่ะ พ่อ...”

        “มันก็จริงนะ...”

        “ถึงเวลาจะผ่านไปนะคะหนูก็ยังเป็นลูกที่น่ารักของพ่อนะ!!”

        เพอร์ซีย์ถึงกับตกหลุมรักความน่ารักของลูกสาวทันทีเขากอดและหอมหัวของลูกสาวทันที “ถึงจะผ่านไปนานแค่ไหนลูกก็น่ารักจริงๆ”

        “พ่อ! แน่นไปแล้ว!!” โพรทาเลียดันตัวพ่อออกแต่ไม่มีการขยับเลยสักนิด ก่อนจะมีบางอย่างกระโดดมาทับพวกเขาสองคน

        “ระเบิดลง!!” เสียงของโฟกัสดังขึ้นพร้อมกับกระโดดลงทับทั้งสองอย่างจัง

        “แอ๊ก!!”

        สองพ่อลูกถึงกับจุกที่อีกคนกระโดดทับพวกเขาแต่ไม่ใช่แค่คนเดียว เอสเทลก็มาทับข้างๆ โฟกัสทันใด

        “ระเบิดลงรอบสอง!!”

        “อ๊าก!!”

        “ตาย! ตายแน่ๆ ...หนักกันสุดๆ” โพรทาเลียถึงกับรู้สึกอึดอัดและหนักกับน้ำหนักของทั้งสองสุดๆ

        “คิกๆ พี่แอบมานอนกับพ่อ ตอนไหนกันนะ!! คิดถึงสมัยเด็กน้อย?” โฟกัสใช้นิ้วจิ้มแก้มพร้อมกับแซวพี่สาวไปด้วย

        “อะไรล่ะ? ทำอย่างกับเธอไม่เคย!”

        “บ่อยจะตาย! แต่เราโตแล้วก็ทำน้อยลงนะเดียวพ่อกระดูกหักพอดี”

        “เหอะๆ แต่ก็เล่นเกือบกระดูกหักนั้นนะแต่ละคนนะ” เพอร์ซีย์แอบพูดเหน็บแนมขึ้นมา

        “แหะๆ” โฟกัสหัวเราะแฮะๆออกมาอย่างมีความสุข

        “พี่...ค่ะ...” เอสเทลเรียกพี่ชายของเธอทันที“ตอนนี้มันกี่โมงแล้วอ่ะ?”

        “กี่โมงนะเหรอ? ก็คงจะเช้าอยู่แล้วนั้นล่ะ...”เพอร์ซีย์หันไปมองนาฬิกาที่ติดกำแพงก็เห็นเวลาทำให้เขาเบิกตากว้างทันที “เห้ย!!นี่มันบ่ายโมงแล้วเหรอ!?”

        “บ่ายโมง?” สองแฝดต่างพูดพร้อมกัน

        พอทุกคนงุนงงกับคำพูดของเพอร์ซีย์ก็ทำให้คนหนึ่งในนั้นถึงกับแตกตื่นขึ้นมาทันที

        “ซวยแล้ว!! ไปเรียนสายแล้ว!!”

        เอสเทลรีบลุกขึ้นแล้วไปอาบน้ำที่ชั้นสามทันทีสองแฝดต่างมองคนเป็นอาเดินขึ้นข้างบนไปทันที

        “ดูท่าพี่เอสเทลจะต้องรีบไปเรียนนะคะ”

        “เรียนเหรอ?” โพรทาเลียนึกถึงสมัยก่อนที่เธอได้ไปโรงเรียนได้เล่นกับเพื่อนอย่างสนุก“คิดถึงสมัยเด็กจังนะ...ได้เล่นกับเพื่อนได้เรียนหนังสือ”

        โฟกัสได้ยินที่พี่สาวพูดทำให้เธอสงสารพี่สาวที่ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแต่เธอก็คิดว่าพี่สาวนั้นยังมีเวลาอีกเยอะที่จะได้สนุกกับชีวิตของเธอโฟกัสยื่นมือไปจับมือพี่สาว

        “เอ๋?” โพรทาเลียหันไปมองน้องสาวที่จับมือเธอ“มีอะไรเหรอคะ?”

        “พี่ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่ยังมีเวลาอีกเยอะหลังจากหมดวันหยุดเดือนมิถุนายนก็ได้กลับไปเรียนแล้วล่ะ”

        “เรียน...” โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็ตาลุกวาวทันที“จริงเหรอ!!”

        “อืม แต่พี่คงต้องไปทำความรู้จักกับเพื่อนๆใหม่นะคะ เพราะเราพึ่งขึ้นเกรด 10 เองนะ”

        “เกรด 10 เหรอ?”

        “อืม พวกเราสองคนเข้าเรียนช้านะเลยได้อยู่เกรด 10 จากที่จะต้องอยู่เกรด 11นะคะ”

        “แบบนี้เอง...เอ่อ...พี่ไม่ต้องกังวลกับคนที่นูอัสรู้จักใช่ไหม?”

        “อืม ไม่ต้องห่วงค่ะถึงมีคนรู้จักก็ไม่ต้องห่วง เพราะพวกเราเรียนที่ค่ายจูปิเตอร์กันนะ”

        “ค่ายจูปิเตอร์นะเหรอ?”

        “อืม พวกเราเริ่มมีการตั้งระบบใหม่ขึ้นนะทางค่ายจูปิเตอร์เลยมีการให้มนุษย์กึ่งเทพฝ่ายกรีกสามารถเข้าเรียนที่โรงเรียนของพวกเขาได้ไม่บังคับด้วยนะคะว่าจะเรียนหรือไม่เรียนนะ”

        “ว้าววว สะดวกจริงๆแหะ...ไม่ต้องไปไหนไกล...”

        “ใช่เลยค่ะ”

        “แต่ก็ต้องระวังทางค่ายจูปิเตอร์ล่ะนะเพราะว่าทางค่ายนั้นมีพวกตัวดีๆ ที่นูอัสสร้างด้วยนะ”

        “อ๊ะ...น่ากลัว!!”

        โพรทาเลียทำสีหน้าหวาดกลัวพร้อมกับเสียงหลงออกมาเธอขำออกมาเหมือนว่าเธอแกล้งพูดไปแบบนั้นล่ะทำให้อีกสองคนก็ต่างหัวเราะกันออกมาด้วย จนย่าแซลลี่ได้ยินเสียงทุกคนกำลังหัวเราะออกมา

        “อ้าว? ตื่นเช้ากันจังเลยนะหิวข้าวกันหรือยัง?”

        ทั้งสามคนต่างมองหน้ากันอย่างงงๆกับคำพูดของย่าที่บอกว่าตื่นเช้า จนเพอร์ซีย์ต้องถามแม่ของตนเองทันที

        “แม่...นี่ไม่ใช่ตอนบ่ายเหรอ?”

        “เอ๋?”

        แซลลี่ได้ยินคำถามอย่างสงสัยก่อนที่สายตาของเพอร์ซีย์เหมือนชี้ไปที่นาฬิกาข้างบนทำให้แซลลี่หันไปมองอย่างสงสัยก็เห็นนาฬิกาเข็มอยู่ที่เลยหนึ่งกับสิบสอง

        “อ๋อ! นาฬิกามันตายตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะแม่ว่าจะเปลี่ยนอยู่เลยนะ ตอนนี้แค่ 9 โมงเช้าเองนะ”

        “เอ๋?”

        ทั้งสามต่างมองอีกฝ่ายอย่างอ้ำอึ้งก่อนที่จะมีคนผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็วพวกโพรทาเลียเห็นว่าเป็นเอสเทลก็กะจะเรียกอีกฝ่ายแต่อีกฝ่ายกับวิ่งไปอย่างเร็วจนทักไม่ทันซะนี่สิ

        “อาเอสเทลไปเร็วมากเลยนะ...” โพรทาเลียจ้องมองไปตรงทางเดินที่อาวิ่งออกไปแล้ว“ได้เสียเวลากลับมาบ้านแน่ๆแหะ”

        “เหอะๆ ถ้ารู้ตัวเอสเทลก็คงไปเดินเล่นที่ห้างนั้นล่ะนะ” เพอร์ซีย์ถึงกับสงสารน้องสาวที่รีบไปโรงเรียนแบบสุดๆ

        โฟกัสหยิบมือถือขึ้นมากดบางอย่างพร้อมกับกดส่งสักพักเอสเทลก็เดินกลับเข้ามาพร้อมสภาพที่ดูเหนื่อยสุดๆพวกโพรทาเลียเห็นก็รู้เลยว่าพึ่งรู้ตัวว่าตอนนี้กี่โมง

        “กลับมาอย่างไวเลยนะนั้น...” โพรทาเลียมองอาที่กลับมาแล้ว

        “พี่บ้า! ไหนบอกบ่ายโมง!! ตอนนี้ 9 โมงเช้าเองนะ!!”เอสเทลตะโกนใส่พี่ชายอย่างโกรธเกรี้ยวสุดๆ

        “อ้าว...ใครจะคิดล่ะว่านาฬิกาที่ติดอยู่นั้นจะตายได้ล่ะ” เขามองนาฬิกาที่ไม่ขยับเลยจริงๆ

        “บ้าจริง!ดีที่โฟกัสส่งข้อความมาบอกไม่งั้นได้ขายหน้าอีกแน่ๆ”

        “ขายหน้าอีก?” โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าอาเอสเทลต้องมีอะไรน่าอายด้วยเหรอ

        “เอสเทลเคยนอนตื่นสายแล้วไปเรียนสายนะแต่พอไปถึงก็ไม่มีใคร เพราะวันนั้นเป็นวันหยุดนะเลยทำให้คนรอบเห็นก็ต่างเอาไปเมาท์และหัวเราะเยาะกันนะ”

        “หรือเรียกว่าบูลลี่นะคะ” โฟกัสอธิบายง่ายๆให้พี่สาวฟัง

        “บลูลี่?” โพรทาเลียเอียงคออย่างสงสัย

        ถึงจะบอกอธิบายด้วยคำเดียวโพรทาเลียก็สงสัยว่าหมายถึงอะไรอยู่ดี

        “ก็ใช่นะสิ!! ฉันโดนบูลลี่จนอายสุดๆ!!พี่ไม่ช่วยฉันเลยหรือไง? มือถือก็มีไม่ใช่เหรอ?”

        “โทษนะ ฉันตัดขาดจากโลกภายนอกมานานแล้วนะเอสเทล ฉันถึงไม่มีมือถือไงล่ะ!!”

        “พี่บ้า!! บากะ!!”

        “บะกะ? แปลว่าอะไรล่ะนั้น”เพอร์ซีย์ขมวดคิ้วอย่างสงสัยเพราะน้องสาวชอบพูดภาษาต่างชาติตลอดจนงุนงงทุกครั้ง

        “บะกะ ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า บ้า งี่เง่าหรือติ๊งต๊อง นะคะ พ่อ” โพรทาเลียอธิบายให้พ่อของเธอฟัง

        “เอาเหรอ...เห้ย...มันเหมือนด่ารวมเลยนี่น่า”เพอร์ซีย์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆน้องสาวทันที

        “ทำไมล่ะ!? หรือจะเอาล่ะพี่!!”

        “พอๆ ทั้งสองคน โตกันขนาดนี้แล้ว อย่าทะเลาะต่อหน้าเด็กๆสิ”

        “อ๊ะ...”

        ทั้งสองคนมองคนเป็นแม่แล้วก็หันไปมองเด็กๆพวกเธอยิ้มให้พ่อกับอาอย่างสบายๆ แต่โพรทาเลียก็ยกมือขึ้นมาพร้อมกับพูดบางอย่าง

        “ไม่ต้องห่วงค่ะหนูเห็นความรุนแรงกว่านี้ก็เห็นมาแล้ว แค่ทะเลาะกันแค่นี้ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยๆสำหรับหนูแล้วล่ะนะ เชิญทะเลาะต่อกันเลยค่ะ”

        “...”

        สองคนพี่น้องได้ยินที่โพรทาเลียพูดก็ถึงกับละอายเลยที่เด็กสาวมายุยงพวกเขาแบบนี้ก่อนที่จะเลิกทะเลาะกันทันที

        “อะแฮ่ม พี่ว่าเรามาทานอาหารเช้าดีกว่าวิ่งแค่แป๊บเดียวก็หิวแล้วสิ” เอสเทลเดินไปที่ครัวทันที

        “ฉันขอเก็บที่นอนก่อนละกัน เดียวบ่ายๆก็กลับค่ายล่ะ” เพอร์ซีย์ก็หันเก็บจุดที่ตัวเองนอนทันที

        พวกผู้ใหญ่ต่างคนต่างหันไปทำสิ่งที่ตัวเองควรทำสองแฝดก็หันมามองหน้ากันและยิ้มให้แก่กันอย่างชอบใจที่ผู้ใหญ่นั้นเลิกทะเลาะกันแล้วโพรทาเลียมองพวกเขาเธอก็สนุกที่เห็นพวกเขาทะเลาะกัน แต่เธอกลับรู้สึกแปลกๆที่หน้าอกของเธอมันทำให้เธอรู้สึกว่าเหมือนมีลางสังหรณ์ว่ากำลังจะมีเรื่องเกิดขึ้นที่ไหนสักแห่งในอีกไม่ช้า

จบตอนที่ 58 โปรดติดตามตอนที่59 ต่อไป