คนตระกูลโจวต่างพากันซักไซ้ไล่เลียงว่าปลาเหล่านี้ได้มาจากไหน โจวป๋อเทาบีบแขนหลานสาวเบา ๆ
"วันนี้พวกเราสามคนโชคดี ไปที่ริมแม่น้ำแล้วเจอพวกปลาจี้ว่ายทวนน้ำกลับมาวางไข่พอดี"
"ทำไมข้าถึงไม่มีโชคดีแบบนี้บ้างนะ!" โจวซิ่งอี้เกาหัวด้วยความหงุดหงิด!
"พวกเราก็แค่โชคดีเท่านั้น"
โจวป๋อเทาเห็นหลานสาวตัวน้อยทำท่าอยากจะพูดจึงส่ายหน้าให้เธอ เื่ที่เสวี่ยฮุ่ยสามารถเรียกฝูงปลาได้นั้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ห้ามให้คนนอกรู้เด็ดขาด รูปลักษณ์ของนางก็สะดุดตาอยู่แล้ว หากเกิดเื่ประหลาดขึ้นอีก ไม่แน่ว่าอาจถูกผู้ที่มีเจตนาไม่ดีนำไปสร้างเื่ได้
โจวถงซื่อสั่งให้ลูกสะใภ้ทั้งสองจัดการเตรียมปลา โดยนำบางส่วนไปตากแห้งไว้รอให้เสวี่ยฮุ่ยกลับบ้านมานำไป
เฉินกุ้ยฮวาก้มหน้าเบะปาก แม่สามีลำเอียงจริง ๆ มีอะไรก็คิดถึงแต่น้องสามี วันนี้คนที่ไปริมแม่น้ำก็มีลูกสาวของนางด้วย ทำไมแม่สามีไม่บอกให้แบ่งปลาให้ทางบ้านเดิมของนางบ้าง
"ท่านแม่สามี ปลาเยอะขนาดนี้ทานไม่หมดหรอกเ้าค่ะ ให้ข้ากับพี่สะใภ้นำไปส่งให้บ้านเดิมบ้างดีกว่าเ้าค่ะ!" เฉินกุ้ยฮวาปั้นยิ้มเสแสร้งบนใบหน้า
บ้านเดิมของพี่สะใภ้อยู่ไกลจากหมู่บ้านอวิ๋นเสียมาก ในแต่ละปีนางจะกลับไปได้เพียง่วันเกิดบิดามารดาและเทศกาลสำคัญไม่กี่วัน ปกติแล้วแทบไม่เคยได้กลับบ้านเลย
แต่นางนั้นต่างออกไป บ้านเดิมอยู่ในหมู่บ้านนี้เอง เดินทางไปกลับใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น
"เฉินกุ้ยฮวา เ้าตั้งใจใช่ไหม รู้ทั้งรู้ว่าบ้านพี่สะใภ้เ้าอยู่ไกล เป็ไปไม่ได้ที่จะกลับไปส่งปลา แต่เ้ายังจะยกเื่นี้ขึ้นมาอีก! ตระกูลโจวมีลูกสะใภ้สองคนที่ต้องนำปลาไปส่งบ้านเดิม เช่นนั้นก็ไปพร้อมกัน หากเ้ายอมจ่ายเงินสองร้อยเหวินเพื่อชดเชยให้คนที่กลับบ้านไม่ได้ ข้าก็จะยอมให้เ้านำปลาไปบางส่วน เป็อย่างไร!"
โจวถงซื่อไม่ได้เข้มงวดเหมือนแม่สามีบ้านอื่น ในหมู่บ้านอวิ๋นเสียโดยเฉลี่ยแต่ละคนมีที่ดินสามหมู่ ตระกูลโจวมีคนมาก ที่ดินก็มาก โจวถงซื่อจึงแบ่งที่ดินให้แต่ละบ้านหนึ่งหมู่ รายได้เป็ของแต่ละครอบครัวไม่ต้องส่งเข้าส่วนกลาง ปกติลูกชายไปรับจ้าง ลูกสะใภ้เย็บปักถักร้อยหาเงินได้ก็นำไปใช้ส่วนตัว
อย่างไรก็ตาม โจวถงซื่อก็ได้บอกไว้ว่า เมื่อลูกของลูกชายทั้งสองคนแต่งงาน ทางส่วนกลางจะออกค่าใช้จ่ายให้ครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งลูกชายทั้งสองต้องออกเอง
ในยุคโบราณ ผู้ใหญ่ที่คิดเช่นนี้มีไม่มากนัก เสวี่ยฮุ่ยแทบอยากจะปรบมือให้คุณยายของนาง
เฉินกุ้ยฮวาเสียดายเงินสองร้อยเหวิน แต่ก็อยากได้ปลาไปให้บิดามารดาทานเพื่อปรับปรุงอาหาร โจวถงซื่อจึงบอกคนในบ้านว่า ปลาเหล่านี้นางเป็คนดูแล ใครที่กล้าแอบนำปลาไปส่งเป็ของขวัญ ที่ดินที่เหลือในบ้านจะตกเป็ของฝ่ายนั้นให้ปลูกแทน ส่วนคนนั้นก็พักผ่อนได้เลย!
"ฮุ่ยฮุ่ยกับเสี่ยวหลิงมีกลิ่นคาวติดตัว กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ป๋อเทาตามแม่มา!" โจวถงซื่อเองก็อยากรู้ว่าปลาเหล่านี้ได้มาอย่างไร
"ท่านแม่ เื่นี้แปลกจริง ๆ ปลาพวกนั้นพุ่งตรงมาหาฮุ่ยฮุ่ย ล้อมรอบตัวนางในน้ำ ไล่ยังไงก็ไม่ยอมไป ประเดี๋ยวท่านช่วยกำชับเสี่ยวหลิงด้วยว่าห้ามพูดเื่นี้ออกไปเด็ดขาด และทางที่ดีอย่าบอกพี่สะใภ้รองด้วย
ต่อไปข้าจะคอยดูฮุ่ยฮุ่ย ไม่ให้นางออกไปข้างนอกอีก เด็กคนนี้หัวดี มีพร์ในการเรียน การหัดอ่านเขียนและอ่านหนังสือให้มากย่อมไม่มีข้อเสีย!" โจวป๋อเทากำชับมารดา
"เ้าว่า... ฮุ่ยฮุ่ยจะเป็เด็กเซียนที่ลงมาจาก์จริง ๆ หรือ?" โจวถงซื่อนึกถึงข่าวลือเื่นั้นขึ้นมาอีกครั้ง
โจวป๋อเทาเป็ผู้มีความรู้ แม้จะอธิบายปรากฏการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นกับหลานสาวไม่ได้ แต่เขาก็ไม่เชื่อเื่ข่าวลือเื่เด็กเซียน
"ท่านแม่ ตอนข้าเด็ก ๆ หน้าตาข้าด้อยกว่าฮุ่ยฮุ่ยหรือ? ข้าก็ยังเติบโตมาได้อย่างปลอดภัยนี่นา! อย่าไปเชื่อข่าวลือพวกนั้นเลย มันเป็เื่ที่ไม่มีหลักฐาน ท่านไปเตรียมอาหารเถอะ ข้าก็จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนกัน ถูกยัยหนูนั่นทำให้เสื้อข้ามีแต่กลิ่นคาวปลา"
หลังจากส่งมารดาไปแล้ว โจวป๋อเทานั่งครุ่นคิดอยู่ที่ขอบเตียง ตอนก่อนออกจากบ้านหลานสาวดูมั่นใจมาก ทั้งยังบอกให้ถือถังไปที่ริมแม่น้ำ นางรู้ได้อย่างไรว่าวันนี้จะจับปลาได้มากมายขนาดนี้? ต้องหาโอกาสถามยัยหนูนั่นดู เกรงว่านางจะไม่พูดความจริง
หลังทานมื้อเที่ยง โจวถงซื่อให้เด็กหญิงทั้งสามคนไปนอนกลางวันที่เตียงของนาง ส่วนนางนำลูกสะใภ้ทั้งสองนำปลาที่เหลือมาดองเกลือ
ครึ่งชั่วยามต่อมา โจวตงซูตามผู้ใหญ่ลงนาไป โจวป๋อเทาหิ้วปีกหลานสาวที่ยังตาปรืออยู่ในอาการง่วงงุนเข้ามาในห้องของตน ส่วนโจวถงซื่อรับหน้าที่เตือนหลานสาวตัวน้อย
"ท่านน้าเล็ก ข้าเพิ่งลืมตา ขอตื่นให้เต็มตาก่อนแล้วค่อยเขียนหนังสือได้ไหมเ้าคะ?" เสวี่ยฮุ่ยเอามือปิดปากหาว!
"ใจเ้าช่างกว้างขวางนัก ยังจะนอนหลับลงอีก บอกมาเถอะ เ้าใช้อะไรเรียกปลามาหาตัวเ้า!"
เสวี่ยฮุ่ยไม่คิดว่าท่านน้าเล็กจะถามเื่นี้ และดูท่าทางจะไม่เลิกราจนกว่าจะได้คำตอบ
"สงสัย... ปลาคงเห็นว่าข้าน่ารักเกินไปกระมังเ้าคะ!" เสวี่ยฮุ่ยขยิบตาให้โจวป๋อเทา
โจวป๋อเทาบีบแก้มหลานสาว "คงเป็เพราะปลาไม่เคยเห็นเด็กหญิงที่หน้าด้านเท่าเ้าน่ะสิ วันนี้เลยพากันออกมาเยี่ยมชมเป็หมู่คณะ!"
"ท่านน้าเล็ก ก่อนที่เราจะไปริมแม่น้ำ ท่านรับปากข้าแล้วนะเ้าคะว่าถ้าวันนี้จับปลาได้ ต่อไปจะปฏิบัติกับข้าเหมือนลูกสาวแท้ ๆ ! จะมีใครสงสัยลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองหรือเ้าคะ ข้าจะบอกท่านให้นะเ้าคะ ก่อนจะมาที่หมู่บ้านอวิ๋นเสีย ข้ากับท่านพ่อท่านแม่และท่านย่าก็เคยลงแม่น้ำด้วยกัน
ครั้งนั้นจับปลาได้ตัวหนึ่งหนักสามสิบกว่าจิน แม้แต่ท่านย่ายังบอกว่าไม่เคยเห็นปลาตัวไหนหนักขนาดนี้มาก่อน
ถึงข้าเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีทักษะการเรียกปลา คนในครอบครัวก็ไม่เคยซักไซ้ ต่อให้ท่านเค้นถามตอนนี้ ข้าก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรเ้าค่ะ!" เสวี่ยฮุ่ยโต้แย้งด้วยใบหน้าเรียบเฉยและหัวใจที่ไม่เต้นรัว
"ข้าเพียงแต่อยากถามถึงสาเหตุ ดูเ้าสิเถียงคำไม่ตกฟาก! น้าเล็กกลัวว่าถ้าคนอื่นรู้เื่นี้จะพรากเ้าไป ต่อไปอย่าเปิดเผยทักษะการทำอาหารตามอำเภอใจ และห้ามทำเื่ที่ดึงดูดความสนใจมากเกินไปเหมือนวันนี้ต่อหน้าผู้คน
จิตใจมนุษย์นั้นยากแท้หยั่งถึง บางคนเพื่อเงินสามารถทำได้ทุกอย่าง ขอเพียงได้เงินก็ไม่สนว่าใครจะเป็ตายร้ายดี และบางคนเกิดมาก็ทนเห็นคนอื่นดีกว่าตนเองไม่ได้ เมื่อเห็นคนที่เก่งกว่าก็จะอิจฉา และพยายามหาทางทำลายอีกฝ่าย"
"ท่านน้าเล็ก ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะ!" เสวี่ยฮุ่ยเก็บสีหน้าขี้เล่น มีเพียงคนที่หวังดีกับนางจริง ๆ เท่านั้นที่จะพูดเช่นนี้
หลายวันต่อมา เสวี่ยฮุ่ยถูกโจวป๋อเทากักตัวไว้ในบ้านเพื่อหัดอ่านเขียนและท่องนามสกุลร้อยตระกูล โจวตงหลิงไม่มีพื้นฐานและไม่อยากเรียน เพียงสองวันก็ถูกเสวี่ยฮุ่ยทิ้งห่างไปไกลลิบ
เฉินกุ้ยฮวามองหลานสาวคนนี้ด้วยความไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำไมถึงไม่ผ่อนปรนให้ลูกพี่ลูกน้องบ้าง ค่อย ๆ เรียนไม่ได้หรือ? เป็เด็กผู้หญิงจะไปสอบจ้วงหยวนได้ที่ไหน วัน ๆ เอาแต่หมอบอยู่ในลานบ้านเขียน ๆ วาด ๆ จะอวดว่าเก่งใช่ไหม!
พอถึงวันที่สาม โจวตงหลิงไม่ยอมทำอะไรอีกต่อไป ไม่เพียงแต่อักษรที่ท่านน้าเล็กสอนนางจะเขียนไม่ได้ แต่นามสกุลร้อยตระกูลที่พี่ลูกพี่ลูกน้องท่องนางก็จำไม่ได้ ไม่ว่าเฉินกุ้ยฮวาจะพูดอย่างไร นางก็ไม่ยอมเรียนอีก
"ทำไมเ้าถึงไม่เรียนตามแบบฮุ่ยฮุ่ยบ้าง หน้าตาไม่สวยก็ช่างเถอะ แต่สมองก็ไม่ดี เ้าที่เป็คนตระกูลโจวกลับไม่ฉลาดเท่าคนนอกตระกูล..."
โจวถงซื่อเดินเข้ามาในลานบ้านและดุด่าเฉินกุ้ยฮวา "ตอนนั้นป๋อเทาบอกแล้วว่าให้เขาสอนได้ แต่จะเรียนได้แค่ไหนขึ้นอยู่กับวาสนาของแต่ละคน เสี่ยวหลิงไม่ชอบเขียนหนังสือ เ้าบังคับนางเรียนจะมีประโยชน์อะไร มันเกี่ยวอะไรกับตระกูลโจวหรือตระกูลเสวี่ย!
เ้าคงใช้ชีวิตสงบสุขจนเบื่อ ถึงต้องหาเื่มาวุ่นวายให้ลำบากใจใช่ไหม! ป๋อเทายังต้องไปสอบในฤดูใบไม้ร่วงนี้! จะมีเวลาไหนมาคอยจับมือสอนเด็กเขียนหนังสือทั้งวัน ไม่เห็นหรือว่าส่วนใหญ่ฮุ่ยฮุ่ยต้องนั่งฝึกเขียนในลานบ้านคนเดียว? เ้าตาบอดหรืออย่างไรถึงมองไม่เห็น!
ถ้าจะหาเื่อีกก็ไสหัวกลับไปบ้านตระกูลเฉินของเ้าเสีย บ้านนี้มีข้า มีพ่อสามีเ้า ไม่ถึงคิวที่เ้าจะมาพูดจาเหน็บแนมใคร ถ้าอยากอยู่ที่นี่ต่อก็หุบปากซะ ถ้าไม่อยากอยู่ก็ไสหัวไปให้พ้น!"
2K
