เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หยางเฉินสามารถปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจแต่นั่นก็ต่อเมื่อผู้อื่นปฏิบัติกับเขาดีด้วยเช่นกันขณะเดียวกันถังถังก็สังเกตเห็นปฏิกิริยาของหยางเฉินได้เธอจึงเผยรอยยิ้มขอโทษและกล่าวว่า

        "ลุงอย่าโกรธไปเลยนะคนนี้เป็นบอดี้การ์ดพ่อไว้ใจมากที่สุด เขาชื่อ ตู๋กูซุ้ย อาซุ้ยเป็นแบบนี้เสมอแหละลุง แต่เขาไม่ได้ตั้งใจหรอกนะคะ "

        "ไม่ได้ตั้งใจงั้นหรือ?"หยางเฉินหัวเราะในลำคอกล่าวว่า "ฉันถูกพามาที่นี่เพราะเธอร่ำร้องไม่หยุดแต่กลับโดนปฏิบัติเช่นนี้ ฉันเริ่มจะสงสัยแล้วว่าพ่อของเธอต้องอยากมีเรื่องกับฉันหรือเปล่า"

        ได้ยินดังนั้นถังถังก็หน้าซีดเผือดประสบการณ์ของเธอได้สอนให้เธอรู้ว่า แม้หยางเฉินจะเป็นคนอบอุ่นแต่ถ้าเขาโมโหเมื่อไร เขาจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น

        "ลุงไม่ต้องกังวลนะคะพ่อไม่ทำแบบนั้นหรอก เขาอยากขอบคุณลุงจริงๆ"

        "แต่สั่งให้ภูเขาน้ำแข็งเดินได้มากเรียกฉันไปอย่างนั้นเนี่ยนะพ่อเธอนี่แปลกคนจริงๆ" หยางเฉินยังคงขี้เกียจเคลื่อนที่อยู่เช่นเคย

        เมื่อตู๋กูซุ้ยเดินขึ้นไปข้างบนและเห็นหยางเฉินยังไม่ตามมาสีหน้าอดทนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า มันหัวเราะในลำคอกล่าวว่า "ผมบอกให้คุณตามผมมาแต่คุณยืนบ่นอะไรอยู่?"

        "ฉันกำลังจะบอกว่า‘จงไปตามเจ้านายแกลงมา’ส่วนฉันจะรออยู่ที่นี่" หยางเฉินพูดพลางเดินไปนั่งบนโซฟาที่อยู่ใกล้

        เห็นดังนั้นบอดี้การ์ดทุกคนก็ปรากฏสีหน้าไม่พอใจทันทีมีเพียงถังถังที่มีสีหน้าวิตกกังวล แต่เธอก็ไม่รู้ว่าควรต้องทำอย่างไรเธออยากจะเตือนหยางเฉิน แต่ก็กลัวว่าหยางเฉินจะโมโหดังนั้นเธอจึงติดอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

        มุมปากของตู๋กูซุ้ยกระตุกเล็กน้อยพร้อมเผยรอยยิ้มชั่วร้าย เดินลงบันไดมาอีกครั้ง

        ถังถังไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปเธอก็กลัวว่าตู๋กุซุ้ยจะใช้กำลังบังคับหยางเฉิน เธอรู้ว่าเขาแข็งแกร่ง ดังนั้นจึงยืนอยู่หน้าหยางเฉินเพื่อปกป้องเขา

        "อาซุ้ยอย่าโกรธลุงเขาเลยนะคะ… เขาเป็นคนปากแข็งเล็กน้อยเขาไม่ได้ตั้งใจทำเช่นนี้..."

        ตู๋กูซุ้ยชำเลืองมองพลางกล่าวว่า "คุณหนูคนผู้นี้พูดถึงนายอย่างหยาบคาย คุณหนูยังจะปกป้องมันอีกหรือ?"

        ถังถังเผยรอยยิ้มที่น่าอึดอัดใจและขมขื่น "นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไรเลยค่ะลุงเขาแค่อารมณ์เสียนิดหน่อย"

        "แต่สำหรับผมใครที่กล้าพูดจาดูถูกนายท่าน มันผู้นั้นต้องได้รับผลตอบแทนอย่างสาสม"ตู๋กูซุ้ยพูดพลางใช้มือดึงถังถังให้ออกห่าง

        หยางเฉินมองเด็กเหลือขอถังถังในทางที่ดีขึ้นทันทีขณะที่ดูฉากนี้ดูเหมือนว่าเธอจะมองเขาเป็นเพื่อนสำหรับไอ้โง่ตู๋กูซุ้ยนั้นหยางเฉินไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

        "เพียงเพราะนายช่วยคุณหนูเอาไว้นายก็คิดว่าได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากเลยงั้นสิ?คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่นักหรือไง?"ตู๋กูซุ้ยเดินไปหาหยางเฉิน

        หยางเฉินหลับตาและโบกมือไล่ตู๋กูซุ้ยให้ออกไป"ฉันไม่อยากพูดกับนายไปบอกนายท่านของนายให้มาลงคุยกับฉันซะ ไม่งั้นฉันจะกลับล่ะ"

        ได้ยินดังนั้นใบหน้าของตู๋กูซุ้ยก็เปลี่ยนเป็นดำคล้ำมันพยายามที่จะอดทนอย่างยิ่งยวด

        "ไม่มีใครในเมืองจงไห่กล้าพูดกับข้าแบบนี้ไหนแกลองพูดอีกครั้งซิ..."

        "ออกไปให้พ้นฉันไม่มีอะไรจะต้องพูดกับแก" ว่าจบหยางเฉินเพียงเหลือบมองตู๋กูซุ้ยเล็กน้อยเท่านั้น

        เส้นเลือดดำต่างปูดโปนขึ้นบนใบหน้าของตู๋กูซุ้ยพร้อมๆ กับที่เขาชูกำปั้นขึ้น กล้ามเนื้อทั้งหมดต่างพองโตออกมาเป็นมัดๆ

        "น่าเสียดายที่ข้าต้องบอกว่าแกจะได้นอนที่นี่แบบไม่สมประกอบ"

        แต่ก่อนที่ตู๋กูซุ้ยจะได้ทำอะไรเสียงทุ้ม และอ่อนโยนก็ดังขึ้น

        "อาซุ้ยอย่าทำเกินหน้าที่"

        เจ้าของเสียงผู้ที่เดินลงมาเป็นชายวัยกลางคนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกาง สวมแว่นตากรอบทอง เขามีท่าทางอ่อนโยนมีลักษณะของชนชั้นสูงที่ดูสุขุม

        ถังถังยืนอยู่ด้านข้างของชายคนนั้นและถอนหายใจอย่างโล่งอก

        สำหรับตู๋กูซุ้ยเมื่อชายคนนี้ปรากฏตัวมันก็กลับไปยืนอยู่ที่มุมหนึ่งและจ้องมองหยางเฉินเหมือนงูพิษจ้องจะทำร้ายเหยื่อได้ทุกเมื่อ

        "ผมต้องขอโทษด้วยนะครับถ้าอาซุ้ยทำให้คุณหยางกลัว เขามักจะอารมณ์ไม่ดีอยู่เสมอ"คนคนนั้นยิ้มกว้างยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณหยางเชิญนั่งก่อนเถอะครับ"

        "ผมไม่ได้กลัวผมค่อนข้างรำคาญเขา นอกจากนี้ผมกำลังนั่งอยู่ ไม่ต้องให้ใครมาเชิญ"

        ชายวัยกลางคนตะลึงงันไปในทันทีเขาไม่คิดว่าหยางเฉินไม่รู้จักบุญคุณของเขานั่นทำให้เขาต้องหยุดชะงักคำพูดชั่วคราว ก่อนเผยใบหน้าอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มอีกครั้ง

        "คุณหยางคุณจำได้มั้ยครับ ผมเป็นพ่อของถังถัง"

        หยางเฉินไม่สามารถระงับอารมณ์โกรธของตนเองได้เขาเริ่มหัวเราะและพูดว่า

        "คุณหมายถึงอะไร?ฉันมาที่นี่เพราะลูกสาวของคุณขอร้องนี่คือการพบกันครั้งแรกของเรา เราจะจำกันได้อย่างไร?"

        "ผมแซ่ฟางชื่อว่าจงผิง ฟางจงผิงครับ" ฟางจงผิงไม่เชื่อว่าหยางเฉินไม่รู้จักเขา

        หยางเฉินยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด "ฟางจงผิง?คุณเป็นนักร้องหรือนักแสดงเหรอครับ?คุณเป็นคนดังใช่มั้ย?"

        อะแฮ่ม…

        ฟางจงผิงแกล้งไอเขาเชื่อว่าหยางเฉินแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขา แต่จากประสบการณ์ที่ทำงานในวงการมาหลายปีจนทำให้เขามีเงินมากมายจนถึงทุกวันนี้ เขาจึงยิ้มอีกครั้งพร้อมกล่าวว่า

        "ผมทำงานให้รัฐบาลน่ะครับ"

        "รัฐบาล?"สีหน้าของหยางเฉินแสดงออกว่าเขาจำชายผู้นี้ได้

        ฟางจงผิงหัวเราะอยู่ในใจเป็นไปตามคาด หยางเฉินจำเขาได้ ดังนั้นเขาจึงแสดงสีหน้า 'ไม่ต้องวิตกไป'พร้อมกล่าวว่า

        "คุณหยางในที่คุณก็จำได้ถูกต้องแล้วครับ ผมเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลในเมืองจงไห่นี้ ฟางจงผิง"

        "ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณต้องพูดจาวกไปวนมาให้มันเป็นปริศนาด้วย?"หยางเฉินพยักหน้าและกล่าวต่อว่า "ในเวลาว่างผมมักจะคอยติดตามข่าวสารภายในบ้านเมืองอยู่บ่อยๆแต่คนที่ปรากฏในทีวีมักจะเป็นนายกรัฐมนตรี หรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างๆแต่ผมกลับไม่เคยเห็นคุณในทีวีเลย แสดงว่าคุณต้องอยู่ในตำแหน่งล่างๆ สินะตอนแรกผมคิดว่าคุณเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสซะอีก ช่วยไม่ได้ล่ะนะต้องโทษที่ตำแหน่งของคุณมันเล็กเกินไป"

        ตำแหน่งเล็กเกินไป!?

        ได้ยินดังนั้นฟางจงผิงก็รู้สึกคล้ายกับเลือดร้อนๆ ภายในกายจะพุ่งออกมาจากหัวให้ได้เขายิ้มอย่างเชื่องช้าพลางกล่าวว่า

        "คุณหยางคุณชอบล้อเล่นอยู่เรื่อยเลยนะครับ ถึงแม้ผมฟางจงผิงจะไม่อาจเทียบได้กับท่านรัฐมนตรีเหล่านั้น แต่ถ้าภายในเมืองจงไห่นี้ผมก็เป็นถึงเลขานุการคณะกรรมการพรรคในเขตเทศบาลเมืองมานานกว่าสองปีและผมก็บังเอิญได้ตำแหน่งคณะกรรมการสูงสุดในวัยสี่สิบต้นๆไม่มีใครในประเทศนี้ที่จะโชคดีไปกว่าผม พูดถึงโชค ผมก็รู้สึกละอายใจคุณหยางต้องเคยเห็นผมมาบ้างแน่ๆ แต่บางทีผมก็ไม่ได้ออกสื่อมากนัก"

        หยางเฉินได้แต่คิดว่า'ทำไมฟางจงผิงต้องเข้าใจว่าทุกคนรู้จักเขาด้วยนะ'พวกนักการเมืองนี่มันมีแต่พวกทัศนคติแย่ๆ แบบนี้หรือยังไงกันหยางเฉินขี้เกียจเกินไปที่จะทะเลาะกับเขาด้วยเรื่องแค่นี้เขาจึงคลี่รอยยิ้มสุภาพออกมา พร้อมกล่าวว่า

        "ที่แท้คุณก็คือเลขานุการคณะกรรมการเทศบาลคนนั้นนี่เองผมรอคอยที่จะได้พบคุณมาตลอดเลยครับผม..."

        ฟางจงผิงรู้สึกดีขึ้นแต่ก็แอบหลั่งเหงื่อเย็น หมายความว่าไงที่บอกว่ารอคอยที่จะได้พบเขามาตลอดเมื่อกี้เอ็งยังบอกว่าไม่รู้จักข้าอยู่เลย!

        แต่ฟางจงผิงผู้มากประสบการณ์ก็ยังคงยิ้มแย้มกล่าวต่อว่า "วันนี้ผมเชิญคุณหยางมาที่นี่เพราะผมไม่มีทางเลือก ถ้าผมไปที่บ้านคุณหยาง เกรงว่าอาจมีคนพบเห็นได้ดังนั้นผมจึงอยากรบกวนให้คุณหยางมาที่นี่แทน"

        "มันจะเป็นเรื่องง่ายกว่านี้ถ้าคุณไม่เชิญผมมาตั้งแต่แรก"

        ในที่สุดฟางจงผิงก็เข้าใจในตัวตนของหยางเฉินคนนี้หยางเฉินไม่ได้สนใจอะไร เลขานุการคณะกรรมการเทศบาลเลยสักนิด

        "คุณหยางช่างเป็นคนที่ตลกจริงๆนะครับ ถังถังเป็นลูกสาวคนเดียวของผม ถ้าหากเกิดเรื่องร้ายแรงกับเธอล่ะก็ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร โชคดีที่คุณหยางช่วยเธอเอาไว้ที่จริงผมควรพูดขอบคุณสักคำสองคำ"

        หยางเฉินพบว่าคำเหล่านี้ขัดแย้งอย่างไม่น่าเชื่อเขาขมวดคิ้วกล่าวว่า"คุณหมายความว่ายังไง…ที่จริงควร? คนที่ผมช่วยไว้คือลูกสาวของคุณแท้ๆทั้งที่เธอไม่ใช่ลูกสาวของผมด้วยซ้ำ"

        ฟางจงผิงได้ว่าหากคนทั่วไปได้ยินคำพูดนี้ต่างต้องบอกว่า 'คุณฟางช่างพูดจานอบน้อมคุณฟางสุภาพเกินไป' แต่กับคนตรงหน้านั้นเขากลับไม่ได้พูดจาอย่างที่คนทั่วไปควรพูด

        ตู๋กูซุ้ยที่ยืนอยู่ตรงมุมก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมชี้ไปที่หยางเฉิน "อย่าเหิมเกริมให้มากนัก!"

        "อาซุ้ย!กลับไป" ฟางจงผิงเอ่ยสั่งอย่างโหดเหี้ยม

        ตู๋กูซุ้ยเค้นเสียงเย็นชาแต่ยังคงปฏิบัติตามคำสั่งและถอนตัวกลับไปที่มุมเดิม

        หยางเฉินเหลือบมองไปที่ฟางจงผิงถ้าชายคนพูดช้าไปแม้หนึ่งวินาที หยางเฉินคงได้ลุกไปตบหน้าตู๋กูซุ้ย

        ในตอนนี้รอยยิ้มของฟางจงผิงได้หายไปเขาก้มหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนกล่าวขึ้นว่า

        "คุณหยางคุณนี่ไม่ไว้หน้าผมเลยจริงๆ แต่ในเมื่อคุณช่วยลูกสาวผมไว้ ผมก็จะไม่ทะเลาะกับคุณ ผมแค่หวังว่าคุณจะไม่ทำอะไรเกินเลยไปนัก"

        "หึดูจากน้ำเสียงคุณแล้ว ดูเหมือนกับผมติดหนี้คุณอยู่เลย"หยางเฉินยิ้ม"คุณจะไม่ขอบคุณผมงั้นหรือ?ทำไมการช่วยยัยเด็กนั่นถึงกลายเป็นหน้าที่ ที่ผมจะต้องทำไปได้?"

        "เจ้าหนูบางครั้งแกก็ไม่ควรจะไปเล่นกับไฟ" ใบหน้าฟางจงผิงกลับกลายเป็นอัปลักษณ์เขาไม่สนใจบุญคุณอะไรอีกต่อไป ในเมื่อเขาเป็นถึงเลขานุการคณะกรรมการในขณะที่หยางเฉินเป็นแค่พนักงานประชาสัมพันธ์ในบริษัท

        หยางเฉินไม่สนใจเขาเพียงยักไหล่กล่าวว่า

        "ผมแค่พูดความจริงคุณจะเป็นเลขานุการคณะกรรมการเทศบาลหรือคนกวาดถนน มันก็ไม่ต่างกันสำหรับผมผมมาที่นี่ในวันนี้เพราะได้ยินว่าคุณต้องการจะขอบคุณและเพราะผมไม่สามารถปฏิเสธลูกสาวของคุณได้ผมไม่ได้ที่นี่เพื่อเจอกับการเสแสร้งของคุณ หากคุณต้องการจะพูดอะไร ก็พูดมันออกมาผมยังต้องการที่จะกลับบ้านเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน"

        ฟางจงผิงได้ยินดังนั้นก็ประกายตาเจิดจ้า

        "ในเมื่อถึงขั้นนี้ผมก็จะไม่เสียเวลาอีก คุณหยางผมมีข้อสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับคุณ"