พี่! จะจีบละนะ..พร้อมยัง

          บ้านสวนบนเนื้อที่กว่า 2 ไร่ของยายอุษาไม่ได้ทำให้อาณัติรู้สึกอะไรมากไปกว่าที่นี่คือความสุขของเขากับเพื่อนสาวแม้เวลาจะล่วงผ่านมาเกือบยี่สิบปีแล้วก็ตามเพราะระรินดาวรักบ้านหลังนี้มาก..ไม่คิดรื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่ได้แต่คอยซ่อมแซมตามสภาพ ขนาดว่าไปอยู่รัฐคาฮาลตั้งหลายปียังฝากเขาดูแลและโทร.มาคุยเรื่องบ้านอยู่ตลอด

          “ดูไม่เก่าเลยค่ะ” นาดาพูดออกมาจากความรู้สึกข้างในเหมือนกับว่าเธอเองก็คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้

          “แต่บ้านยกพื้นสูงอย่างนี้ผมเองก็เพิ่งเคยเห็นของจริงดูคลาสสิกชะมัด” เอกวัตรพูดพร้อมกับกวาดตามองรอบบริเวณด้วยความสนใจแต่สำหรับอัชรอฟที่นี่เป็นความแปลกใหม่สำหรับเขา

          “คนสมัยก่อนปลูกบ้านให้เหมาะกับสภาพความเป็นอยู่น่ะ”

          “ยังไงครับอา”

          “ก็พอถึงฤดูน้ำหลาก ที่อยู่ก็จะพ้นน้ำไม่ต้องขนย้ายข้าวของเหมือนในเมือง” หนุ่มใหญ่ชี้ไปทางหลังบ้าน “ในสวนก็มีอะไรสนุกๆเยอะ โดยเฉพาะพายเรือเล่นในท้องร่อง แล้วก็จับปลาในบ่อน้ำ” สองหนุ่มน้อยสะบัดหน้ามามองกันอย่างนึกอยากลองของสนุก

          “ไปพายเรือกัน” เอกวัตรชวนอัชรอฟที่ตั้งท่าว่าอยากจะผจญภัยในร่องน้ำเต็มแก่อาณัติต้องตะโกนไล่หลังไปกำชับ

          “ระวังกันด้วยนะว่ายน้ำเป็นกันทั้งคู่ใช่ไหม”

          “ค้าบบบบอา ไม่ต้องห่วง”หนุ่มใหญ่ส่ายหน้าน้อยๆ แล้วหันมาทางเด็กสาว

          “อยากไปพายเรือกับพี่ๆ เขาไหม..รีบตามไปสิ เดี๋ยวอาจะดูความเรียบร้อยในบ้านสักหน่อย” แล้วก็เหลียวไปทางบรรดาพี่ๆ“รอน้องด้วย..” นาดารีบคว้ามือห้าม

          “ยังไม่ไปค่ะ” อาณัติชะงักคำค้างนาดาอมยิ้มหวานใส่ก่อนจะขออาสาเป็นลูกมือช่วย “ถ้าอาณัติอยู่นาดาก็อยู่ด้วย เราช่วยกันดูแลบ้านดีไหมคะ”

        “อาณัติ..คิดถึง”

        “ดีจังค่ะแสดงว่าเราใจตรงกัน งั้นอาณัติต้องกินเยอะๆ นะ”

        “ถ้าอาณัติอยู่นาดาก็อยู่ด้วยเราช่วยกันดูแลบ้านดีไหมคะ”

          มือหนาต้องคว้าไหล่บางมาเผชิญหน้าอย่างจริงจังเขามองเด็กสาวด้วยแววตาเป็นประกายระเรื่อข้างในมันหลากหลายความรู้สึกจนแยกไม่ออกแล้วว่าสิ่งที่เขาได้เห็นได้ยินตอนนี้คืออะไร

          “ที่พูดและทำมาทั้งหมดเพราะแม่รินฝากมาใช่ไหม”คนฟังส่ายหน้า “นาดาแค่ทำตามที่แม่สั่งมาใช่ไหม”เขาสูดลมหายใจลึกเมื่อคนตรงหน้าไม่ได้ตอบอะไรแค่ส่ายหน้าอย่างเดียว

          “ถ้าใช่ก็พอได้แล้วเป็นตัวของตัวเองเถอะ..อย่าทำเพื่อใครทั้งที่ไม่ใช่ความต้องการของตัวเอง”

          “ไม่ใช่เพราะคุณแม่สั่งถึงทำนะคะ”เด็กสาวรีบโผเข้ากอดอีกฝ่ายเต็มรัด “ที่ทำไปเป็นความต้องการของนาดาเอง” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นแล้วโน้มคอคนตัวโตมาประทับริมฝีปากเบาๆอาณัติถึงกับตัวชาวาบ

          “นาดารักอาณัติค่ะ รักมาตั้งนานแล้วไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม”

          “นาดา”

          “ไม่ต้องรักนาดาเท่ากับที่รักแม่รินก็ได้ค่ะแค่อาณัติรู้สึกว่ารักบ้างก็พอ” คนฟังต้องหลับตาเพื่อข่มความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว

          เพราะคนที่บอกรักเขาตอนนี้คือลูกสาวของคนที่เขารัก