อลินตา... หมอผีข้ามภพ

กลุ่มของอลินตาตามมานพเข้าไปในวัดระหว่างทางก็พบว่าวัดทั้งวัดเงียบสนิท ไฟฟืนไม่มีเปิด ในเวลา 6 โมงกว่าๆ เกือบ 1ทุ่มยิ่งทำให้ดูมืดสลัวขมุกขมัวยิ่งนัก เจ้าภูแสนมองรอบๆตัวด้วยความระแวดระวัง ส่วนเป๋ากับหมิงนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เดินตรงกลางจ้า..เจ้านายนำหน้า เจ้าภูแสนผู้ทรงศักดิ์รั้งท้าย ให้มันได้อย่างนี้สิลูกน้องผู้มีอภิสิทธิ์เหนือเจ้านาย เดินตรงกลางเหมือนไข่ในหินก็ไม่ปานเจ้าภูแสนหันมองรอบๆ ก็พบอะไรบางอย่างที่ไม่น่าไว้วางใจ

                “เดี๋ยวก่อน...”หมู่คณะที่กำลังเดินกันอยู่ ถึงกับหยุดกึก มานพหันมาด้านหลังขบวนก็พบเจ้าภูแสนยืนนิ่งจ้องเขม็งไปทางเขา

                “นายบอกว่าไม่มีคนอยู่วัดแล้วพวกเงารางๆ ที่เดินวนไปเวียนมาตรงลานวัดนั่นใครกัน วิญญาณ สัมภเวสี หรือผีเปรต?”อลินตาหันแว้บมองสบตาเจ้าภูแสนอย่างรวดเร็ว และเจ้าภูแสนก็จ้องเป๋งมาทางเธอรอท่าแล้วเช่นกันทั้งสองรับทราบถึงความผิดปกติอย่างไม่ต้องเอ่ยปากบอกซึ่งกันและกันมานพกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ เขารีบบอกทุกคน

                “รีบไปกันก่อนครับไปกราบหลวงตาอ่อนก่อนแล้วจะเล่าให้ฟังทีเดียว อลินพวกเธอมาเจอแจ็คพ็อตพอดีเลยรู้หรือเปล่า?”อลินตาขมวดคิ้วกับคำพูดที่เป็นปริศนาของเพื่อนรัก

                “แจ็คพ็อต???”มานพพยักหน้า ก่อนจะออกเดินอีกครั้ง พร้อมกับพูดไปด้วย

                “ก็วันนี้มันตรงกับวันเดือนดับแต่เธออย่าเพิ่งมาสงสัยถามอะไรกันตรงนี้ ไปหาหลวงตาก่อน..” มานพน้ำเสียงร้อนรนเร่งเร้าขึ้นนั่นทำให้ทุกคนอยากรู้มากขึ้นตามไปด้วย จึงรีบเดินตามมานพไปเป๋ากับหมิงแม้จะกลัวแต่ก็อุ่นใจว่ามีอลินตามาด้วย

                เมื่อมานพพาทุกคนมายังกุฏิหลังหนึ่งทางด้านหลังวัดซึ่งเป็นกุฏิที่ค่อนข้างหลังใหญ่กว่ากุฏิหลังอื่นนั่นสำแดงได้ว่าตำแหน่งของพระภิกษุที่อยู่ในกุฏิก็คงไม่พ้นเจ้าอาวาสวัดนี้เป็นแน่แต่ก่อนที่ทุกคนกำลังจะก้าวขึ้นไปบนกุฏิก็ได้ยินเสียงไอโขลกเขลกดังมาจากด้านในกุฏิมานพได้ยินเสียงก็รีบก้าวขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วพลางเรียกด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความเป็นห่วง

                “หลวงตาผมมาแล้วครับ”หลังจากที่มานพก้าวขึ้นกุฏิ ทุกคนก็ก้าวขึ้นตามไป มานพเปิดประตูเข้าไปแล้วนั่งลงข้างๆร่างพระภิกษุผู้มากวัย ร่างกายผ่ายผอม ภิกษุรูปนั้นเมื่อเห็นว่ามีโยมมาและมีสีกามาด้วยก็ยันกายลุกขึ้นพร้อมกับจับจีวรให้พันเฉวียงบ่าให้เรียบร้อย มานพรีบบอกกับหลวงตาอ่อนผู้เป็นตาแท้ๆ ของตนเอง

                “หลวงตาครับหลวงตาจำอลินตาได้ไหมครับ?” เมื่อมานพบอกเช่นนั้นหลวงตาอ่อนก็เพ่งมองมาที่อลินตาทันที นิ่งนาน จนกระทั่ง

                “จำได้ จำได้แล้วโยมอลินลูกสาวโยมดาราราย ใช่ไหม?” อลินตายิ้มแก้มป่องก่อนจะก้มลงกราบพระภิกษุตรงหน้าด้วยท่าทีเรียบร้อยอ่อนน้อมแต่แฝงไว้ด้วยท่วงท่าที่สุดแสนจะสง่างาม อากัปนี้แม้แต่เจ้าภูแสนยังมองจนเพลินตาเหมือนหลุดไปอยู่อีกมิติหนึ่งเลยทีเดียว ผู้หญิงคนนี้เลือกจะแสดงตัวตนต่อผู้คนที่อยู่ตรงหน้าเธอได้อย่างรู้จักคนหากอยู่ต่อหน้าภูติผีปีศาจร้าย หรือคนพาลพวกมันจะไม่เคยเห็นความอ่อนโยนน่าเอ็นดูแบบนี้ กลับกัน หากเป็นผีที่ดีหรือว่าคนดีมีศีลธรรมก็จะมิเคยพบพานความก้าวร้าวจากเธอเลยแม้แต่น้อย

                “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะหลวงตาทำไมวัดเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ ดูไม่เหมือนเดิมเลยเจ้าค่ะ” แม้แต่คำพูดที่พูดคุยกับพระก็ดูนอบน้อมและพูดได้คล่องปากเหมือนดังว่าเธอพูดคุยกับพระภิกษุสงฆ์อยู่เสมอจนเกิดเป็นความเคยชินหลวงตาอ่อนเมื่อได้ยินอดีตลูกศิษย์ตัวน้อยๆ ถามขึ้นมาแบบนั้นก็หันไปสบตากับมานพซึ่งเป็นทั้งหลานและลูกศิษย์ก้นกุฏิของตนเอง อลินตาที่จับตาดูอาการของหลวงและมานพเพื่อนสนิทของเธออยู่ก็ถามขึ้น

                “เกิดอะไรขึ้นที่นี่เจ้าคะ..?”แม้คำพูดจะดูนอบน้อม ทว่าแววเสียงกลับมีความคาดคั้นอยู่อย่างเห็นได้ชัดเจ้าภูแสนนั้นหรือ ก็หลุดออกจากมิติตัวเองทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงเสียงแห่งความกดดัน ดูเถอะแม่คุณคิดจะแปลงร่างเป็นแม่เสือก็ไม่ส่งสัญญาณขึ้นมาเสียบ้าง หลวงตาอ่อนถอนหายใจยาวก่อนจะค่อยๆ เอ่ยขึ้นอย่างยอมจำนน

                “มานพมันคงไม่กล้าเล่าให้โยมอลินฟังอีกอย่างหลวงตาก็คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องภายในวัดก็เลยไม่อยากจะเล่าให้ฟังเหมือนกันแต่เมื่อโยมอยากรู้ก็ฟังพร้อมกันเสียตรงนี้เลยละกัน” อลินตาหันไปสบตามานพดุๆที่เกิดเรื่องอะไรขึ้นไม่ยอมบอกยอมเล่า ปิดปากเงียบทั้งที่ติดต่อกันได้ตลอดเวลา

                “คงไม่มีเวลาจะเล่าน่ะเจ้าค่ะอลินติดต่อมานพแบบฉุกเฉิน เพราะมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือนิดหน่อยแล้วก็มาหามานพที่วัดกะทันหัน” มานพยิ้มเจื่อนให้กับสายตาของอลินตาที่มองมาทางเขาอย่างคาดโทษชัดเจนสุดๆ  หลวงตาอ่อนหันมาทางมานพ

                “เล่าไปเถอะตาอนุญาตโยมๆ เขาจะได้รีบกลับ จะได้ไม่เกิดอันตรายกับใคร!” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้อลินตากับเจ้าภูแสนหันมองสบตาอย่างรู้กันว่าเงาดำที่เห็นเมื่อครู่ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่นอนทว่าหมิงกับเป๋าเมื่อได้ยินคำว่าอันตราย ก็เตรียมพร้อมที่จะอันตรธานหายไปเช่นกันเพราะถ้ากลุ่มคณะนี้พูดอะไรที่แฝงความลี้ลับล่ะก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องของผีสางเป็นแน่ มานพยกมือไหว้หลวงตาอ่อน ก่อนจะหันมาเล่า

                “เรื่องนี้มันก็มาจากความโลภของคนกลุ่มหนึ่งพื้นที่วัดตรงนี้น่ะแต่ก่อนเป็นของปู่บุญผ่าน เศรษฐีในหมู่บ้านนี้ปู่บุญผ่านแกอยากทำบุญ แกเลยได้มอบพื้นที่ตรงนี้ให้ทำเป็นวัดประจำหมู่บ้าน ต่อมาพ่อเลี้ยงฉลองหลานชายคนโตของปู่บุญผ่านจับธุรกิจค้าไม้และต้องการหาพื้นที่มาทำโรงงานแต่ไม่มีพ่อเลี้ยงก็เลยเล่นแง่จะเอาที่วัดซึ่งเป็นของปู่บุญผ่านปู่กลับคืนก็มาอ้างนู่นอ้างนี่ แต่ชาวบ้านกับพระก็ไม่ยอม เพราะปู่บุญผ่านแกบริจาคแล้วและที่ตรงนี้ก็มีทั้งพระ เณร เถร ชีเต็มไปหมด ศาสนสถานต่างๆภายในวัดก็มีไว้ประกอบพิธีรวมจิตรวมใจคนในหมู่บ้านและครอบคลุมคนในตำบลทางวัดก็เลยแจ้งเจ้าหน้าที่เพื่อคุ้มครองพระสงฆ์ และทุกชีวิตในวัด..” อลินตากับเจ้าภูแสนฟังมานพเล่าด้วยความตั้งใจมานพเล่าต่อเนื่องและดูเหมือนจะรีบเล่าเสียด้วยเพราะเห็นว่านี่ก็ใกล้จะมืดค่ำเต็มทีแล้ว

                “และเมื่อพ่อเลี้ยงฉลองเห็นว่าเอาพื้นที่วัดคืนซึ่งๆหน้าไม่ได้ ก็ต้องเอาคืนแบบหมาลอบกัด นั่นก็คือพ่อเลี้ยงฉลองไปหาหมอผีที่เก่งทางด้านคาถาอาคมมาปล่อยของ ตอนแรกทางวัดก็ไม่รู้หรอกแต่ว่าหลวงตากับฉันคอยสังเกตและมองดูเหตุการณ์มาเรื่อยๆทุกค่ำคืนจะมีเสียงหวีดร้อง มีเสียงคนเดิน มีวิญญาณออกมาเพ่นพ่านหลอกหลอนพระเณรและแม่ชีภายในวัด ยิ่งถ้าวันไหนเป็นวันเดือนดับอย่างเช่นวันนี้พวกมันก็จะแสดงตัวชนิดที่เรียกว่า หลอกกันให้หัวตั้งนอนจับไข้กันเลยหนำซ้ำยังไม่พอ มันบุกขึ้นมาหลอกพระทั้งในกุฏิและบนศาลาชนิดไม่กลัวเกรงบารมีธรรมบางทีก็เป็นผีผู้หญิง บางทีก็เป็นผีผู้ชาย แต่บางทีก็มาเป็นเสือ เป็นควายเป็นนกแสก เยอะแยะสารพัดที่จะส่งมา จนตอนนี้พระเณร แม่ชีก็พากันอยู่ไม่ได้ทยอยออกจากวัดไปหมดแล้ว ส่วนใครที่มาทำบุญใส่บาตรกับหลวงตาพวกลูกน้องของพ่อเลี้ยงฉลองก็จะข่มขู่กีดกันไม่ให้เข้าวัดทำบุญจนคนในหมู่บ้านพากันไม่กล้าต่อกร แต่ก็มีบ้างที่แอบหลบๆ ซ่อนๆนำข้าวปลาอาหารมาให้หลวงตา หรือบางทีฉันก็ออกไปซื้อมาให้” เจ้าภูแสนได้ฟังก็รู้สึกไม่พอใจพวกพ่อเลี้ยงฉลองอยู่ครามครันอารมณ์เดียวกันกับอลินตาที่รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ยุติธรรมเอามากๆ