คิมอินแจ Said
ผมกำลังนั่งรถเข้าบริษัทตามปกติ สายตาก็ดันไปเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ใส่ชุดนักศึกษา กำลังยืนไหว้อะไรสักอย่างที่หน้าตึกอยู่
“จอดก่อน!”
ผมบอกคนขับรถ ก่อนจะเพ่งมองเด็กสาวตัวเล็กนั่น เพราะทรงของเธอดูคุ้นตามากจริงๆ
“...มีอะไรหรือครับบอส”
“...”
ผมไม่ตอบคนขับรถ สายตายจดจ้องอยู่กับเด็กเสื้อขาว ที่ยังไหว้อากาศไม่เลิก
“ไม่มีอะไร .. ไปต่อได้”
คนขับรถค่อยๆ เคลื่อนรถออก
‘ใช่คนเดียวกันหรือเปล่านะ’
ผมคิดในใจ โดยที่ยังจับจ้องเด็กสาวคนนั้นจนลับตาไป
“่นี้มีเด็กฝึกงานมาสมัครไหมครับ”
ผมถามคุณแอ้ม เลขาสาววัย 32 ปี ของผม
“ค่ะ เห็นทางฝ่ายบุคคลว่า มีสมัครมาเกือบ 20 คนเลยค่ะ แต่ยังไม่ได้คัดคุณสมบัตินะคะ”
“ไปเอาใบสมัครมาให้หน่อย เดี๋ยวผมดูเองครับ”
“เอ๋ บอสจะดูเองหรอคะ”
“ครับ”
คุณแอ้มรับคำสั่ง โค้งหัวคำนับและเดินออกไป ไม่นานเธอก็กลับมาพร้อมแฟ้มหนาๆ ก่อนจะขอตัวออกไปทำงานตัวเองต่อ
ผมไล่เปิดดูข้อมูลของนักศึกษาทีละคน จนมาหยุดที่เด็กสาวคนนึง
‘นางสาวอรัญญา… ข้าวหอม’
“อาา สนุกแน่ ข้าวหอม…หอมสมชื่อเลยนะ”
ผมยิ้มเยาะชอบใจออกมา เพราะเอกสารของเด็กสาวในมือนั้นคือคนเดียวกัน กับคนที่เคยครางลั่นห้อง อยู่ใต้เอวผม
หลังจากที่ผมเจอเป้าหมายแล้ว ก็กดโฟนเรียกเลขาให้มารับเื่ต่อทันที
“เอาคนนี้มาช่วยงานคุณก็แล้วกันนะครับ คุณสมบัติพอใช้ได้ ่นี้ผมมีติดต่อธุรกิจทำสัญญานอกสถานที่หลายเ้า คุณคงจะเหนื่อยไม่น้อย”
“เอามาช่วยแอ้มหรอคะ??”
“ครับ ฝึกไว้สักคนก็ดี เผื่อคุณป่วยหรือมีธุระ ผมยังหาคนมาทำบางอย่างแทนได้”
“อ๋อ ได้ค่ะ”
เลขาผมรับเอกสารสาวตัวเล็กไป ก่อนจะผสานงานต่อ
“...ได้เจอกันอีกแน่ ข้าวหอม”
-------------------------------------------------------------------------------------------
“กรี๊ดดดดด ยัยข้าว เราได้ที่ฝึกงานแล้วค่าาาา”
“ห้ะ ที่ไหน เขาโทรมาแล้วหรอ”
“ใช่สิ ฝ่ายบุคคลของบริษัทซีเซสเทิลโทรมา แล้วเขาฝากฉันบอกแกด้วยล่ะ พรุ่งนี้ เตรียมตัวโลดดด”
“เลิศค่าาา”
ฉันแปะมือกับยัยแพรรี่ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับหอ
- ณ บริษัทซีเซสเทิล KT business
ฉันยืนยิ้มอยู่หน้าบริษัทใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปหาพี่สาวประชาสัมพันธ์
“สวัสดีค่ะ หนูมาฝึกงานวันแรกค่ะ ต้องไปที่ไหนคะ”
“น้องชื่ออะไรคะ”
“อรัญญาค่ะ จาก ม.xxx”
“อ่อค่ะ เดินไปทางนั้นเลย คุณแอ้มรออยู่”
ฉันเดินไปตามที่พี่สาวประชาสัมพันธ์บอก ก็เจอกับพี่สาวอีกคนที่หุ่นท้วมๆ อายุน่าจะประมาณ 30 กว่าๆ นั่งยิ้มแป้นรออยู่
“สวัสดีค่ะ พี่แอ้ม ใช่ไหมคะ?” ฉันยกมือไหว้ทักทาย
“สวัสดีค่ะน้องข้าวหอม พี่แอ้มเองค่ะ เป็เลขาของบอส ประธานบริษัทนี้”
ฉันตาลุกวาวด้วยความใ นี่ฉัน ได้ฝึกงานกับเลขาบริษัทเลยหรอ คิดว่าจะอยู่แผนกทั่วๆ ไป เดินถ่ายเอกสาร ซื้อกาแฟ อะไรแบบนั้นซะอีก
พี่แอ้มพาฉันเดินดูตึกและแผนกต่างๆ คร่าวๆ ก่อนจะพาขึ้นลิฟต์ ไปที่ชั้นบนสุดของตึก ระหว่างทาง พี่แอ้มได้แจ้งข้อมูลส่วนตัวของบอสที่ฉันควรรู้
โดยคร่าวๆ
…บอสชื่อ คิม อินแจ เป็ลูกครึ่งเกาหลี-ไทย อายุ 28 ปี บอสมีนิสัยเ้าระเบียบ เนียบทุกขั้นตอน ่นี้บอสจะทำงานติดต่อธุรกิจนอกสถานที่ เพราะฉะนั้นฉันอาจจะมีออกงานนอกสถานที่กับบอสบ้าง
ติ้งงง~
เสียงลิฟต์เปิดออก ยังดังไม่เท่าเสียงหัวใจฉันที่เต้นตุ๊บๆ เลย
ห้องโถงที่ใหญ่โอ่อ่า ล้อมไปด้วยกระจกใสและผ้าม่านหนาทึบแสง เฟอร์นิเจอร์หรู สีดำขอบทอง ถูกตกแต่งไว้ตามมุมห้อง กลางห้องมีโต๊ะทำงานสีดำที่ยาวเกือบ 2 เมตร เก้าอี้หุ้มหนังหนาเงาวับตัวใหญ่และโคมไฟคริสตัลแขวนระย้าอยู่บนหัว ทีวีฝังผนังจอขนาด 75 นิ้ว รับกับชุดโซฟาหนังสีเทาเข้ม ฝั่งมุมขวาของห้องมีตู้หนังสือที่ใหญ่ท่วมหัวเกือบ 10 ตู้ ตั้งเรียงซ้อนกันอย่างกับห้องสมุดในมหาวิทยาลัย
“ตรงนั้นที่ทำงานบอสนะ วันนี้บอสไม่เข้าออฟฟิศ เพราะบินไปคุยงานที่เกาหลีน่ะ”
“อ่อค่ะ แล้วปกติออกงานนอกสถานที่ พี่แอ้มไม่ไปด้วยหรอคะ”
พี่แอ้มหันมายิ้ม ก่อนจะลูบท้องตัวเองโชว์ฉัน
“ปกติไปด้วยค่ะ แต่ตอนนี้พี่ท้องอยู่น่ะ บอสเลยไม่ให้เดินทางไกล”
“อุ้ย ไม่ทันสังเกตเลยค่ะ ดีใจด้วยนะคะ” ฉันยิ้มพลางทำท่าตื่นเต้น
“จ้ะ ..อ่อ บอสพูดภาษาไทยได้นะ จริงๆ พูดได้ตั้ง 6 ภาษาเลย เก่งใช่ไหมล่ะ”
“ห้ะๆๆ เก่งมากๆ ค่ะ งั้นข้าวหอมฝากตัวด้วยนะคะ”
ฉันทำท่าตะเบะใส่พี่แอ้ม ก่อนจะหัวเราะลั่นไปด้วยกัน
จุดทำงานของฉันอยู่นอกห้องทำงานบอส ลิฟต์ที่ใช้ขึ้นมา เป็ลิฟต์ที่ใช้เข้าห้องทำงานของบอสโดยตรง ซึ่งมีแค่บอสกับแขกระดับสูงเท่านั้นที่ใช้ได้ ส่วนฉันกับพี่แอ้มต้องใช้ลิฟต์สำหรับพนักงานทั่วไป ที่อยู่ด้านนอกห้องนั่นเอง
โต๊ะทำงานของฉันอยู่ตรงข้ามกระจกใสห้องบอสเลย ถ้าบอสอยู่คงจะเกร็งแปลกๆ อยู่แฮะ วันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก พี่แอ้มสอนงานเบื้องต้น ได้เดินเอกสารบ้าง ไปรับเอกสารจากแผนกอื่นบ้าง ก่อนจะตรวจทานและเอาไปวางบนโต๊ะบอสเพื่อเสนอเื่ต่อไป
“เป็ไงบ้าง พี่ไม่ได้สอนยากไปใช่ไหม”
“ไม่เลยค่ะ เบาๆ มาก”
“จ้ะ วันสองวันนี้บอสจะเข้าออฟฟิศแล้วล่ะ”
“รับทราบคร้าบบบ”
ฉันลาพี่แอ้มก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน
“บอส เป็คนยังไงนะ หวังว่าจะใจดีละกัน “
ฉันพึมพำ ก่อนจะแวะหาแพรรี่เพื่อนรัก ที่แผนกฝ่ายบุคคล
“แพรรี่ เป็ไงบ้าง”
“ฮึกก ฉันจะบ้าแล้ว งานเยอะมากเลยยย”
แพรรี่ว่าแล้วทำท่าจะร้องไห้ไปด้วย
“เอาน่าาา สู้ๆ เผื่อวันหน้าแกอาจจะได้เป็ตัวจริงของที่นี่นะ”
“เห้ออ ว่าแต่แกได้เจอบอสยัง พี่ๆ เมาส์ให้ฟังว่าบอสหล่อโคตรอ่ะ พ่อหนุ่มโอปป้าผสมความเข้มของไทย กรี๊ดดด ฉันอยากเห็นมากเลย”
ยัยแพรรี่กรี๊ดๆๆ พร้อมเขย่าแขนฉันด้วยความตื่นเต้น
“เจอบ้าอะไร บอสไปคุยธุรกิจ อีกอย่าง พี่แอ้มว่าบอสโหดสุดๆ!! ฉันยังกลัวใจตุ้มๆ ต่อมๆ อยู่เลย ถ้าทำอะไรไม่ถูกใจขึ้นมา ฉันโดนรีเจคแน่”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งงงง”
“ไม่รู้แหละ แต่ตอนนี้กลับบ้านกันเถอะ ฉันอยากพักละ”
“อ่ะเค เก็บของแป๊บ”
ฉันลงมาข้างล่างตึกกับยัยแพรรี่ ก่อนจะล่ำลาแยกย้ายกันกลับหอพักตัวเอง
132
