บทที่ 9
สิเน่หาหรือไม่
จิ้งเส้าหวงผู้สืบทอดเพียงหนึ่งของตระกูลจิ้ง หนึ่งในสี่ตระกูลคหบดีใหญ่ ความร่ำรวยของตระกูลจิ้งนี้ต่อให้นั่งพูดอยู่สามวันสามคืนโดยไม่พักจิบน้ำเข้าส้วมก็ยังกล่าวขานไม่หมดสิ้น ทั้งจิ้งเส้าหวงอายุปาเข้าไปยี่สิบห้าแล้วแต่ยังไร้เงาของฮูหยิน คนจำนวนไม่น้อยพากันซุบซิบพูดถึง คุณชายจิ้งผู้นี้หากมิใช่อวัยวะส่วนล่างมีปัญหาก็คงเป็ชายตัดแขนเสื้อรักชอบในหลงหยาง [1] ทำให้ข้างกายไร้สตรีคลอเคลีย
ทว่าคนที่คิดเช่นนี้ล้วนเป็เ้าไก่อ่อนในแวดวงซุบซิบนินทา ไม่รับรู้ว่าแท้จริงแล้วคุณชายจิ้งคนนี้อวัยวะส่วนล่างนั้นใช้การได้! ซ้ำยังใช้การได้ดี!
รวมถึงจิ้งเส้าหวงไม่ได้รักในใคร่หลงหยางแต่กลับกระตือรือร้นในเื่ม่านมุ้งกับเหล่าคณิกาเป็อย่างยิ่ง นำข้อมูลเหล่านี้มาพิจารณาให้ถี่ถ้วนถ่องแท้ก็สรุปความได้ว่า
จิ้งเส้าหวงผู้นี้ไม่ชอบเื่หยุมหยิมของเหล่าสตรี...
ทั้งการที่จิ้งเส้าหวงเป็ผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวก็ทำให้เขามีแต้มต่อในมือใช้ต่อรองกับนายท่านผู้เฒ่าจิ้ง แท้จริงจิ้งเส้าหวงผู้นี้สามารถขึ้นเป็ผู้นำตระกูลได้ั้แ่อายุย่างเข้ายี่สิบ ทว่านายท่านผู้เฒ่ากลับยื่นคำขาดเอาไว้ว่าจะมอบตำแหน่งนายท่านตระกูลให้ก็ต่อเมื่อจิ้งเส้าหวงแต่ฮูหยินเข้าบ้านเท่านั้น!
ซึ่งเื่นี้ก็ไม่ทำให้จิ้งเส้าหวงร้อนใจเลยแม้แต่น้อย นายท่านผู้เฒ่าอายุมากแล้ว อายุขัยริบหรี่ลงดุจเปลวไฟต้องลมวูบไหวน่าหวาดเสียว ตำแหน่งผู้นำตระกูลไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตกเป็ของเขาอยู่วันยังค่ำ ขึ้นอยู่ว่าช้าหรือเร็วก็เท่านั้น...
เื่นี้นายท่านผู้เฒ่าจิ้งรู้อยู่แก่ใจว่าบุตรชายที่เลี้ยงมากับมือมีนิสัยเป็อย่างไร ในเมื่อไม่อาจเกลี้ยกล่อมบุตรชายตนเองได้จิ้งเกาเล่อจึงได้ติดประกาศใหญ่โต
บ้านใดมีบุตรสาวสามารถอ่านออกเขียนได้ รู้ธรรมเนียมและกระจ่างในศาสตร์ทั้งสี่ [2] ถูกเชื้อเชิญให้เข้าร่วมคัดเลือกฮูหยินตระกูลจิ้งทั้งสิ้น เื่นี้ทำให้ตระกูลน้อยใหญ่เนื้อเต้นยินดีที่จะมีโอกาสเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลที่เงินทองอันไร้สิ้นสุด พากันส่งบุตรสาวไปยังตระกูลจิ้งกันอย่างคึกคัก แม้ตระกูลจิ้งกำลังจนตรอกแต่ตำแหน่งฮูหยินตระกูลจิ้งก็ใช่สตรีใดสามารถเป็ได้
คุณหนูมากมายถูกปัดตกเนื่องจากคุณสมบัติข้างต้นไม่ครบถ้วน คัดเลือกอย่างเคร่งครัดเปรียบประหนึ่งคัดเลือกสนมเข้าวังหลังก็มิปาน สตรีที่ผ่านเกณฑ์ก็จะมีโอกาสเข้าออกคฤหาสน์ตระกูลจิ้งได้โดยสะดวก นี่ถือเป็คำสั่งเด็ดขาดของจิ้งเกาเล่อที่พยายามผูกด้ายแดง ทำหน้าที่เป็เฒ่าจันทราอย่างแข็งขัน
จิ้งเส้าหวงอาศัยอยู่ในเมืองหลวงเสียเก้าเดือน ส่วนสามเดือนที่เหลือจะเดินทางขึ้นเหนือเพื่อตรวจสอบคลังเสบียง คุณหนูแดนเหนือใจกล้าเปิดเผยมากกว่าคุณหนูในเมืองหลวงที่ประพฤติตนตามธรรมเนียมอย่างเคร่งครัดพวกนางจึงพยายามเข้าหาจิ้งเส้าหวงทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในแดนเหนือ แสดงความจริงใจกันอย่างร้อนแรงเมื่อระยะเวลาและโอกาสใกล้ชิดนี้มีน้อย!
หากไม่เร่งทำคะแนน พุงปลาขาวๆ มันๆ ชิ้นโตก็คงหลุดลอยออกไป!
แม้ได้ยินชื่อเสียงความเสเพลมาบ้างแต่ชื่อเสียงเ่าั้ก็มิใช่ปัญหาเมื่อคำว่าหนึ่งในสี่ตระกูลคหบดีใหญ่สามารถกลบฝังทุกอย่างได้จนสิ้น
ั้แ่จิ้งเส้าหวงพักในคฤหาสน์แดนเหนือ ไม่มีสตรีใดมีโอกาสได้ยลโฉมจิ้งเส้าหวงในระยะใกล้นอกจากคุณหนูอิ๋ง อิ๋งเหยาบุตรสาวคนเล็กของตระกูลอิ๋งอันเลื่องชื่อในการค้าสมุนไพร ใช้โอกาสสบช่องว่างเสนอตัวเข้าไปในเรือนอักษรโดยไร้ยางอาย!
เื่นี้ทำให้คุณหนูตระกูลอื่นแค้นใจกันแทบตาย ทั้งยังไม่ทันได้รื่นเริงยินดีที่อิ๋งเหยาถูกขับไล่ออกมาอย่างรวดเร็วหลังจากเข้าไปได้ไม่นาน เสียงผ้าเช็ดหน้าฉีกขาดก็ดังขึ้นไม่ขาดสายเมื่อทุกเช้าจะเห็นสตรีที่ไม่คุ้นหน้าค่าตานางหนึ่งที่ไม่ได้เป็หนึ่งในคุณหนูจากการคัดเลือกเข้าไปในเรือนอักษร ใช้เวลาร่วมกับคุณชายจิ้งอยู่ทุกวัน!
ซ้ำสตรีนางนั้นก็ไม่ถูกขับไล่ออกจากเรือนในทันที อยู่ในเรือนอักษรตลอดจนบ่ายคล้อยถึงได้ออกมา ยังไม่นับรวมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของบุรุษที่ลอยออกจากห้องอักษร กระแทกหูเหล่าบรรดาคุณหนูที่รอพบหน้าเรือนทุกเช้าเย็น มิใช่คุณชายจิ้งไร้อนุ ไร้บ่าวอุ่นเตียงไม่ใช่หรือ
สตรีนางนั้นเป็ผู้ใดกัน!
...ต้องเป็นางจิ้งจอก!
“ฮ่าๆๆ”
“คิกๆๆ”
ชุนจี้และตงจี้พากันมองหน้ากันด้วยสีหน้าจืดเจื่อน มองคุณชายของพวกเขาที่กำลังอ้าปากหัวเราะเช่นเดียวกับแม่นางซิ่งหลิง พยายามหักห้ามใจไม่ให้คิดว่าพวกเขาสองคนเหมือนคนเสียสติไม่มีผิดเพี้ยน...
เสียงที่เปล่งออกมาฟังดูรื่นเริงมีความสุข ทว่าหากได้เห็นสีหน้าของคนทั้งสองให้ชัดเจนแล้วย่อมเข้าใจสำนวนสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นอย่างกระจ่างแจ้งถ่องแท้
เวลานี้ข้างโต๊ะไม้หนานมู่ตัวใหญ่มีโต๊ะเล็กๆ ตั้งวาง โต๊ะที่ถูกเพิ่มเข้ามาใหม่นี้ย่อมเป็ของซิ่งหลิง
“จำต้องทำเช่นนี้ด้วยรึ”
“ต้องให้พวกนางรู้สิเ้าคะว่าคุณชายอยู่กับข้าแล้วมีความสุขมากเพียงใด”
“ไม่เห็นจะมีความสุขอันใด”
“เช่นนั้นคุณชายก็ออกไปะโบอกบรรดาคุณหนูนอกเรือน เปิดโปงแผนการให้หมดสิ้นเถิดเ้าค่ะ”
มุมปากของจิ้งเส้าหวงหยัดยิ้มจนแทบไม่สังเกตเห็น ดวงตาคมทรงพลังเหลือบมองเ้าของโต๊ะตัวเล็กด้านข้างปราดหนึ่ง พิศดูซิ่งหลิงที่กำลังตั้งใจไล่สายตาอ่านข้อกฎหมายในม้วนไม้ไผ่
กฎหมายมีหลายร้อยข้อ แบ่งหมวดหมู่ไว้สำหรับการควบคุมจัดการในเื่ต่างๆ เดิมทีให้ชุนจี้นำม้วนไม้ไผ่เกี่ยวกับเื่การจัดการครอบครัวและการสมรสให้ซิ่งหลิงศึกษาเพื่อที่นางจะได้จัดการกับเหล่าบรรดาคุณหนูหน้าเรือนได้โดยชอบธรรม ไม่ขัดแย้งกับหลักกฎหมายสบช่องว่างให้ผู้อื่นโจมตีเล่นงาน ทว่าชุนจี้นำม้วนข้อกฎหมายการค้าติดมาด้วย...
หลังจากนางอ่านข้อกฎหมายของการสมรสเสร็จสิ้นก็คลี่ม้วนกฎหมายการค้าขึ้นอ่านต่อทันที แม้จะใช้เวลานานไปบ้างทว่าเพียงแค่นางอ่านออกเขียนได้ก็เหนือความคาดหมายของเขาไปมากแล้ว
“หากคุณชายเบื่อที่จะหัวเราะแล้ว เช่นนั้นก็แบกข้าขึ้นหลังพาข้าชมบุปผาสนทนาเื่สายลมดวงตะวันสักรอบก็คงได้ผลไม่เลวนะเ้าคะ”
“ข้ายินดีหัวเราะต่อไป ฮ่าๆๆ”
ซิ่งหลิงละสายตาจากตัวอักษรที่อัดแน่นบนไม้ไผ่เหลือบมองจิ้งเส้าหวงที่กำลังก้มหน้าตรวจสมุดบัญชีอ้าปากหัวเราะด้วยสีหน้าแข็งทื่อไร้อารมณ์เสียยิ่งกว่าก้อนหินก็ลอบเบ้ปากกลอกตา ก้มหน้าลงตั้งใจอ่านได้พักหนึ่งก็ตัดสินใจพูด
“ไม่ว่าช้าหรือเร็วคุณชายก็ต้องพาข้าออกไปอวดโฉมให้ผู้อื่นเห็นอยู่ดีเ้าค่ะ”
“ช้าดีกว่าเร็ว”
ซิ่งหลิงเบ้ปากอีกหนตัวนางก็ไม่ได้ขี้ริ้วหรืออัปลักษณ์อะไรแต่เขากลับบ่ายเบี่ยงเสียทุกหน นับแต่วันที่เขาไถ่ตัวนางด้วยเงินพันตำลึง ไม่มีสักคืนเลยที่นางได้ทำหน้าที่ของบ่าวอุ่นเตียง!
อย่าว่าแต่หน้าที่ของบ่าวอุ่นเตียงต้องนอนอยู่บนเตียงเพื่อให้เตียงอุ่นก่อนผู้เป็นายเข้านอนเลย แม้แต่ห้องนอนของเขาซิ่งหลิงก็ยากเฉียดกรายย่างก้าวหากไม่ได้เรียกนางเข้าพบ
...แต่นางพอใจมาก!
ตระกูลจิ้งสมกับเป็ตระกูลร่ำรวย ซ้ำจิ้งเส้าหวงนับว่าใจกว้างอยู่บ้างจึงให้นางอาศัยในเรือนเล็กหลังหนึ่ง ไม่ต้องนอนรวมกับสาวใช้ทั่วไป เข้าใจดีว่าฐานะของบ่าวอุ่นเตียงการมีเรือนพักหลังเล็กเป็ของตนเองก็ออกจะเกินฐานะอยู่บ้าง...
แต่การที่เขาปฏิบัติตัวเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้ซิ่งหลิงกระจ่างแจ้งว่าตัวของจิ้งเส้าหวงไม่ลุ่มหลงในสตรีเพศ ไม่เสพติดรสราคะหวานหอม
แล้วไยไม่โกนหัวเป็หลวงจีนไปเสียเล่า!
เขานิ่งเฉยเช่นนี้ทำให้มารยาร้อยเล่มเกวียนของนางจบสิ้นั้แ่ยังไม่ได้เริ่ม! ซ้ำทุกเช้าต้องมานั่งเขียนอ่านกับเขาในเรือนอักษร
ปวดหัวเหลือเกิน!
“ชุนจี้หากนางอ่านกฎหมายการค้าเสร็จเมื่อใดก็เชิญ ‘เมิ่งเอินหรู’ ไปพบนางที่เรือน”
ซิ่งหลิงชะงักหัวคิ้วขมวดแน่นยามได้ยินนามเมิ่งเอินหรูฟังดูคล้ายชื่อของสตรีเสียเหลือเกิน ตวัดตามองจิ้งเส้าหวงที่ก้มหน้าอ่านสมุดบัญชีก็เม้มปาก ถามโดยไม่เก็บงำ
“ขอถามคุณชายได้หรือไม่เ้าคะว่าเมิ่งเอินหรูหมายถึงผู้ใด”
[1] หลงหยาง เป็คำที่ใช้เรียกชายที่มีพฤติกรรมรักร่วมเพศ
[2] ศาสตร์ทั้งสี่ พิณ หมากล้อม ลายมืออักษรศิลป์และจิตรกรรมวาดเขียน
--------------
ข้าก็ร้ายเช่นนี้มีอีบุ๊กแล้วนะคะ 3 เล่ม (จบ)
ออกครบทั้งสามเล่มแล้วจ้า ตอนนี้มีโปรลดราคาอยู่ด้วยนะคะ 199 บาท
จำหน่ายทั้งเว็ป Meb / hongsamut / dek-d
10K
