หน้าประตูลิฟต์ฝึกซ้อม อาคาร C ชั้นใต้ดิน
ลินยืนอยู่ในเงามืดของโถงร้าง
เธอถือกระดาษคำสั่งในมือที่เขียนไว้ว่า “เข้าไปเมื่อเห็นไฟสีเขียว”
เธอมองรอบตัว — ไม่มีใคร
ไฟเพดานกระพริบเป็จังหวะ เสียงหึ่งของระบบไฟเก่าดังเบา ๆ
บรรยากาศอับ ร้อน และแปลกอย่างบอกไม่ถูก
จากนั้น… ไฟสีเขียวกะพริบขึ้นตรงแผงควบคุม
ติ๊ง…
ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ
ลินสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะก้าวเข้าไป
—
ภายในลิฟต์เป็ห้องจำลอง ไม่ได้มีปุ่มกดแบบใช้งานจริง
ผนังบุด้วยโลหะเย็น ๆ และมีเพียง “กระจกเงาบานใหญ่” ฝั่งหนึ่งที่สะท้อนตัวเธอเต็มตัว
เธอยืนตัวตรงกลาง — ชุดเดรสสีเทาอ่อนแนบผิว ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง ผมถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย
เธอรู้ว่ามีกล้องซ่อนอยู่ที่ไหนสักมุม
และในจังหวะนั้น ประตูลิฟต์ก็เปิดอีกครั้ง
มีใครบางคนก้าวเข้ามา — อย่างช้า ๆ
เสื้อเชิ้ตเรียบ กางเกงขายาว แว่นกรอบบาง
“…ภู?”
เสียงเธอเบา
เขายิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้า ไม่พูดอะไร
เพียงแค่เดินมายืนข้าง ๆ
พื้นที่ในลิฟต์แคบกว่าที่คิด
แขนของเขาเกือบแนบไหล่ของเธอ
เสียงหายใจของเขาดังได้ยิน
และในกระจก — เธอเห็นใบหน้าของตัวเองแดงขึ้นอย่างชัดเจน
—
ผ่านไปเกือบนาที ไม่มีใครพูดอะไร
จนลินหันไปถามเสียงสั่น
“นาย…ก็ได้รับคำสั่งให้มาเหมือนกันเหรอ?”
ภูพยักหน้าอีกครั้ง
แต่ยังไม่พูด
“แต่…ทำไมต้องเป็นาย…” เสียงเธอเบา
“นายไม่เคยอยู่ในกลุ่มเขา”
“แต่ฉันเฝ้าดูเธอมาตลอด”
เขาตอบในที่สุด
คำพูดนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้ากลางอก
ทั้งอบอุ่น และน่ากลัวในคราวเดียว
“ฉันเคยเห็นเธอนั่งเขียนตอนร้องไห้ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน”
“เห็นเธอกอดตัวเองในห้องน้ำ”
“เห็นเธอเดินกลับหอคนเดียว… ทั้งที่กลัวความมืด”
“แล้วนายก็ไม่เคยทำอะไรเลย?”
เธอถาม
“เพราะตอนนั้นยังไม่ถึงเวลา…”
เขามองกระจก
“…แต่วันนี้ ถึงเวลาแล้ว”
—
ในจังหวะนั้น ไฟในลิฟต์ดับวูบ
เหลือเพียงไฟสลัวสีแดงจากมุมเพดานที่ส่องลงมา
ลินหายใจแรงขึ้นทันที
เสียงล็อกประตูลิฟต์ดัง แกร๊ก
ประตูไม่เปิดอีก
เธอเหลียวไปทางเดียวกับภู แต่เขายังยืนนิ่ง
“ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกลิน…”
เขาพูดเบา ๆ
“…แต่ฉันอยากรู้ว่า เธอจะ ‘เขียน’ ยังไง ถ้าไม่มีใครควบคุมเธอเลย”
—
มือของลินสั่น
เธอยืนพิงผนัง สมุดบนฝ่ามือหล่นลงพื้น
ภูโน้มตัวลงไปหยิบให้ — แล้วส่งคืนโดยไม่แตะมือเธอ
แต่ความใกล้ชิดนั้น ทำให้ปลายผมของเขาแตะแก้มเธอเล็กน้อย
และเธอสะดุ้งเหมือนโดนไฟช็อต
เธอหลบสายตา แล้วถามด้วยเสียงสั่น:
“ถ้าไม่ทำอะไร… แล้วนายจะเข้ามาทำไม”
“เพราะฉันอยากให้เธอเขียนจากสิ่งที่เธอรู้สึก… ไม่ใช่จากสิ่งที่เขาสั่ง”
—
เธอหอบหายใจแรง
ความร้อนจากร่างกายทั้งสองคนอบอวลในพื้นที่ปิด
ลินขยับนิดเดียว ก็ชนแขนเขา
เสียงกลืนน้ำลายของเธอชัดเจนเกินไป
เขากระซิบ
“ฉันจะนั่งตรงมุมนั้น… ไม่แตะเธอเลย”
“แต่เธอจะต้องอยู่ตรงนี้… กับสิ่งที่เธอรู้สึก”
—
แล้วเขาก็นั่งจริง ๆ
ตรงพื้นมุมหนึ่ง ไม่ขยับ ไม่จ้องหน้า
มีเพียงแสงแดงสลัว… และเสียงหัวใจของเธอที่ดังก้องในอก
ลินยืนพิงผนังหายใจถี่
แขนทั้งสองแนบลำตัว
ความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับกำลังแผ่ขยาย
ความตื่นเต้นจากการถูกมอง
ความหวั่นไหวจากคนที่เคยเงียบ
และคำถามว่า… ถ้าตอนนี้ไม่มีใครบังคับเลย — เธอจะกล้าทำอะไรเองไหม
112
