Fall in love : 24
กลับบ้าน
"ฉัน...ฉันอยากกลับบ้าน"ญารินพูดบอกโดยที่ยังร้องไห้ออกมา เธอยังคงเกาะติดกับเดซี่อยู่เนื่องจากความกลัว จากนั้นทั้งสี่คนเดินออกไปทันที โดยที่อะตอมวางเงินไว้ให้พนักงานที่โต๊ะ "ปะ...ไปไหน!?"
ญารินเอ่ยถามเดซี่ออกมาด้วยสีหน้าใ มือยังคงจับแขนเธอไว้ไม่ปล่อย เนื่องจากมีความกลัวชายหนุ่มทั้งสองคนด้วย ความรู้สึกที่เหมือนจะต่อต้านผู้ชายเริ่มกำเริบขึ้นมา
"เดี๋ยวให้ญารินไปรถเธอก็ได้ แล้วไปที่หอพักฉัน"อะตอมบอก เดซี่จึงพยักหน้ารับแล้วพาญารินขึ้นรถของตนเองโดยมีโอ๊ตเป็คนขับ อะตอมก็เดินไปที่รถของตนเอง
หลังจากนั้นอะตอมเป็ฝ่ายขับรถนำไปที่หอพักของตนเอง เมื่อมาถึงแล้วเขาเดินนำขึ้นไปที่ห้องพัก โดยที่ชายหนุ่มทั้งสองคนเดินเว้นระยะห่างจากหญิงสาวทั้งสองเล็กน้อย
ระหว่างทางเดินมาที่ห้องพัก...ญารินพยายามที่จะถอนหายใจเข้าออกอย่างช้าๆเพื่อตั้งสติ จนกระทั่งมาถึงที่ห้องพัก
"ตั้งสติไว้นะ เรามาถึงที่ห้องแล้ว"เดซี่เอื้อนเอ่ยคำปลอบหญิงสาวข้างกายตนเองด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน พร้อมกับเดินพาเธอมาที่ห้องนอนส่วนตัว ญารินพ่นลมหายใจออกมาแล้วพยักหน้ารับ
"ขะ...ขอบคุณค่ะ และขอโทษด้วยที่...ที่เป็ปัญหา"ญารินพูดบอกด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย เดซี่จึงพยักหน้ารับก่อนที่หญิงสาวจะเดินเข้าห้องนอนแล้วปิดประตู
"ถ้ามีปัญหาอะไรอีกโทรบอกฉันได้เลยนะ"เดซี่เดินมาแล้วพูดกับอะตอม อะตอมจึงพยักหน้าตอบรับ
"ขอบคุณนะ ขอโทษด้วยที่ทำให้ลำบาก"อะตอมตอบ
"ไม่เป็ไรๆ งั้นฉันกลับก่อนนะ"เธอตอบกลับ อะตอมจึงพยักหน้ารับอีกครั้ง จากนั้นเดซี่เดินออกไปพร้อมกับแฟนหนุ่มของเธอ
"ตอนเช้าเดี๋ยวก็คงหายดีแล้วล่ะมั้ง..."ชายหนุ่มเอ่ยพึมพำเบาๆกับตนเอง ก่อนที่เขาจะเดินไปอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอน
เช้าวันต่อมา~
ชายหนุ่มและหญิงสาวค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้าพร้อมกัน ทั้งสองคนยังคงนอนลืมตาจ้องมองอยู่ที่เพดานห้อง ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ
อะตอมค่อยๆลุกก้าวฝีเท้าออกมาจากเตียงนอน เขาเดินออกมาจากห้องนอนมุ่งตรงไปยังห้องน้ำ เขาล้างหน้าล้างตาสักพักหนึ่งแล้วเดินออกมาอีกครั้ง
ชายหนุ่มค่อยๆเดินมาที่หน้าห้องนอนของญาริน เขาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าห้องสักพักหนึ่ง...ลังเลอยู่ว่าควรจะเคาะประตูดีหรือไม่
ก๊อกๆๆๆ!
"ญาริน..."อะตอมตัดสินใจเคาะประตูแล้วเอ่ยเรียกเธอ "เป็ยังไงบ้าง? ขอ...เข้าไปได้ไหม?"
"อย่า! อย่าเข้ามานะ!"เสียงเอ่ยห้ามของหญิงสาวดังออกมาทันทีที่อะตอมพูดจบ นั่นจึงทำให้เขามีสีหน้าหม่นลงเล็กน้อย
ความรู้สึกเหมือนกับวันแรกที่เธอมา ครั้งแรกที่เจอหน้ากันแล้วเธอร้องไห้กลัวเขา อะตอมหยุดยืนนิ่งก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องนอนของตนเอง
"ควรจะโทรบอกดีไหมนะ..."ชายหนุ่มเอ่ยถามตนเองเบาๆคนเดียวพร้อมกับจ้องมองโทรศัพท์ในมือ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจกดโทรหาใครบางคน
:ฮัลโหล? ว่าไง? มีปัญหาอะไรรึเปล่า?:เมื่อคนปลายสายกดรับเธอเอ่ยถามทันที
"คุณแม่ญาริน...ผมขอโทษนะครับ..."อะตอมพูดขึ้นมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ทำให้ผู้เป็แม่ถึงกับทำสีหน้างุนงง "อาการของญารินกลับมาเป็เหมือนเดิมแล้วครับ"
:ฮะ!? ได้ยังไง!?:เธออุทานแล้วเอ่ยถามออกมาด้วยความรู้สึกใอย่างมาก
"ผมขอโทษจริงๆครับ...เมื่อคืนนี้ผมผิดเองที่ชวนญารินไปเที่ยว...ด้วยกัน ญารินออกมาจากห้องน้ำแล้วมีผู้ชายคนนึงพยายามจะดึงตัวเธอไป แต่ยังดีที่ตอนนั้นผมแอบตามเธอไปด้วยเลยช่วยได้ทัน อาการเธอเลยกำเริบขึ้นมา ทีแรกผมว่าอาการเธอเริ่มดีขึ้นแล้วนะครับ แต่ตอนนี้...เหมือนจะหนักกว่าเดิมอีก เธอกลับมาเป็เหมือนเดิมแล้วครับ...ตอนนี้ผมเข้าใกล้เธอไม่ได้เลย"อะตอมเล่า น้ำเสียงแฝงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างมาก
:บ้าจริง...:แม่สบถด่าออกมาเบาๆ แต่ดังพอที่จะทำให้ชายหนุ่มได้ยิน
"ผมขอโทษจริงๆครับ..."
:ไม่ๆ ไม่เป็ไร งั้นเอาเป็ว่า...นายช่วยทำกับข้าวแล้ววางไว้ให้เธอหน้าห้องทีนะ ฝากบอกเธอด้วยว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปรับกลับ ส่วนค่าเทอมนายเดี๋ยวฉันโอนให้ทีเดียว:
"รับ...รับกลับหรอครับ?"อะตอมเอ่ยถามย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้ากังวลแปลกๆ "ต้องพาตัวเธอกลับเลยหรอครับ?..."
:ใช่ ต้องพาเธอมาบำบัดจิตใจอีกรอบ เพราะถ้าไม่ได้รับการบำบัดอาจจะทำให้เธอเป็หนักกว่าเดิมจนยากเกินที่จะรักษา:
"อ๋อ...ครับ โอเคครับ"
:จ้า งั้นแค่นี้นะ ขอเคลียร์เอกสารก่อน:
"ครับผม ขอโทษที่รบกวนนะครับ/ติ๊ด!"อะตอมตอบรับแล้วเป็ฝ่ายวางสายไป เขายังคงนั่งนิ่งด้วยความรู้สึกใจหายอยู่อย่างนั้น "ก็ควรจะทำใจั้แ่แรกนะ...เพราะยังไงก็ไม่มีทางเป็ไปได้..."
ชายหนุ่มพูดบ่นพึมพำอะไรคนเดียวเบาๆ ก่อนที่เขาจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องครัว เพื่อเตรียมทำอาหารเช้าให้กับญาริน
ใช้เวลาไม่นานมากนักเขาทำอาหารเช้าจนเสร็จเรียบร้อย อะตอมหยิบปากกาและกระดาษมาเขียนอะไรบางอย่าง จากนั้นเขานำกระดาษและถาดที่มีอาหารเช้าอยู่เดินไปที่หน้าห้องของญาริน
ก๊อกๆๆ!
"ฉันวางอาหารเช้าไว้ให้หน้าห้องนะ"ชายหนุ่มเคาะประตูแล้วพูดบอกกับญารินพร้อมกับวางถาดอาหารเช้าลง จากนั้นเขาเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตนเองอีกครั้ง
หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูภายในห้องนอนค่อยๆเปิดประตูออกมาอย่างช้าๆ เธอก้มลงไปหยิบถาดอาหารเช้าของตนเองขึ้นมาแล้วกลับเข้าห้อง
"พรุ่งนี้แม่เธอจะมารับกลับ เตรียมเก็บของซะ แล้วก็ขอโทษด้วยนะที่พาเธอไปเมื่อคืน ้าอะไรก็ทักมาบอกในแชทนะ ชื่อเฟสฉันอยู่ด้านหลังกระดาษ"ญารินหยิบกระดาษในถาดขึ้นมาอ่านเบาๆและเดินมานั่งลงที่โต๊ะทำงานของตนเอง
เธอพลิกกระดาษดูชื่อเฟสของอะตอมด้วยสีหน้านิ่งเฉย จากนั้นเธอเก็บกระดาษเข้ากระเป๋าสะพายพาดบ่าของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเริ่มรับประทานอาหารเช้า
อะตอมยังคงนอนเล่นอยู่บนเตียงกว้างภายในห้องนอนของตนเอง สักพักหนึ่งเขาลุกขึ้นมาแล้วเดินออกจากห้องหวังจะไปหาอะไรทาน
"อุ้ย!ฉิบหาย!"ชายหนุ่มอุทานออกมาเบาๆด้วยความใแล้วรีบกลับเข้าห้องทันที เมื่อเปิดประตูออกมาพบว่าญารินกำลังยืนล้างจานอยู่ "เกือบแล้วไหมล่ะ!!"
เขาพูดออกมาเบาๆ อะตอมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนที่เขาจะค่อยๆเปิดแง้มประตูดูอีกครั้ง
สักพักหนึ่งหลังจากที่ล้างจานจนเสร็จ ญารินมองหาอะไรบางอย่าง...เมื่อพบสิ่งที่เธอ้าแล้วเธอเดินตรงไปหามันทันที
หญิงสาวร่างเล็กเขียนอะไรบางอย่างลงในกระดาษของอะตอมที่วางอยู่บนโต๊ะ เขียนเสร็จเธอเดินกลับเข้าห้องนอนนอนของตนเอง
อะตอมแอบแง้มประตูดูอีกครั้งพบว่าญารินเดินกลับเข้าห้องนอนไปแล้ว เขาจึงเดินออกมาเพื่อหาอะไรทาน
ชายหนุ่มร่างสูงเริ่มทำอาหารอีกครั้งจนเสร็จเรียบร้อยจึงนำใส่จานมานั่งทานที่โต๊ะ แต่ก่อนจะได้เริ่มทานเขากลับเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง...
นั่นคือข้อความที่ญารินเขียนใส่กระดาษไว้ก่อนที่เธอจะเดินกลับเข้าห้องนอนไป อะตอมหยิบกระดาษใบนั้นขึ้นมาดูอย่างช้าๆ...
"ขอบใจนะ"ชายหนุ่มอ่านข้อความที่ญารินเขียนใส่กระดาษโน้ตของตนเองแล้วยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะฉีกกระดาษใบนั้นแยกออกมาไว้และเริ่มทานอาหาร
เขายังคงนั่งรับประทานอาหารของตนเองไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบมากนัก และเมื่อทานเสร็จเรียบร้อยแล้วอะตอมล้างจานเก็บทันที
หลังจากนั้นอะตอมเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตนเองพร้อมกับกระดาษแผ่นเดิม เขานำกระดาษแผ่นนั้นเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะข้างหัวเตียงนอนแล้วเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
เขาเดินออกมาอีกครั้งด้วยเสื้อยืดสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ ยังมีกระเป๋าสะพายพาดบ่าแบบเฉียงด้วย
"ริน...ฉันไปข้างนอกแป๊บนึงนะ"ชายหนุ่มเดินมาที่หน้าของของหญิงสาวแล้วพูดบอก
"อะ...โอเค"ญารินตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย อะตอมยกมือขึ้นแตะที่ประตูพร้อมกับมองด้วยสีหน้าหมองหม่นนิดหน่อย เขาถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเดินออกไปทันที
154
