พาดหัวข่าวใหญ่ “นางแบบสาวชื่อนำหน้าว่า ส. คบซ้อนกับนักธุรกิจไฟแรงชื่อนำหน้า อ. ทั้งคู่”
พออำมรินทร์ได้เห็นข่าวก็รู้ทันทีว่าเป็ข่าวของสายชล เลยโทรติดต่อไปที่สายชลเพื่อขอคำอธิบาย
“เื่มันเป็ยังไงกันแน่ครับ น้ำ คุณคบกับอำนาจอยู่หรือเปล่า” อำมรินทร์สงสัย
“ไม่เป็ความจริงนะคะ คุณก็รู้ว่าอำนาจเขาตามตื๊อน้ำเป็ประจำอยู่แล้ว แต่บังเอิญว่ามีนักข่าวสาวมาตามถ่ายรูป ทำให้เข้าใจผิดแบบนี้ค่ะ น้ำกับอำนาจไม่เป็อะไรกันจริงๆ นะคะ คุณต้องเชื่อน้ำนะคะ” สายชลกล่าว
“ได้ ผมจะเชื่อคุณ แต่ผมจะไปเอาเื่นักข่าวคนนั้น เขาเป็ใครครับ” อำมรินทร์ถาม
“ถ้าจำไม่ผิด เธอชื่อว่าพรรณพรค่ะ ตอนแรกเธอก็รับปากแล้วว่าจะไม่เขียนข่าวเสียๆ หายๆ แต่เธอก็ผิดคำพูดค่ะ” สายชลฟ้อง
“เดี๋ยวผมจัดการเอง และต้องให้เธอมาขอโทษคุณพร้อมกับเขียนข่าวแก้ไขให้”
“ขอบคุณมากค่ะ”
************************************************
เสียงมือถือดัง
“ว่าไงยายพรรณ” ผกายฤกษ์รับโทรศัพท์
“ฉันมีเื่สำคัญจะคุยด้วย เธอมาที่สำนักข่าวด่วนเลยนะ มันเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมเมื่อคืนนี้ด้วย” พรรณพรพูดเป็การเป็งาน
“อื้อ รู้แล้ว เดี๋ยวจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”
************************************************
ณ แผนกประชาสัมพันธ์ สำนักข่าวหนังสือพิมพ์
นายอำมรินทร์เดินเข้ามาในสำนักข่าวพร้อมกับคู่บอดี้การ์ดชายหญิง “ผมมาพบคุณพรรณพรครับ”
“เธออยู่แผนกข่าวอาชญากรรมค่ะ อยู่ชั้น 2 นะคะ อ้าว นั่นไงคะ เธอเข้ามาพอดี” ประชาสัมพันธ์กล่าว
อำมรินทร์จึงสั่งให้ลูกน้องจับกุมพรรณพรทันที
“นี่คุณจะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” พรรณพรใ
“ผมมีเื่จะพูดกับคุณ ไปคุยกันที่ดาดฟ้าดีกว่า ถ้าคุณไม่อยากให้เกิดเื่ใหญ่ ก็อย่าขัดขืน” อำมรินทร์ขู่
พรรณพรไม่อยากให้เกิดเื่ใหญ่ จึงหันไปบอกรปภ.ที่กำลังเข้ามาช่วยตนว่า “ไม่มีอะไรค่ะ เป็เื่เข้าใจผิด” หลังจากนั้นพรรณพรจึงเดินตามอำมรินทร์ไปที่ลิฟท์แต่โดยดี
ผกายฤกษ์เดินเข้ามาพอดี เห็นพรรณพรเดินตามอำมรินทร์และบอดี้การ์ดสองคนไปที่ลิฟท์ เลยถามประชาสัมพันธ์ว่าเกิดอะไรขึ้น
“มันเกิดอะไรขึ้นคะ แล้วพรรณพรจะไปที่ไหน ทำไมต้องตามพวกเขาไปด้วย” ผกายฤกษ์สอบถามด้วยความใ
“ดิฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ได้ยินแว่วๆ ว่าจะไปคุยกันที่ดาดฟ้าค่ะ” ประชาสัมพันธ์กล่าว
“ขอบคุณมากค่ะ” ผกายฤกษ์จึงตามพวกเขาไปที่ดาดฟ้าทันที โดยขึ้นลิฟท์อีกตัว
************************************************
ณ ดาดฟ้า
“ทำไมคุณถึงกล้าเขียนข่าวสายชลเสียๆ หายๆ แบบนั้น” อำมรินทร์ถาม
“ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ ดิฉันไม่ได้เขียนข่าวเองก็จริง แต่ดิฉันบังเอิญถ่ายรูปคู่คุณอำนาจกับสายชลได้และลืมลบรูป เพื่อนดิฉันเห็นรูปนั้นเลยเข้าใจผิด และรีบเขียนข่าวโดยที่ยังไม่ได้คุยกับดิฉันก่อน เดี๋ยววันนี้ดิฉันจะไปคุยกับเพื่อนเพื่อเขียนแก้ข่าว และขอโทษคุณสายชลอย่างเป็ทางการให้นะคะ” พรรณพรกล่าว
“พวกคุณทำงานสับเพร่าแบบนี้ประจำหรอครับ รู้มั้ยว่าแฟนผมเขาเสียหายแค่ไหนน่ะ” อำมรินทร์กล่าว
“อภัยให้ดิฉันด้วยนะคะ ต่อไปดิฉันจะไม่ให้เกิดเื่แบบนี้อีกค่ะ” พรรณพรกล่าว
อำมรินทร์้าเพียงแค่ขู่เพื่อสั่งสอนพรรณพรเท่านั้นจึงให้บอดี้การ์ดแกล้งทำท่าจะทำร้ายร่างกาย แต่ผกายฤกษ์มาเห็นเข้าพอดี
“พวกคุณจะทำอะไรน่ะ ทำร้ายร่างกายผู้อื่นมันผิดกฎหมายนะคะ” ผกายฤกษ์รีบห้ามปราม
“ผมแค่อยากสั่งสอนนักข่าวก็เท่านั้น ไม่ได้จะทำจริงหรอกครับ” อำมรินทร์แก้ตัว
ผกายฤกษ์ยิ้มมุมปาก “คุณนั่นเอง คุณควรจะดูแลแฟนตัวเองให้ดีนะคะ ถ้าไม่อยากให้เป็ข่าว ก็ไม่ควรให้แฟนคุณเข้าใกล้คุณอำนาจ ดิฉันเห็นคุณก็มีบอดี้การ์ด ทำไมคุณไม่จ้างสักคนไปคุ้มกันแฟนของคุณ เพื่อกันคุณอำนาจออกไปล่ะคะ” “คุณพรรณพรก็เป็เพียงนักข่าวและทำหน้าที่ของเธอก็เท่านั้น”
อำมรินทร์ไม่อาจเถียง ได้แต่หันไปบอกพรรณพรว่า “คุณก็อย่าลืมทำตามคำพูดด้วยล่ะ และอย่ายุ่งกับสายชลอีก” แล้วเดินผ่านหน้าผกายฤกษ์ไปทันที
พรรณพรเข่าอ่อน เลยคุกเข่าลงไป ผกายฤกษ์ใรีบวิ่งเข้าไปประคองเพื่อนทันที “เป็ไงบ้าง ไหวมั้ย กลับหอไปพักก่อน เดี๋ยวฉันไปส่ง”
“ฉันไม่เป็ไร แค่ในิดหน่อย ฉันไม่น่าสับเพร่าเื่รูปเลยจริงๆ น่าจะลบไปั้แ่แรก” พรรณพรกล่าว
“ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอนะ แต่ตอนนี้ฉันอยากรู้เื่คดีฆาตกรรมจริงๆ เธอได้เบาะแสอะไรมาหรอ” ผกายฤกษ์ใจร้อนเื่คดี
“เออ ใช่ ฉันจะบอกว่า ก่อนที่คุณอำพลกับภรรยาจะตาย ฉันเห็นคุณอำพลคุยกับผู้กำกับที่ร้านอาหาร และฉันก็มีรูปด้วย เลยส่งให้เธอทางอีเมล์แล้วล่ะ” พรรณพรเพิ่งนึกได้
“เดี๋ยวเื่นี้ฉันจัดการเอง แต่เธอห้ามบุ่มบ่ามลงข่าวเด็ดขาดนะ เพราะไม่รู้ว่าผู้กำกับ นายตำรวจตำแหน่งระดับสูงเป็ผู้ต้องสงสัยจริงๆ หรือเปล่า หากเขาเป็คนร้ายจริง เธออาจมีอันตรายเหมือนแบบที่เกิดขึ้นสักครู่นี้ไง” ผกายฤกษ์ห่วงเพื่อน
“อื้อ ฉันรู้แล้ว แค่เขาขู่ ฉันก็กลัวจนเข่าอ่อนแล้ว ฉันยังไม่กล้าเสี่ยงชีวิตหรอกน่า” พรรณพรกล่าว
“ขอบใจมาก เื่ข่าวนะ เดี๋ยวฉันต้องรีบไปปรึกษากับสารวัตรแล้ว” ผกายฤกษ์กล่าว
“ขอบใจเหมือนกัน เื่คุณอำมรินทร์น่ะ แล้วเจอกันที่หอนะ”
************************************************
ณ สถานีตำรวจ
ผกายฤกษ์นำรูปผู้กำกับ กับนายอำพลให้สารวัตรดู
“คุณคิดอย่างไรกับรูปนี้คะ คุณคิดว่าท่านผู้กำกับจะเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมมั้ย” ผกายฤกษ์ถาม
“อาจเป็ไปได้ คงต้องขอสอบปากคำท่านเพื่อไขข้อสงสัยนี้” สารวัตรกล่าว
“น่ากลัวว่า คดีนี้จะซับซ้อนขึ้นแล้วสิคะ เหมือนจะเกี่ยวข้องกับผู้มีอิทธิพลหลายคน” ผกายฤกษ์กังวล
870
